vrijdag 12 november 2010

In dit half huis ben ik half thuis

Twee jaar geleden schreef ik over de eerste Leuvense kotroute van AmuseeVous: "De avond was gevarieerd, sexy en rommelig. Een beetje zoals ons kot. De volgende keer blijven we daadwerkelijk thuis." Dit jaar heb ik woord gehouden. In de taal die ik spreek, wil gastvrijheid zeggen dat ik de mensen een zjat koffie aanbied. In mijn hart heet ik iedereen welkom, mijn kot echter zit achter slot, grendel en Cerberus. Ik gebruik het om te neuken, te slapen en te douchen. Niet noodzakelijk in die volgorde. Mensen die veertig jaar op het containerpark hebben gewerkt, omschrijven mijn kribbe als een rommeltje.

Dinsdag echter heb ik de vlag der gastvrijheid gehesen aan de hoogste mast van de parel van mijn armada. Voor de tweede Leuvense kotroute werd ik van reservegastheer geüpgrade naar echte gastheer. Het thema was burlesque. Dat wil zeggen naakte vrouwen met pluimen in hun gat. Ten minste dat dacht ik. Ik zag mijzelf al à la Hugh Hefner de perfecte gastheer spelen. Helaas had de droogkuis mijn zijden pyjama geruïneerd. Ik hield het maar bij een comfy kloffie van jeans, hemd en All Stars. Toch was mijn kot heel even the Playboy Mansion in het diepst van zijn gedachten. What happens op de koer, stays op de koer.

Mij werden twee artiesten toebedeeld. De Amsterdamse fotograaf Frank Wiersema en het West-Vlaamse muziekduo Silent Alarm. Toen ik mijn onderkomen zo leeg mogelijk had gemaakt, was er net genoeg plaats om een geluidsinstallatie binnen te pleuren. Vervolgens belde Frank Wiersema aan, meer gothic dan de Oost- en de Westgoten tezamen. Na het strijken van een zwart doek en het goochelen met duct tape sierden twee fotoseries mijn kot. Elfjes in een dromerig paleis en sexy pirates op een schip van de Vereenigde Oostindische Compagnie.

Net op tijd verscheen Jozefien, de cellohelft van Silent Alarm, op het appel. Ter introductie zei ze dat ze vergeten was hoe ik noem. Ik kan mij betere basissen voor een samenwerking inbeelden. De kist van haar fijnbesnaard instrument torste stickers van toffe jongelingen als the Beatles, Foals, Arctic Monkeys en Kaiser Chiefs. Muse was helaas ook van de partij. Bij navraag bleek de cello van Jozefien geen Stradivarius te zijn. Teleurstelling alom. Met Sofie, de pianohelft, was het gezelschap compleet. Silent Alarm speelde zachte, gevoelige meisjesmuziek die mij deed denken aan Joni Mitchell maar zelf Tori Amos als voorbeeld vermeldde. Sommige liedjes duurden te lang en de eenvormigheid loerde om de hoek maar lang niet slecht.

De bummer van de avond was dat mijn kot net iets te ver uit het centrum lag om gargantueske volksmassa’s op de been te brengen. Slechts dertig bezoekers kreeg ik over de vloer. Had ik daarvoor opgeruimd? Ondanks alles nauwelijks slechtgeluimd, trok ik naar de afterparty in het Stukcafé waar Up High Collective ten dans speelde tot het tijd werd om te gaan slapen. Onderweg naar huis vroeg een vreemd meisje of ze mijn zakdoek even mocht gebruiken. Dat mocht ze. Ze was buitengegooid op de Schaats-TD van Ekonomika omdat ze op het ijs een joint aan het rollen was. Blijkt dat enkel Friezen en Zweden mogen blowen op bevroren water.

Labels: , , ,