donderdag 23 december 2010

Een wet van meten & persen

Mensen zoals ik verdienen zo nu en dan een extra pauze. Helemaal niets doen en gewoon genieten. Ik heb gisteren echt gemààn veel cookie dough binnengespeeld op een tempo dat toch wel een beetje, ahem, bezwaarlijk te noemen was.

Heb ik 2010 onder de knie of heb ik 2010 niet onder de knie? Dat is de vraag. Heb ik 2010 nog niet onder de knie dan moet ik er over schrijven. Reflectie by proxy. Terugblikken per pen. Gisterdag werd in de Leuvense schouwburg het muzikale jaar samengevat door Luc Janssen: Dit was 2010! Muziek.

Afgaande op gisterenavond moet 2010 een enorm mak jaar geweest zijn, een richtingloos beekje dat gevaarlijk naar stilstaand water neigde. Tamme interviews van Luc, terminaal ongrappige terzijdes van Alex Agnew, een misplaatste ode aan haar laptop door Katia van Rock Ahoy.

Wil ik niet verzuipen in 2011 dan is pompen de boodschap. Liefst op de juist plaats. Positief denken als reddingsvest. Zal ik het nu al even aan de borst drukken? Ik heb drie muzikale goudklompjes opgevist uit de modder. Baby, don't worry van Broken Glass Heroes, Matchbox car door Guy Swinnen, The letter door De Laatste Showband.

Het laatste nieuws is het grootste nieuws: Timmetje Vanhameltje heeft gezegd dat hij in 2011 een nieuwe plaat voor Millionaire gaat schrijven. They say he can't but he does what he wants to! I'm on a high and I can't stop rolling.

Labels: ,