zondag 28 november 2010

Hipsters don't like to scream

(Deze tekst wordt u aangeboden door de Zionistische Lobby.)
Juffrouw Mokkel - Zij Die Nooit Nee Zegt - heeft een kapster bezocht en nu lijkt ze op een knaap. Ze vindt het verre van amusant dat ik dat met jullie deel. Vroeger deden wij altijd leuke dingen. Tegenwoordig maken wij enkel nog ruzie en eten.

Verbaast het u dat ik menige concertzaal heb afgeschuimd gewapend met een zak brood en een bak ajuin? Verbaast het u dat ik als een dolle hond het eerste het beste optreden naar de keel vloog op zoek naar een vette halsslagader?
Zaterdag 20/11 - Sojo Kessel-Lo
Black Harvest. Een relatief nieuw groepje met de zanger van Sludge Phenomenon. Ik moest af en toe aan Black Flag denken. Ik vond dat niet erg. Aan Black Flag denken is een hobby waar ik te weinig aan toe kom.

Break Of Day. De zanger had een dag eerder een auto-ongeluk gehad maar leefde zich als vanouds uit als een gymnast met anderhalve kan koffie achter de kiezen. Ik heb weinig tegen Break Of Day maar een paar ons meer ademruimte zou hun sound ten goede komen.

PN. Ik heb uit Asterix & De Belgen geleerd dat de garde zich nooit overgeeft. Toch was dit de laatste charge van een elite-eenheid. Feller dan een patrouille dronken Kozakken die een bolsjevistische betoging uiteenranselt met de blanke sabel. Heerlijkste moment: een bijna-veertiger sleurt zijn puberende zoon mee de mosphit in. Heren PN, né Portie Nootjes, het was een eer jullie gekend te hebben. Reünieoptredens over een jaar of vijf?
Maandag 22/11 Sprekende Ezels De Metafoor Leuven
Ik mocht enkele gedichtjes balken en mensen meldden achteraf dat ze hadden moeten lachen. Daarna was er een resem grietjes met gitaartjes die liedjes als Crazy, Bad romance, Under the bridge en - hoe kon ie ontbreken? - You don't know kweelden. De avond werd gelukkig gered door Groef en Lotte Dodion. Sommige dagen zijn goede dagen en net dan val je in slaap.
Dinsdag 23/11 Stuk Leuven
Motek stelde zijn nieuwe plaat Dragons voor. Een uur lang heb ik niet op mijn gsm gekeken. Dat is helaas een grotere verdienste dan het klinkt. Tevens had Motek de beste visuals aller tijden bij.


Foto: Jochem Thyssen
Woensdag 24/11 Stuk Leuven
Pack AD: een manwijf en een tomboy maken samen lawaai op drum en gitaar. Zelfs als de Blood Red Shoes door al de duivels van de hel werden geassrapet, zouden ze zo fokswild niet klinken. In de tragere nummers klonk Pack AD als een in drie gebroken cd van Muddy Waters die terug aan elkaar gelijmd in de speler gepropt wordt. Mijn innerlijke leerkracht - de bebaarde luilak van het vierde leerjaar - trok bovendien punten af voor de vermoeiende metabindteksten genre "I will now look at my cymbal while Becky changes guitar."

No Means No zijn oude punkers en hun publiek eigenlijk ook. Woensdag was die ene dag per jaar dat combovers zonder toekomst veranderen in hanenkammen met een verleden. Beeld u in dat het lef, het talent, de chops en de snedigheid van een dozijn punkbands uitgepuurd worden in drie grijsaards met een buikje. Beeld u in dat de zelfrelativering van een gros punkbands zijn weg vindt naar ditzelfde triumviraat. Beeld u in dat de bassist jazz en polka vrolijk door elkaar liet huppelen als geitjes in de eerste weide van de lente. Zo klinkt No Means No. De conclusie leen ik bij Craig Ward: I guess that's why I hope I get old before I die.
Donderdag 25/11 Het Depot Leuven
Amatorski vertolkte ijsmooi het oog van een sneeuwstorm. Elke keer ik hen zie, lijken ze trager te worden. Dat het gauw winter wordt, seizoen dat me ligt. Zangeres Inne was opvallend goedgemutst.

Tortoise. Zeg altijd Tortus, zeg nooit Tortwaas. Het huisorkest van de meest abstracte nachtclub aller tijden speelde gemaan ten dans. Junglemuziek voor apen met een monocle en slangen met een buishoed.
Vrijdag 26/11 Alma 1 Leuven
Gitaarman wilde mijn kleingeld, ik vroeg of hij iets van Neil Young kende. Hij knikte wild van ja, ik stak twintig cent in zijn potje. Hij rammelde gedurende tien seconden iets uit zijn gitaar waarin ik in de verste verte niets van Ome Neil herkende. Twintig cent well spent.
Vrijdag 26/11 Stuk Leuven
The Neon Judgement. De vleermuizen hadden de klokkentoren verlaten, de zwartfrakken de post-nucleaire vestiaire. Een heel vreemd optreden waarin niets herinnerde aan de dreiging die dit infernale duo in de vroege jaren tachtig waarschijnlijk/hopelijk uitstraalde. De jaren tachtig was geen gemakkelijke periode om in te leven. Dit was een amusant optreden om in te leven.

(Eretz Yisrael Hashlemah dankt u voor uw tijd en aandacht.)

Labels: , , , ,

0 Comments:

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home