zondag 31 januari 2010

Liefde op verplaatsing

I
Ik ken niets van poëzie maar ik zal er vandaag toch over schrijven.

II
De finale van Brabantgedicht was vorig jaar in Den Bosch maar de finale van Brabantgedicht was dit jaar in Leuven.

III
Ik was vorig jaar finalist van Brabantgedicht maar ik was dit jaar geen finalist van Brabantgedicht.

IV
Ik was dit jaar geen finalist van Brabantgedicht maar ik ging toch naar de finale gisterdag te Stukcafé.

V
Ik zag acht finalisten het beste van zichzelf geven maar ik zag maar twee finalisten uitblinken.

VI
Ik hoorde Sleepingdog liedjes zingen maar ik werd pas wakker toen ze Hotellounge een beurt gaf.

VII
Lotte Dodion won terecht maar ik ken Lotte Dodion al sinds jaar en dag.

VIII
Ik ken Maarten Inghels al een tijdje via internet maar ik heb gisterdag Maarten Inghels voor het eerst ontmoet.

IX
Ik heb eigenlijk niet zo heel veel te zeggen over de finale van Brabantgedicht in het Stukcafé maar ik kan dat verbergen via een stijlfiguur die ik heb gestolen van San F. Yezerskiy.

X
Ik ken niets van poëzie maar ik heb er vandaag toch over geschreven.

Labels: , , , ,

zaterdag 30 januari 2010

Kinky farmer in calf-love suicide pact

Donderdag, Gedichtendag was een kutdag. Het liefst van al zou ik het bij die stelling laten. Nuance is echter verplicht. Wordt verwacht door mijn publiek. Dat bont allegaartje van sweethearts, reatards, heidenen, abortusplegers, feministen, homo's, lesbiënnes, weeskinderen, dwergen, bejaarden, bruten, tuners, goochelaars, nazi's en yuppies. Mijn publiek is gedesorganiseerd, slecht bewapend, ongedisciplineerd en verdeeld volgens etnische lijnen. Vooruit dan maar. Er zijn mij donderdag, Gedichtendag een paar dingen overkomen die niet zo heel aangenaam waren. Een overzicht.

De dag begint vroeg. Zes uur. Eens de douche de slaap uit mijn ogen en oren heeft gespoeld, verdwijnt mijn ochtendhumeur. Heb ik al ooit verteld dat ik een geweldige douche heb? De eerste keer dat ik erin douchte, begon ik hardop in mezelf te praten over hoe geweldig mijn douche is. Als u eens in Leuven bent in vuile staat, komt u de proef maar op de som nemen.

Om acht uur sta ik op mijn stageplek. De laatste dag van het eerste stuk. Hier sla ik een stuk van de dag over. Dit is immers geen stageverslag. Wel wil ik kwijt dat er 's middags een lekker stukje kip op het menu stond. Om vier uur klok ik uit. Figuurlijk dan. Daar en dan begint mijn reis naar Amsterdam. Ik ga voorlezen op de 30+30 Dichtersmarathon van Perdu. Een dikke drie kwartier later mis ik op een haartje de Thalys naar Amsterdam. Kutjebef. Nauwelijks mijn schuld.

Op dat moment is donderdag, Gedichtendag een enorme kutdag. Ik overweeg naar huis te gaan. Ik overweeg af te bellen. Ik overweeg mezelf te verbergen in een fles whisky. Ik overweeg voor eens en voor altijd te stoppen met die verrekte poëzie. Ik behoud echter mijn cool. Van een vriendelijke mevrouw van de NMBS mag ik met mijn Thalysticket op de gewone trein stappen. De trage. De best wel comfortabele. De Thalys rijdt dubbel zo snel naar Amsterdam. Een Thalysticket is dubbel zo duur. De onverklaarbare logica van het ijzeren paard.

Ik ben Tolstoj op het vliegtuig. Ik ben Shakespeare in de duikboot. Ik chillax dat het een aard heeft. De wereld ligt aan mijn voeten. Het leven wil mij ontmoeten. Ik neem even mijn materiaal voor die avond door. De trein houdt halt in Mechelen. Ik haat Mechelen maar dat weet u al. Daar hoef ik niet langer bij stil te staan. Ik kan de trein gewoon laten verderkachelen. Ik lees What A Carve Up van Jonathan Coe. Verjaardagscadeau van Sanne vorig jaar. Die keer dat we naar Herman Finkers gingen.

Bij de halte in Antwerpen Centraal verander ik van plaats om te ontsnappen aan een half dozijn geheel uit hun lul nekkende losers. Denk aan irritante pol&soc-studenten in a talking mood. De extra afstand geeft mij in combi met oordoppen de kans rustig op te gaan in Jonathan Coe. Donderdag, Gedichtendag was ook dag van de privacy had ik gelezen in De Standaard, niet toevallig De Standaard. Toeval bestaat niet. Of het bestaat wel maar we negeren het vrolijk. Drie nutteloze SMS'en op rij waarschuwen mij dat we de grens gepasseerd zijn.

Daarna is donderdag, Gedichtendag eigenlijk op geen enkele manier nog een kutdag. Geen haar op mijn hoofd of scrotum dat er echter aan denkt om de eerste zin van deze kroniek alsnog aan te passen. Een uur te laat bel ik aan bij Perdu maar het meisje dat mij binnenlaat vindt dat niet erg. 30+30 is overweldigend. Poëzie in al zijn facetten komt voorbij aan hoog tempo. Traditionele shizzle, hiphop, pornografie, dadaïsme, sentimenteel gedoe: heerlijk.

Zelf mag ik afsluiten. Wat ik graag vertaal als: zelf ben ik headliner. Reacties op mijn set zijn positief en één iemand noemt mij het hoogtepunt van de avond. Er was op voorhand gevraagd een vertaling voor te lezen. Ik bracht een mashup van twee teksten van de Brits-Ierse dichter Steven Patrick Morrissey. Iemand die zichzelf een groot Smithsfan noemt, keurt mijn bewerking achteraf goed. Ik heb die vertaling geschreven op verzoek van San F. Yezerskiy wat mij meteen de mogelijkheid geeft hem te namechecken in Amsterdam.

De rest van de avond is wazig. Ik heb altijd gedacht dat je van Nederlands bier niet dronken kon worden. Donderdag, Gedichtendag bewees mijn ongelijk. Rond één uur eet ik een broodje warm vlees. Gewoon omdat ik het kan. Het trek op geen hol. Er zit pindasaus bij. Het is eerder lauw dan warm. Nooit nog volg ik de culinaire aanbevelingen van de hippety hoppety brigade. Ik spoel de vernedering weg in een kraakpandcafé. Met een Turkse kraaktster bespreek ik de latente homoseksualiteit van Mustafa Kemal Atatürk, San F. Yezerskiy, Karel Dillen en andere closet gays.

Rond half drie luidt the Jam het sluiten van de avond in met Going Underground. Een taxirit later sta ik in de brandweerkazerne waar ik al eens geslapen heb. Last minute mag ik de zetel ruilen voor een bed. Wicked Game van Chris Isaak is mijn slaapliedje, mijn eeuwige slaapliedje.

Labels: , , ,

donderdag 28 januari 2010

Je kan geen genoeg krijgen van die hitler

Gedichtendag is ons miezerige taalgebiedje dus Gedichtendag op ons miezerige blogje!



ik ben naar
de bank gestapt
om een gedicht te schrijven
tegen het leger van pieter pandemonium

het beweegt zich aan halve snelheid
over de wereld om te ontsnappen
aan de brave man die mijn beugel
net op tijd afkreeg

zoals de soepreclame had beloofd
die met balletjes
lekkere balletjes

ik voel me patiënt
niet langer junkie
niet langer verplicht te schuilen
onder de menopauzepoort in ieper

op de tegels kan je er schaken
in de hal kan het er hagelen
schuilen doe je best elders

ik ben naar de bank gestapt
om dit gedicht te schrijven
nu heb ik schulden bij de vleet

Labels:

woensdag 27 januari 2010

Ik voelde het gepast dat het sorry was

Gisterdag ben ik naar het toneel geweest gelijk een echte janet. Vlak ervoor ben ik naar de sauna geweest. Direct erna stond er een lekker kommetje pudding op het menu. Tijdens het uitlepelen der pudding droeg ik een cowboyhoed. Gisterdag ben ik naar het toneel geweest gelijk een echte janet.

Hier om de hoek, niet ver van waar gij woont, ligt gekkenhuis De Duiventil. Het gesticht. Het instituut. Het zottekot. In de laatste kamer van de verste gang wisselen drie geschifte wijven vijfhonderd sprookjes uit. Die vijfhonderd sprookjes worden half verteld en half verzwegen. Die vijfhonderd sprookjes zijn eigenlijk één groot sprookje over vijfhonderd mannen en vijfhonderd vrouwen. Die vijfhonderd mannen worden doodgezwegen. Die vijfhonderd vrouwen worden tot leven gesproken. Die vijfhonderd vrouwen zijn aan het eigenlijk één grote vrouw. Die grote vrouw heeft het niet gemakkelijk en vertaalt haar leed in vijfhonderd sprookjes. Die vijfhonderd sprookjes worden verteld en verzwegen hier om de hoek, niet ver van waar gij woont. Het gesticht. Het instituut. Het zottekot. Gekkenhuis De Duiventil.


Gisterdag ben ik naar het toneel geweest gelijk een echte janet. Falsch! van Hanneke Paauwe en Cinderella / Villanella. Ik weet niet goed wat ik ervan moet vinden. Fascinerend ja maar het ontsnapt aan categorieën als goed en slecht. Ik weet niet goed wat ik erover moet schrijven dus heb ik er dit maar over geschreven. Gij leest dit nu. Gij weet niet goed wat gij ervan moet vinden. Gisterdag ben ik naar het toneel geweest gelijk een echte janet.

Labels: ,

maandag 25 januari 2010

Hoe loods ik mijn huisdier comfortabel door het vuurwerk?

Een alpaca is een soort lama. De lama is het dier dat kapitein Haddock voortdurend in het gezicht spuwt. Neen, die kapitein is niet de grootste vriend van Tibet. Tibet is de pas overleden tekenaar van Rik Ringers en Chick Bill.

Alpacas is dan weer een bèndje dat tussen het hijsen door muziek maakt. Die muziek is geen jazz maar gisterdag stond Alpaca toch op Jazz Op Zondag te Stuk. Ja, te Stuk is de logica soms ver te zoeken. Alpacas was met veel. Alpacas was exotisch. Wereldmuziek. Funky. Uitbundig. Alpacas is alles wat ik niet ben.

Als ik ooit een nachtclub begin, een nachtclub zo stijlvol dat ik er zelf niet binnen mag, dan vraag ik Alpacas om te spelen op de openingsavond. Als ik ooit een nachtclub begin, een nachtclub zo stijlvol dat ik er zelf niet binnen mag, dan vraag ik Sander Yezerskiy om te DJ'en op de openingsavond.

Op die manier heb ik zowel het hoogtepunt van uitbundigheid als het hoogtepunt van tristesse. Op die manier vervreemd ik elk denkbaar publiek a priori van mijn nachtclub. Op die manier kan ik failliet gaan en sterven als een verbitterd man.

Labels: , , ,

woensdag 20 januari 2010

Ge hebt bericht, wicht

Het zou mij verbazen als ik meer dan vijf volledige afleveringen van De Slimste Mens heb gezien. Toch wil ik heden mijn interne Erik Van Looy even los laten om een luchtje te schepen.
Geert S. Simonis, wat weet jij over Osumi Trio?
Stop.

Labels: ,

zondag 17 januari 2010

Facebook in tijden van cholera

Animal Collective doesn't rock my boat. Mijn boot is dan ook een robuust exemplaar van Duplo en ik bevaar er slechts een badkuip mee.
Ik heb geen idee hoe of wanneer ik Animal Collective heb leren kennen. Wel herinner ik me levendig hoe ze langzaam meer aandacht kregen in de muziekpers. Recensies focusten doorgaans op de succesvolle balans tussen noise en pop en formuleerden meestal een positief oordeel.
Ik heb op tijd en stond liederen van het collectief legaal én illegaal gedownload but they didn't rock my boat. Ik vond het niet goed maar ik vond het ook niet slecht. Ik bleef verrassend neutraal. Ik moet daar waarschijnlijk wel bijzeggen dat ik nog nooit een volledige plaat van hen heb gehoord.
Vandaag exact een jaar geleden zag ik Animal Collective in het Stuk en als ik mijn recensie nu herlees, is die verrassend neutraal. Zoiets kan gebeuren. Animal Collectief is ondertussen zo bekend dat de leden bijna volle zalen trekken met hun soloprojecten. Alzo was gisterdag het geval in - toeval bestaat niet - het Stuk.

Deacon verzorgde het voorprogramma, echte naam: Josh Dibb. Bij het dierencollectief staat hij in voor gitaren en vocalen. De man haalde iets soundscapeachtig uit een lading elektronica en speelde daar gitaar overheen. Een succesvolle balans tussen drone en lied, tussen lied en drone. Ik stond erbij en ik keek ernaar. Ik dronk een Duvel en ik dronk er twee. Ik verveelde mij niet maar het liet mij koud. Verrassend neutraal. De man was wel zo slim zijn optreden niet te lang te rekken.

Panda Bear verzorgde het hoofdprogramma, echte naam: Noah Lennox. Bij het dierencollectief staat hij in voor percussie, gitaren, vocalen en samples. De man haalde iets soundscapeachtig uit een lading elektronica en speelde daar gitaar overheen. Een succesvolle balans tussen drone en lied, tussen lied en drone. Ik stond erbij en ik keek ernaar. Ik dronk een Duvel en ik dronk er twee. Ik verveelde mij niet maar het liet mij koud. Verrassend neutraal. De man was wel zo slim niet te bissen. Ook had hij best wel leuke visuals bij.
Opeens was het gedaan. Opeens was ik dronken. Plotsklaps ging ik naar huis. Plotsklaps ging ik slapen. Animal Collective en aanverwanten is niet mijn kopje thee. Niemand weet waarom.

Labels: , , ,

donderdag 14 januari 2010

Een veelzijdig stukje kip

Laat ons even terugspoelen naar gisterenavond. Klik. Zo. Bent u er klaar voor? Licht uit! Muziek aan! Play!

Iets voor half elf kuier ik geheel casual, een en al sprezzatura het arty farty bastion Cinema Zed binnen. Een lege zaal ontvangt me als was ik de paus. Na mij durft niemand meer binnen te komen. Ik bezoek Zed al meer dan drie jaar regelmatig. Ik heb er all sorts of bijkans lege zalen gezien. Maar zo leeg, zo gans leeg was mij nog nooit overkomen.

De deur sluit. Het licht dooft. Het witte doek vertoont tekenen van leven. Ik begin mij uit te kleden. Aanvankelijk langzaam. Ik vraag mij af of wat ik doe wel door de beugel kan. Dan alsmaar sneller. Met alsmaar minder gêne. Weldra zit ik poedelnaakt in het rode pluche met een knoert van een erectie. Zo eentje waar je een kalf mee kan doodknuppelen. Dan begint het echte werk. Een noeste arbeid om vingers en duimen bij af te likken.

Langzaam smeer ik mijn voeten in met goede boter. Eerst links, dan rechts. Ik masseer de rijke smurrie diep mijn poriën in. Vervolgens ga ik met de guacamole aan de slag. Dat tintelt lekker rond mijn testikels. Ik pierce een verse champignon, lichtjes opgebakken met look aan elke tepel. Ik kroon mijn navel met een takje peterselie. Ik omkrans mijn hoofd met een bussel pastinaak. Voor de film een half uur bezig is, speel ik keihard kokeneten met mezelf. In mijn roes dartelt die geile bok, die grootgeschapen Dionysos van SOS Piet rond. En of het gesmaakt heeft!

En plus heb ik een heerlijke film gezien: Les Folles Aventures De Simon Konianski van Micha Wald. Het soort film dat Woody Allen zou maken als hij een vijfendertigjarige Franstalige Jood uit Brussel was. Israël, de Holocaust, de relatie tussen vader en zoon, de kloof tussen man en vrouw: het zijn maar enkele van de heilige huisjes die Wald met veel plezier tegen de muur zet en genadeloos afmaakt met een nekschot. Bonuspunt: één scène is opgenomen in de Soetezaal van het Stuk.

Om een lang verhaal kort te maken: ik vond Les Folles Aventures De Simon Konianski zo leuk dat ik met veel plezier de trailer met u deel.


Om een lang verhaal af te ronden: van Micha Wald zag ik ooit de best wel te pruimen kortfilm Alice Et Moi. Een kortfilm die achteraf bezien het zaad van Les Folles Aventures in zich draagt. Een kortfilm die ik zo te pruimen vond dat ik met veel plezier een fragment met u deel.


Tot zover deze lezing.

Labels: , ,

donderdag 7 januari 2010

De fanfare ging steeds minder uit

Mijn favoriete films uit mijn kindertijd gaan over muziek maar dat mag u niet verbazen. Mijn favoriete films uit mijn - hoest - volwassen era gaan ook over muziek maar daar ga ik vanavond over zwijgen. Twee van mijn favoriete films uit mijn kindertijd zijn in mindere of meerdere mate van een soundtrack voorzien door Los Lobos: La Bamba en The Mambo Kings. Later tekende Los Lobos voor mijn persoonlijk hoogtepunt van Werchter 2003. Lang voor al dit, in het jaar van mijn geboorte vroeg het Chicano gezelschap uit Oost-Los Angeles zich af hoe de wolf zou overleven.

Het antwoord kwam vanzelfsprekend gerold uit de luizige baard van San F. Yezerskiy. Gisterdag waren er kortfilms in aula Pieter De Somer. Daarna was er Wolf in het Stukcafé. Het unheimliche duo werd voor de gelegenheid bijgestaan door Geert Waegeman op viool. Het was nog steeds muziek om een begrafenis op te vrolijken, om een trouwfeest te deprimeren. Het was nog steeds ondergrondse gospel voor de duivel. Het was nog steeds het laatste dat ik wil horen voor ik definitief de ogen sluit. Het was nog steeds het laatste dat ik elke dag wil horen voor ik tijdelijk mijn ogen sluit.

Zangeres Laura wilde drijven tot bij mij. Ze brak helaas niet door het tij. Dus ging ik naar huis met Mokkel. Geen slecht alternatief.

Labels: , , ,

maandag 4 januari 2010

Cynical slacker little fuckin' punk jerks

Vandaag is een dag van loodzwaar belang en kwikzilveren grandiositeit. Rumpy neemt de Europese handschoen op. Kleine Zus maakt haar debuut op de kleuterschool. Ikzelf begin mijn stage bij het Radio 1-programma Mezzo. Qua begeleidende soundtrack voor deze mijmering raad ik u De Radio Is Gek Geworden van Aroma Di Amore aan maar eigenlijk laat ik u vrij.

Vandaag sta ik voor dageraad en dauwdruppels op na een woelige nacht. Vol spanning scheer ik mij zonder mij te snijden. Een hele kunst. Een half uur later sta ik op straat. Jas. Muts. Wantschoenen. Leuven Station wemelt van de forenzen. Als in een slechte horrorfilm vermoed ik dat de zombies weten dat ik een infiltrant ben. Een faker. Een parvenue. Dat ik gewoon x aantal tijd hun gewoontes overneem in ruil voor een buidel studiepunten.

De busrit valt mee. Er zijn verdacht weinig van die middelbare schoolkindjes waar Sander en Thomas altijd over klagen. Niemand slaapt op mijn schouder. Niemand snurkt in mijn oor. Als het verkeer vertraagt door de sneeuw verdiept de chauffeur zich in zijn krant. Zelf houd ik het bij Liefde In Tijden Van Cholera. Kerstcadeau van mijn semi-schoonoudjes. Een lovende quote van Oprah Winfrey siert de achterflap. Alsof ik een dikke negerin nodig heb om lectuur te selecteren.

Vandaag begin ik mijn stage bij Mezzo. Hoe dat verloopt, ga ik hier in de doeken laten. Dit is een mijmering, geen stageverslag.

Labels: , ,

zondag 3 januari 2010

Begraven water

Boekjes gelezen in december!
Filmpjes gezien in december!
  • Where The Wild Things Are (2009) van Spike Jonze
  • A Complete History Of My Sexual Failures (2008) van Chris Waitt
  • Whatever Works (2009) van Woody Allen
  • The Bride Of Frankenstein (1935) van James Whale
  • Touch Of Evil (1958) van Orson Welles
De neger van de maand van december wordt deze maand het gezelschap van Buraka Som Sistema, gewoon omdat zij een van dé optredens van het afgelopen jaar hebben afgeleverd.

Labels: , ,

vrijdag 1 januari 2010

Academische referentietaal

Volgens mij wordt 2010 een jaar vol poëzie. Laat ik het alvast goed inzetten.

Labels: ,