zondag 5 december 2010

Onderwijs wordt al duurder met de dag

Liefste biograaf,

Gisterenochtend. Het meisje was al lang verdwenen op bevel van haar agenda. Tussen opstaan en douchen zwierf ik in haar bed door Een aangename postumiteit, het vuistdikke brievenboek van Herman de Coninck. Zeer geschikt om muggen, kinderen en ander mormels richting Nirwana te meppen. Het loden besef sloeg toe dat ik dringend meer moet corresponderen als ik na mijn dood - maximaal vierentwintig jaar van nu - een soortgelijke turf wil vullen. Corresponderen als in: berichten langer dan vijftien woorden en inhoudelijk breder dan "Vergezel je me naar optreden X, film Y of café Z?"

Donderdag zag ik De Kafka's van Theater Antigone. Het proces heb ik op de middelbare school twee maal gelezen maar nooit begrepen. Ik kreeg van het toneelstuk geen aandrang het een derde kans te geven. Wel cadeau gekregen: het vage voornemen De gedaanteverwisseling eens te lezen en een urgente kopstoot van een opstoot om Ik zat op het dak van de Sovjetabsurdist Daniil Charms op te diepen uit de stoffige boekenkast aan het dito thuisfront.

In het laatste middelbaar heb ik er met twee medeaandeelhouders in misdaad een boekbespreking over geven. Simpele opgave: vijftien minuten vullen met lullen over wereldliteratuur. De prefix "wereld" gaf aan dat we verder moesten turen dan onze kerktoren, ons land en liefst ook ons werelddeel. Rusland was Verweggistan genoeg voor de leerkracht. Een kleine man met een baardje die Bolleke werd genoemd in de wandelgangen. Ook als hij er bij stond.

Die les zouden wij gevolgd door twee andere groepjes onze presentatie houden. Het derde groepje was niet goed voorbereid. Een van hen - een aardig meisje als ik het me goed herinner - vroeg me of ik hen tijd kon kopen door onze boekbespreking te rekken. Dat kon ik, dat deed ik. Ik toonde ter illustratie van Charms en het absurdisme fragmenten uit Lava. Die les kregen mijn klasgenoten tien minuten meer Lava dan oorspronkelijk gepland. Die les kregen mijn klasgenoten een boekbespreking minder dan oorspronkelijk gepland.

Op vaders videoband stond ook een stukje waarvan ik nooit precies heb geweten of het nu wel of niet bij Lava hoorde. Het betreft een relatief primitief filmpje van De Nieuwe Snaar dat destijds voor videoclip kon doorgaan. Ze zingen van: "Het gat in uw memorie / Zal niet lang een gat meer zijn / Want dit is De Préhistorie / De jaren vijftig na het refrein." Vervolgens vatten ze in de strofes de periode 1950-1985 We didn't start te fire-gewijs in sneltempo samen. Pas later heb ik ontdekt dat het een cover was van Bread and butter van the Newbeats.

Vorige week dwaalde ik toevallig de Fnac binnen. Ik kan cultureel correct JJ Records bezoeken zo veel ik wil, ik blijf een slaaf van de afprijsbakken van het establishment. Alzo stootte ik als een truffelvarken op Alle 40 goed van De Nieuwe Snaar. Op de tracklist prijkte De Préhistorie. Ik blij, ik kopen, ik luisteren, ik teleurgesteld. De Préhistorie op die cd bleek een ander lied,. Een cover van Everybody needs somebody to love van the Blues Brothers Solomon Burke.

Waar ik eigenlijk naar toe wil, is dat heel die Nieuwe Snaarcompilatie een vermoeiende boel is. Zijn de liedjes geen covers dan zitten ze vol knipoogjes. De teksten zijn te clever om echt grappig te zijn. Ik ben er mij wel degelijk van bewust hoe ironisch het is dat ik iemand anders knipoogjes en geforceerde cleverheid verwijt. Ik zal De Nieuwe Snaar een tweede kans geven, er nog eens goed over nadenken en je dan terugschrijven.

In afwachting van uw antwoord verblijf ik inmiddels,

Geert Simonis

Labels: , , , ,

1 Comments:

Blogger Els said...

De nieuwe snaar is goed. En wij hebben thuis echt gemaen veel prehistorieCDs

december 07, 2010 4:20 p.m.  

Een reactie posten

<< Home