zaterdag 18 december 2010

Kroniek van een aangekondigde jood

De ochtend volgde te snel op de avond. Hij sloft zijn werkhok binnen. Slordige nota's overal, de lucht zo muf dat hij tastbaar is, de piano onaangeroerd. Een half uur later sleept de componist zichzelf binnen. De opdrachten zijn duidelijk: een trage voor de crooner van de dag en een snelle voor het meidengroepje van volgende week. Gedachten en gepingel vloeien samen tot de twee liedjes klaar zijn. Niet geweldig maar ook niet slecht. Maakt toch niet uit. Over een maand fluit iedereen andere melodieën. Dan staat de hitparade boordevol ander bandwerk. Ook geschreven in een claustrofobische kubus door mannen met piano en potlood.
They say the neon lights are bright on Broadway. Op nummer 1619 van die straat staat the Brill Building. In de jaren vijftig en zestig werd er aan een razend tempo en op industriële schaal popmuziek geschapen. Een systeem dat ineen zakte toen het dogma Gij Zult Uw Muziek Zelf Schrijven op de hielen van Bob Dylan alles veranderde.

Achteraf is gebleken dat de wegwerppop van die dagen wel degelijk bestand was tegen de scherpste tand des tijds. Yakety yak, Save the last dance for me, The loco-motion, Viva Las Vegas. Liederen die minstens een keer per maand een blokje omlopen op het stratenplan van mijn hart.

De auteurs? Grote namen als Burt Bacharach en Hal David, Neil Diamond, Gerry Goffin en Carole King, Jerry Leiber en Mike Stoller, Barry Mann en Cynthia Weil, Doc Pomus, Neil Sedaka. Veel legendarischer kan je als m/v achter de schermen niet worden.

Zal ik mij alvast excuseren voor de knullige poging tot evocatie van het leven en werken aldaar in de eerste paragraaf? Waar ik uiteraard naar toe wil: ik, gisterdag, AB, Songs from the Brill Building.

They say there's always magic in the air on Broadway. Een tribute dus aan de songs van the Brill Building. Deuntjes die zijn blijven hangen terwijl de namen van de auteurs en de uitvoerders verbleekten tussen het woestijnzand. Zet Patrick Riguelle op een podium met John Terra. Vul aan met de halve Laatste Showband en enkele gasten. Het soort avondje dat niet meer stuk kan, toch?

They say the girls are something else on Broadway. (En ook wel: this is a man's world but it wouldn't be nothing without a woman or girl.) Het waren de dames die het hoogst scoorden gisterenavond. Lady Linn (Riguelle: "Mag ik Lady zeggen?") gooide een strike met Walk on by. Marie Daulne bracht Fever alsof ze slaapwandelde van koortsdroom naar nachtmerrie. Dany Caen heroverde It's my party met één welgemikte karateschop in de lever van Amy Winehouse.

Minpuntjes? Ik kan best verdraagzaam en ruimdenkend zijn maar zelfs in de martelkamers van Dachau lieten ze John Terra geen twéé Neil Diamond-medleys zingen.

Labels: ,

0 Comments:

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home