You looked like you were being attacked by snakes

Roadburg is Limburgs hoop in bange dagen. Downtown Hasselt wordt het vijftal meer aanbeden dan Steve Stevaert en Jos Gheysen tezamen. Donderdag stelde het kwintet debuutplaat Raise Cain voor te Stuk.

Stevig optreden dat niet honderd procent overtuigde al kan ik mijn vinger niet precies op de wonde leggen. Misschien sta ik aan de verkeerde kant van de generatiekloof. Misschien lag het aan het idolate publiek. Misschien aan het slipje dat een beetje zielig neerdwarrelde op het podium.

Voorprogramma was Marco Z. Een Hasseltse slacker met een theelichtje, droge bindteksten en puntgave liedjes. Dat hij die liedjes schuurpapierruw uit zijn mooie gitaar joeg, spreekt voor hem maar werkte hem tegen. Er is een reden dat Roadburg Limburgs hoop in bange dagen is en Marco Z niet.

Zijt gij een creatieve geest?

Peter Holvoet-Hanssen heeft ADHD en is stadsdichter van Antwerpen. Gisterdag speelde hij met vuur in de Leuvense Centrale Bibliotheek. Hij heeft chance dat ze niet is afgefikt. De Moffen hebben daar ooit serieuze miserie mee gehad.

Peter trad op in de C-Bib voor het Gratis Uur KULtuur. Hij werd bijgestaan door Wolf, het lieflijke duo met scherpe randjes, droomliederen voor slapeloze mensen. Wolf werd voor de gelegenheid bijgestaan door Geert Waegeman.

Ik kan u nu al verklappen dat ik deze variant op Peter en de Wolf niet zo leuk vond. Peter was te dominant. Ik vind Wolf zonder Peter veel toffer. Al zaten er gemaan goede dingen in: de bewerking van Alpenjagerslied van Zot Polleke Van Ostaijen bijvoorbeeld. Kuifje In Oostende daarentegen is een kutgedicht.

Achteraf probeerde ik Wolf te interviewen maar dat lukte niet en nu twijfel ik aan mezelf als nooit tevoren. Ocharme ik.

Zoenen tot heel dra

Ouders hebben aandacht nodig zo blijkt. Daarom heeft Mokkel mij zaterdag verlaten. Tijdelijk weliswaar maar plezant is anders. Ik wist niet wat te doen met mezelf. Ik ging dan maar naar de AB. Ik ken de weg. Ik ben een gewoontedier.

Baloji stond op het podium in een grijs pak met een roze voering. Faut-le faire. U weet wel: Baloji, ex-Starflam. U weet wel: Starflam, zij die ooit poneerden op Marktrock: "We spreken niet goed Nederlands maar we zijn proberen." De man zingt, rapt, swingt, grapt, bidt en bewondert nog steeds in het Frans.



Baloji kwam zijn nieuwe plaat voorstellen in de AB. Kinshasa Succursale, een conceptplaat over de vijftigste verjaardag van het verlies van de kolonie. Nu kom ik voor een goede conceptplaat op elk uur van de dag mijn nest uit. Ik heb het mij niet beklaagd. Dit was funky. Dit was stijlvol. Dit was hiphop die hiphop overstijgt. Baloji had een stomende negenkoppige band bij. Blikvanger was een gitarist in een roodglanzend satijnen kostuum.



Tussen de nummers door predikte Baloji over Congo (duh) en Haïti (al even duh). Ik verstond 's mans goede boodschap nauwelijks maar de rest van de zaal lag aan zijn lippen en hing aan zijn voeten. Toen op drie kwartier een dipje intrad, maakte Baloji daar korte metten mee door drie dansers vermomd als skeletten het podium op te halen en leidde hij alzo een toppie finale in.

De conclusie is voor de hand liggend, al te voor de hand liggend. Mijn kopje thee is Baloji niet. En plus ben ik meer een koffieman. U mag de man echter ongegeneerd omarmen. Hij zal deze zomer festivals genoeg aandoen. Nu nog een beetje lekker weer en bingo!

Als ik later groot ben, word ik een gitarist in een roodglanzend satijnen kostuum.

(Gisterdag ben ik naar Jazz Op Zondag geweest in het Stukcafé. Het Peter Van Huffel Quartet stelde zijn CD Like The Rusted Key voor. Ik heb niet genoeg opgelet om er iets over te schrijven.)

(Sorry.)

Your girl like a bulldozer

Ik ben achttien. Mijn eerste jaar in Brussel. Een dronken jaar. Ik ga met Peter, Machteld en Clara naar Orchestra Baobab in de AB. De Senegalese neven van Buena Vista Social Club. De dan nog onbekende Gabriel Rios doet de aftershow in de club. Minder elektronisch dan de sound waarmee hij later bekend zal worden. Misschien is dat een slechte karakterisering. Anyroad: Broad Daylight zit diep verankerd in mijn ziel. Later op de avond passeren we bij Sven. Sven heeft een kot vlak bij de Monk. Sven heeft een kot met een zalig dakterras. Geen idee hoe de avond eindigt. Later zal ik Gabriel Rios zien op Couleur Café. Later zal ik Gabriel Rios zien op Werchter Classic. Het wordt nooit minder dan leuk. Het wordt nooit meer dan leuk. We verliezen elkaar uit het oog. Gabriel Rios en ik zullen wel nooit echt vrolijke, vrolijke vrienden zijn.

Ik ben vijfentwintig. Mijn zoveelste jaar in Leuven. Geen bezopen jaar al zijn er natuurlijk momenten. Ik ga met Mokkel en Betse naar Gabriel Rios in de AB afgelopen vrijdag. "Eerst gewoon vermageren en dan pas denken aan de rest," zegt een meisje met vettig haar op de bus. Ik lach intern, ik schrijf het op. "There's no way to do this without lying," zegt Gabriel Rios in de AB en ik geloof hem. Een uur ver in zijn optreden zweeft een rode stip over zijn lichaam maar de sniper heeft het lef niet de trekker effectief over te halen. Gabriel Rios en ik zullen wel nooit echt vrolijke, vrolijke vrienden zijn. Gabriel Rios heeft mij niet nodig. Hij heeft Jef Neve en Kobe Proesmans bij. Drie heren in propere hemdjes.

Gabriel Rios heeft met beide secondanten de muziek laten vermageren en dacht daarna pas aan de rest. Alzo kwam hij een CD voorstellen die was uitgesteld. Vertraging, het overkomt niet alleen de NMBS. Slecht wil ik het optreden by no means noemen. De man heeft charisma, de man heeft talent, de man heeft liedjes die mij niet raken. Op Broad Daylight na dan, meteen het hoogtepunt van de avond voor mij. Mij laat het allemaal relatief koud. Een meute hitsige huisvrouwen denkt daar anders over. Hun gejoel kan een bronstige weerwolf hulpeloos in een hoekje doen huilen. Chance dat Gabriel zijn verkrachting van Hallelujah heeft thuisgelaten.

Het ga je goed, Gabriel. Het ga je goed ergens waar ik niet ben. We zullen wel nooit echt vrolijke, vrolijke vrienden zijn.

XL snot & art nouveau

Mooie dagen, ik hou zo van die mooie dagen.

Donderdag. "Ik ben van de generatie van voor Facebook," zeg ik. Opeens voel ik mij oud. Ik zeg het tegen Jare. Jare heet eigenlijk Jeroen. Jare bast bij State Of Mine. Jare is verjaard. Jare heeft wat optredens opgezet in het Rockcafé om dat te vieren. Ik ben niet gegaan. Ik passeer achteraf even. Ik maak mijn felicitaties over. Ik heb naar Japandroids te Stuk meegepikt. Jare zegt dat hij ook van de generatie van voor Facebook is. Opeens voel ik mij minder oud.

Woensdag. Ik tref Sander Yezerskiy toevallig in de Muntstraat. Hij dwaalt existentieel door de koude stad. Ik knuffel hem. We wisselen woorden uit die geen van ons nog ooit zal terugzien.

Donderdag. Ik tref de vader van Sander Yezerskiy toevallig in de Munstraat. Ik knuffel hem niet. We wisselen woorden uit die geen van ons nog ooit zal terugzien. De vader van Sander Yezerskiy heeft gezelschap. Een mevrouw die me zegt dat ik niet zo bescheiden moet zijn. Ze zegt het in het Frans maar ik begrijp haar. Door de drie jaar dat ik Franse les heb gevolgd op het CLT. Om ik aan het de middelbare school nauwelijks Frans heb overgehouden. Omdat ik aan de drie jaar dat ik in Brussel studeerde nauwelijks Frans heb overgehouden. Ik onthou dat ik niet bescheiden moet zijn.

Welaan dan. Ik kan schrijven. Ik kan goed schrijven. Ik kan gemaan goed schrijven. Ik kan hennig gemaan goed schrijven. Het is een talent dat ik heb. Wat mij mankeert is geduld, aandacht en zelfkritiek. Wat mij mankeert is het ambacht. Ik jaag het na, ik stroop erop. Het is een pad van dwaalsporen, omwegen en duistere stegen die Sander Yezerskiy uitkamt als hij existentieel door de koude stad dwaalt. In een poging om ambacht aan te kweken had ik voor het eerder vermelde optreden van Japandroids te stuk een aanzet voor een recensie geschreven.

Ik ben geen leugenaar. Dit is geen recensie. Canada is geen echt land. Stuk is geen echte concertzaal. Japandroids is geen echte rockgroep. Hun optreden was geen echte bazooka. Hun optreden was geen echte pletwals. Hun optreden was niet echt fel als de hel.

Een niet bijster origineel stukje semi-Socratische ironie dat door slecht karma en een simpele wending van het lot tot werkelijkheid is geworden. Het optreden van Japandroids was een bazooka noch een pletwals noch fel als de hel. Japanwie? Een Canadees bèndje die in het spoor van No Age, Health en Wavves furore maken met noisy pop. Hun debuutplaat duurt iets meer dan een half uur en daar moest het duo een optreden van een uur mee vullen. Net zoals bij the XX de dag ervoor is dat enigszins tegengevallen.

"Everything needs to be louder," schreeuwde gitarist Brian King tegen de geluidsman na het eerste nummer. Lawaai maken is wat Japandroids doet en Japandroids doet dat goed. Op plaat dan toch. Die nuance is helaas niet onbelangrijk. Op het podium ontaarde elk nummer in een richtingsloze noisejam van zes minuten. Zes minuten clash tussen energie, elektriciteit. Witte hitte die nergens heengaat. Implosie. Anticlimax. De kerk die instort voor het zingen.

Heel dat noisejamgedoe kwam de liedjes, die er wel degelijk in zaten, niet ten goede. Het is geen toeval dat het hoogtepunt van de set een cover van Racer X van Big Black was. Van de overige, eigen nummers was Wet Hair dankzij de nodige schwung het hoogtepuntje. Kortom Japandroids viel tegen maar ik geef de heren graag zo snel mogelijk een nieuwe kans om dit slecht rapport op te halen. Plus est en vous, messieurs.

Voorprogramma van dienst was Ondine. Vier heren die iets wall of sound-achtig wilden doen maar daar niet echt in slaagden. Ik vond het okee maar mijn gezelschap (professor Rötelflöt en Toon, bassist van de Hechtelse mathrockformatie Six Hands) vond het saai. De vier heren van Ondine zijn complete dorks. De ene gitarist droeg een foute strakke trui. De andere gitarist toonde een bouwvakkersreet telkens hij zich over zijn laptop boog. De bassist kaalt. De drummer werkte met een pupiter. Wat een pupiter precies is moet u de professor maar vragen. Hij heeft het mij ook onthuld.

Ambacht bijschaven allemaal goed en wel. Uiteindelijk heb ik toch weer wreed richtingloos geluld. Een beetje over muziek, een beetje niet. Een beetje over Sander Yezerskiy, een beetje over zijn vader, een beetje over zijn huisgenoot. Een beetje over donderdag, een beetje over woensdag.

Mooie dagen, ik hou zo van die mooie dagen.

Wat is er nu van ons aan els

Ik mocht woensdag met Betse mee naar the XX in de AB. Ik blij natuurlijk want hipper dan the XX gaat het dit jaar niet meer worden. Remy ging ook mee. Ik blij natuurlijk want hipper dan Remy gaat het dit jaar niet meer worden.

Voorprogramma These New Puritans krijgt lovende recensies in Humo these days maar bij mij vooralsnog niet. Het viertal had een goede sound, een goede groove en een goede présence maar nauwelijks liedjes. Ik houd ze in de gaten en hoop vooral dat zij niet hetzelfde doen met mij. Weet u waarom puriteinen tegen rechtopstaand neuken zijn? Omdat ze vrezen dat het tot dansen kan leiden.



Hoofdprogramma the XX krijgt overal lovende recensies en niet enkel these days. Toegegeven: het heeft even geduurd eer ik into hun debuutplaat ben geraakt. Het is hele mooie muziek ondanks of net dankzij al die duisternis, laat ons het daar maar over eens zijn. Ik had geen hele hoge verwachtingen van dit optreden en ben dan ook niet teleurgesteld dat het een tikje tegenviel.



Het is zelfs redelijk logisch dat een optreden tegenvalt als je een uur moet vullen met een plaat van net iets meer dan een half uur. Daardoor: sterk eerste half uur, zwak tweede half uur. Supergoede lichtshow, superbescheiden mensen. Ten minste: zo toonden ze zichzelf in hun bindteksten en ik geloof hen.

Op de trein terug dronk ik Sprite met Remy maar eigenlijk is dat het soort informatie dat dromen doet ontrafelen. Slaap zacht vannacht.

Voor jou knutsel ik een zandloper

Dit is wat ik weet.

"Je leeft in het verleden," zegt een meisje nadat ik vertel dat ik geschiedenis studeer. Ze drinkt warme choco. Ze heeft een naam als een film. "Ik bijt niet," zegt een man en hij lacht zijn rotte tanden bloot. Hij drinkt Red Bull. Hij draagt een pet waar "hardcore" op staat. "Eet nooit sjieken op een festival want uw tanden breken er gewoon van af," zegt een jongen. Hij drinkt ijsthee. Hij heeft een piercing in zijn wenkbrauw.

"Chagrin d'Amour in 30CC," mailde Mokkel en of ik meeging. Ik beeldde me in dat ze daarbij schattig keek als een pasgeboren wasbeer. Hoe kon ik weigeren? Ik dus gisterdag naar 30CC.

Annelies Verbeke zegt vanalles en ze lijkt me het type vrouw dat nooit stopt met zagen. "Ezels hebben geen pijn," zegt Jeroen Olyslaegers en ik wil meteen zijn boek lezen. Misschien leen ik het wel van Sander. "Ik hoop dat het slecht met je gaat," zegt Ellen Ten Damme en ik wil vooral geen ruzie met Ellen Ten Damme. Ze draagt rode laarzen, ze loopt op haar handen. "Moet je mij nog gebruiken anders wend ik mij tot de Heer?" zegt Jan Mulder maar ik versta nauwelijks iets van wat Jan Mulder zegt. "Een echtscheiding is niet altijd slecht," zegt de mevrouw in het Man Bijt Hond-filmpje en een man twee rijen voor me moet daar zo hard mee lachen dat ik een kogel door zijn kop wil jagen.

Dit was wat ik weet.

Uw verantwoord antisociaal gedrag

I
Elke dag is als zondag.

II
Mokkel ontkent fan te zijn van Valentijn. Daniel Mandelbaum vermoedt dat daar een list achter schuilt. Ik vrees hem gelijk te moeten geven.

III
Kleine Zus haar carnavalsvermomming is K3-snol. Als tegengif dans ik met haar op Let's Dance, I Get Around, Johnny B. Goode, Summertime Blues en Handle Me With Care.

IV
Iemand heeft het bordje dat de afslag naar Halen aankondigt op de E314 beklad met "Van". Ik moet daar heel hard mee lachen.

V
Dick Black speelt ten dans in de Libertad. Ik vrees dat drie keer Dick Black op drie maanden van het goede te veel is.

VI
"Dan lassen we nu een moment van liefde in," aldus de zanger-bassist van Dick Black, een groot filatelist.

VII
Dick Black besluit zijn set in de Libertad met achtereenvolgens You Give Love A Bad Name, een flard Hé Lekker Beest, Woo-Hoo en Summertime Blues. Ik kan mij slechtere staartjes inbeelden.

VIII
De avond eindigt in het Stukcafé. Deze keer praten we San F. Yezerskiy een gewei aan.

IX
Zondag is als elke dag.

The big bad beautiful noise

Het is zaterdagavond dertien februari en Broerlief is jarig. We eten spaghetti want Broerlief is jarig. Grootmoeder spreekt het vermoeden uit dat de schrijver achter Corneel Bracke uit Humo geheim moet blijven. Ik stel haar gerust dat Guido Van Meir de pen in kwestie beroert en dat iedereen dat weet.

Het is zaterdagavond dertien februari en we gaan in Het Poorthuis te Peer kijken hoe Bob De Moor Corneel Bracke tot leven brengt. Omdat dezelfde voorstelling in Leuven direct uitverkocht was. Omdat we Broerliefs vorige verjaardag ook in Het Poorthuis hebben doorgebracht.

We blazen verzamelen in de hal van Het Poorthuis. Ik. Mokkel. Daddy. De professor. Zijn mokkel. Sander Yezerskiy. Daniel Mandelbaum. Broerlief heeft op zijn verjaardag wel betere dingen te doen dan naar het toneel gaan om Joke Schauvliege tegen de schenen te schoppen en tegen de haren te strijken.

Bref: het stuk heet Wees Gul Met Uw Organen en Bob De Moor is Corneel Bracke. Corneel kennen we allemaal uit Humo al leest niemand de cursiefjes regelmatig. To add insult: de voorstelling wordt last minute verplaatst naar een kleine zaal vol postmoderne tuinstoelen.

Het ligt gaat uit en anderhalf uur lang weet ik eindelijk wat ze nu precies bedoelen met la Flandre profonde. Bob heeft het eerste kwartier moeite om op gang te komen en het laatste kwartier moeite om af te sluiten. Daartussen schuilt echter een duur uur puur goud. Het was speels, het was geestig, het was leuk, het had klasse. Dat zeg ik met transcendente zekerheid.

De stukken die ik herkende uit Humo vond ik de minste maar dat kan aan mij liggen. Ik heb veel bijgeleerd. Over taal, over de ankerwiep, over de normale risico's van het gekruisigd worden, over professioneel snurken. Een uur lang is de geheel door dopamine aangedreven bijna-paap Cornelius mijn goeroe, mijn methode, mijn leraar. De man die begint waar Wittgenstein eindigt, de man die uw huwelijk kan redden, de man die drentelt sedert lang geleden.

Mensen zijn niet wat ze schijnen en veel blijft voor het oog verborgen. Laten we dat vooral zo houden. Overigens ben ik van mening dat Freddy Baekelmans vernietigd moet worden.

Still you plague me with your ridiculous feelings

De oude Vikingen waren toffe kerels, dat staat buiten kijf. Absolute wereldtop in drie disciplines: oorlog voeren, ongebreideld zuipen en muziek maken. Wat blijft daar vandaag van over? Weinig, zo vrees ik. In plaats van oorlog te voeren, reiken ze Nobelprijzen voor de vrede uit. Hijsen zonder grenzen is wreed moeilijk geworden door de exageré hoge alcoholprijzen. Muziek maken dragen de Scandinaven gelukkig nog steeds bovenaan in het vaandel.

Dat werd afgelopen vrijdag in de Soetezaal van STUK bewezen door de Noor Lars Horntveth. In het kader van Kulturama kwam de man zijn tweede plaat Kaleidoscopic uit 2008 spelen, in de rug gesteund door strijkkwartet Kryptos en het klassieke ensemble Emanon. Dat is veel informatie in één keer. Laat ons even enkele stappen terugspoelen.

Lars Horntveth richte in 1994 met zijn broer Martin en een bende vrienden de jazzgroep Jaga Jazzist op. Na jaren aanmodderen klopte het succes in 2002 aan de deur toen de BBC hun plaat A Livingroom Hush als beste jazzalbum van het jaar bekroonde. Jaga, zoals we het gezelschap ook wel mogen aanspreken, laat zijn leden toe om in alle vrijheid tussen de bedrijven door hun eigen projecten en dromen na te jagen. Brein Lars gaat zich onder zijn eigen naam te buiten aan een ingenieuze mix van hedendaagse klassieke muziek en sprankelende pop. In 2004 debuteerde hij met de plaat Pooka, die in Humo als "prachtplaat" bejubeld werd.

Vrijdag biste Horntveth met drie nummers uit die laatsgenoemde plaat. De hoofdmoot van de show was zoals gezegd Kaleidoscopic. Een epische plaat die een wervelwind van klassieke muziek door een popfilter jast en op smaak brengt met flardjes jazz en elektronica. Voor de uitvoering had Horntveth Belgische muzikanten gerecruteerd. Ze hadden op voorhand slechts één maal samen kunnen repeteren. Horntveth zit immers midden in een tour met moederschip Jaga Jazzist.

De Belgische muzikanten in kwestie waren een eenmalige alliantie tussen strijkwartet Kryptos en het ensemble Emanon. Kryptos werd in 2002 opgericht met als doeleinde een landkaart te ontdekken waar de toekomst van de muziek op uitgeschetst ligt. Emanon – genoemd naar een nummer van de beboppionier Dizzy Gillespie en zeker niet te verwarren met het gelijknamige hiphopduo uit Californië – is een sterk en veelzijdig gezelschap dat zich doorgaans focust op nieuw werk van Belgische klassieke componisten.

Genoeg geleuterd! Hoe klonk dat nu juist? Wel, lieve lezer, stel u voor dat Tommeke Waits tussen de soep en de patatten door een symfonisch orkest dirigeert. Dit was een speelse en energieke lap instrumentale pracht. Groots maar niet bombastisch. Wild maar niet chaotisch. Lars Horntveth amuseerde zich duidelijk als een ADHD-kleuter in het pretpark van zijn dromen. Zelf kon ik amper stil blijven zitten in m'n zetel. Het cliché wil dit soort optreden wel eens omschrijven als een muzikale reis. Fuck dat. Dit was een raket naar de maan, een enkeltje op de Oriënt-Express, een bedevaart dwars door de Congolese brousse.

Achteraf riep Lars op om arme muzikanten uit het rijkste land ter wereld zo veel mogelijk te steunen. Daarna moest hij onthullen dat hij CD's en merchandise thuis was vergeten. Tant pis. Aan mijn goede bedoelingen heeft het in ieder geval niet gelegen. Lars Horntveth: dichter bij klasse zal ik dit jaar niet meer komen.

Reductiehuishoofdwhatever

Olé, olé, het is feest in de stad! Kulturama is terug! De editie van vorig jaar heb ik tot mijn grote everzwijn vol-le-dig gemist. Reden te meer om gisterdag kei- maar dan ook keihard van de partij te zijn op de aftrapavond. Locatie: Het Depot. Act: Smart. Qué? Smart!

Uitleg: Smart is wat je krijgt als je de beste Vlaamse rockers van het moment en een beeldschone Nederlandse deerne Nederlandstalige schlagers, levensliederen en popsongs laat coveren. Afgelopen september was Smart al eens gepasseerd in het Depot. Toen was ik nog geklonken aan mijn vakantiejob als Prometheus aan zijn kiezelsteen. De vreugdekreet die ik uitte toen ik vernam dat Smart terugkwam, kan u nog horen echoën doorheen mijn hoofdkwartier.

Wie deed er dan zoal mee aan dat Smartgedoe? Wel, qua band de volledige Triggerfinger (Ruben Block, Mario Goossens én Monsieur Paul) aangevuld met Jan Hautekiet en Tom Pintens. Die laatste twee beiden op toetsen plus Tom verder op gitaar en zelfs klarinet. Van de band durfden zowel Ruben als Tom occasioneel de microfoon op te nemen.

Daar bovenop kwam een half dozijn spectaculaire gastzangers: Frank Vander linden, Mathias Sercu, Anton Walgrave, Marike Jager (de beeldschone Nederlandse deerne in kwestie), Stijn en de onmisbare Mauro "Er zijn broodjes? Ik ben al onderweg!" Pawlowski.

Het was overheerlijk vrienden, werkelijk overheerlijk. Overbekende classics werden afgewisseld met obscuur goud, ongelofelijk getrouwe versies met stevige herinterpretaties. Ik heb stiekem gedanst, ik heb minder stiekem gedanst. Het is onbegonnen werk om hoogtepunten op te noemen. Petje af. Petje op de grond. Petje met de voeten betreden.

De setlist zag er als volgt uit, klikken leidt - hout vasthouden - naar de originelen:

• Frank - Trouw Nooit (Klik!)
• Mathias & Anton - Huilen Is Voor Jou Te Laat (Klik!)
• Marike - Telkens Weer (Klik!)
• Anton - Zondagmiddag Liliane (van Louis Neefs, helaas geen filmpje)
• Stijn - Rozen Voor Sandra (Klik!)
• Ruben - Waar En Wanneer (Bob Benny, helaas geen filmpje)
• Mauro - Zo Mooi, Zo Blond En Zo Alleen (Klik!)
• Marike & Frank - Dokter Bernhard (Klik!)
• Stijn - De Laatste Mens (Cowboy Gerard, helaas geen filmpje)
• Mathias, Stijn & Marike - Ik Weet Niet Hoe (Klik!)
• Marike & Tom - Droomland (Klik!)
• Tom - De Dag Dat Het Zonlicht Niet Meer Scheen (Klik!)
• Ruben - Ik Mis Je Zo (Klik!)
• Tom - Ben (Klik!)
• Anton - Mijn Lijf Doet Zeer (Klik!)
• Mauro - Verloren Hart, Verloren Droom (Klik!)
• Mathias & Mauro - Veel Te Mooi (Klik!)
• Stijn - Ik Voel Me Zo Verdomd Alleen (Klik!)
• Frank - Chérie (Klik!)

• Stijn & Marike - Het Zal Je Kind Maar Wezen (Klik!)
• Ruben - Zachtjes, Zachtjes (La Esterella, helaas geen filmpje)

Los van dit alles blijft Mathias Sercu voor eeuwig en drie dagen Ubi uit Buiten De Zone, gesnopen?

Quite a hitler in spite of himself

Ik ben de grootste idioot van de Lage Landen. De jaren waarin ik alles verkloot blijven maar aanslepen. Niet dat ik àlles verkloot. Ik zal heus af en toe wel iets goed doen. De merde met karma is dat je de tussenstand niet kan raadplegen.

Dergelijke gedachten maalden gisterenavond door mijn kop als een op hol geslagen achtbaan. Fysiek was ik volledig in rust. Doeltreffend geplooid in een stoeltje van het Depot. Met mijn knieën vaak genoeg in de rug van de man voor me om hem te doen klagen.

Joost Zweegers kwam in zijn uppie testen hoe ver het krediet dat hij met zijn Cactuspassage had opgebouw precies strekt. Behoorlijk ver zo bleek. Akkoord, het optreden kwam wat traag op gang en hier en daar zou het geen kwaad kunnen om anderhalve à twee minuten eerder de stekker uit een lied te trekken. Verder was het onderonsje tussen Joost, een mooie piano en vijf gitaren heel erg mooi en bijna net zo goed.

Bonuspunten voor de cover van Sugar Mountain van Ome Neil.

Poëzie van grote roos

Gisterdag was een welgevulde muzikale dag. Welgevuld als in: elke druppel kon de emmer doen overlopen.

Het begon des middags in het Depot met een infosessie over Popfolio. Dat is een project van Poppunt en andere partners waarbij acht muziekgroepen worden omringd met een journalist, een fotograaf, een cineast en een lay out-iemand. U mag zelf raden bij welke cathegorie ik hoor. Het doel is uiteraard de beste te zijn en het bereiken van dat doel wordt gestimuleerd met prijzen. Ikzelf werd door het toeval en mijn scherpe pen gekoppeld aan the Fortunate Few, een Dilbeeks gezelschap dat de folkpop bedrijft. U hoort er nog wel van.

Daarna ging ik de trein op naar Brussel, de hoofdstad van het surrealisme voor een portie Dillinger Escape Plan in de club van de AB. Hiervoor had ik mijn vertrouwen gedrapeerd in de armen van professor Rötelflöt, die zelf pas 's avonds de ontsnappingsplannen ging evalueren. Ik heb geen spijt. De professor heeft mij nog nooit teleurgesteld. Dillinger Escape Plan was de dag des oordeels in een dikke vijftig minuten gepropt. Zelden een stel muzikanten zo letterlijk met zichzelf zien worstelen. De frontman had de beste biceps sinds Henry "the Hulk" Rollins en toonde die hardcoremietjes van de dag ervoor wat écht brullen is. Dit was een roedel weerwolven die bloed hadden geroken en mijn ingewanden als diner wilden. Toen ik de AB verliet was het nog licht buiten en dat was fucking desoriënterend. Hoe zou u zelf zijn?

Op de bus naar huis deed ik een klein dutje en toen ik wakker werd had ik vooral nood aan een welgemikt shot popmuziek. Ik dus met Sander Yezerskiy en Big Nasty J. naar de achtste voorronde van Humo's Rock Rally in het Depot. Mijn opwinding werd snel in de kiem gesmoord. Ik werd ronduit brutaal bij de keel gegrepen door rapper Swizzy Blades van het Leuvense hiphopcollectief L’Ame Buccale. De man was het niet eens met mijn recensie van hun passage bij de Rockvonkfinale en wilde tekst en uitleg. Na veel gespartel, genuanceer en gesmeek voor mijn leven liet hij mij gaan. Ik viel op mijn knietjes als een moslim en dankte de Heer.

Omdat toeval niet bestaat mocht datzelfde L’Ame Buccale de voorronde aftrappen. Ik vond hen beter dan op Rockvonk. Meer dan veertig jaar na Leuven Vlaams kickten ze een eerbetoon aan die edele stede in het Frans en het Engels. Dubieus to say the least.

Vervolgens was het aan Bad Cirkuz, ook al geen onbekenden voor mijn oren. De sterke en zwakke punten van dit soulgezelschap werden pijnlijk duidelijk. Het circus beschikt over een krachtige zangeres en een doeltreffende sound. Alleen laten ze hun nummers veel te lang aanslepen. Een goede eindredacteur lijkt ons noodzakelijk.

Het is tegenwoordig verplicht in elke Rock Rally dat er wat piepjong grut van de lagere schoolbanken wordt geplukt om met gitaar en al het podium opgeduwd te worden. Zaterdag viel die eer te beurt aan Barefoot & The Shoes. Een duo dat regelmatig de straatmuzikant uithangt in de Diestsestraat ter hoogte van het beeld van de bakkersjongen. De twee brachten doorleefde blues inclusief silly hoedje die rechtstreeks van de katoenvelden langs de Mississippi leek te komen.

Look & Trees speelde leuke enthousiaste rammelrock die kopje onder ging door een overdaad aan ideeën. Voorbeelden werden te slaafs nagevolgd. Volgende keer beter, jongens.

School Is Cool was het randgeval van de avond. Hun groepsnaam is knulliger dan het cultuurbeleid van Joke Schauvliege. Hun act leek op een workshop crea in een opvangcentrum voor verstandelijk gehandicapten. Het ongebreidelde enthousiasme spatte er echter van af. Vooral van de percussionist rechts dan. In no time lag Het Depot aan de voeten van School Is Cool. Respect!

Silverfish was de vreemde eend in de bijt. Vier heren in strakke kostuums, de bassist zelfs met een paardenstaart. Poprock gladder dan een hamster in de anus van Richard Gere. Los van de occasionele valse noot zal Silverfish ongetwijfeld enige belofte hebben. Het zou me echter verbazen moesten ze die in de Rock Rally waarmaken.

Een streepje metal op zijn tijd apprecieer ik ten zeerste en gisterdag stond Emperors Of Decay daarvoor in. De heren hadden hun microfoonstandaarden bekleed met kerstlampjes en tekenden alzo voor de meest gaye gimmick van de avond. Hun metal klonk solide maar niet origineel.

Toen volgden er nog drie groepen maar bij mij sloeg de vermoeidheid zo hard toe dat ik “au” zei. Ik ben dan maar huiswaarts gekuierd om mijn hoofd te rusten te leggen in de mist van mijn bed. Dat was het einde van een welgevulde muzikale dag. Welgevuld als in: elke druppel had de emmer kunnen doen overlopen.

Oosterse klassieke geschiedenis

Ik zal nooit de Nobelprijs voor de onvrede winnen. Ik zal nooit de Nobelprijs voor de petrochemie winnen. Ik zal nooit de Nobelprijs voor de metafysica winnen. Ik zal misschien ooit de Nobelprijs voor de pulpliteratuur winnen.

Ik heb uiteindelijk al heel veel pulp geschreven. Crap. Bagger. Stront uitgesmeerd op papier in de vorm van poëzie. Eens op de middelbare school had ik vlak voor de paasvakantie een slecht rapport en een stapel poëzie. Het rapport heb ik mijn ouders laten tekenen 'cause that's how we used to roll. De poëzie heb ik verpakt in krantenpapier. Het krantenpapier heb ik afgesloten met kaarsvet. Het pakketje heb ik begraven aan de ingang van het bosje aan het einde van de straat waar mijn vader toen woonde. De straat van het kerkhof. De straat van de getuigen van Jehova.

Aan het einde van de paasvakantie groef ik het pakje op. De klamme aarde had de inkt weggevreten van het gerecycleerd papier. De lege vellen heb ik als een zachte atoombom naar beneden laten dwarrelen van op de brug over de A24. Nog nooit was iets dat ik had geschreven zo mooi geweest. Nooit nog zou iets dat ik had geschreven zo mooi zijn.

Diezelfde vreemde alliantie tussen schoonheid en destructiviteit heb ik gisterdag herkend in de hardcore night van het Leuvense jeugdcentrum Vleugel F. Ik wist op voorhand dat ik volledige uit de toon zou vallen dus had ik besloten mijn zwakheden uit te buiten, uit te dragen als een wapenschild. Alzo struinde ik binnen in een proper hemdje, een kostuumjasje en afgetrapte fake All-Stars. Het zou me later op de avond een handdruk van de bassist van the Sedan Vault opleveren maar dat is een ander verhaal.

A Strength Within opende. Vier strakke muzikanten en een schreeuwlelijk met een goede baard en een korte broek. Op zijn eentje deed de man de vloer denderen. Ik had hier weinig op tegen.

Midnight Souls nam de fakkel over. Zeer goede groepsnaam, laat ons beginnen met die vaststelling. Deze kwade jongens waren stiekem droeve jongens. Wat deze middernachtszielen hadden opgegeven aan snelheid wonnen ze aan massiviteit. De frontman stormde mij ei zo na omver en greep me bij mijn hemd. Achteraf verklaarde hij zonder enige probleem te zullen dokken voor de droogkuiskosten. Een crème van een vent.

Teenage Lust sloot af. Ook hier kwam ik niet ongehavend uit de strijd. De bassist flikte zijn plectrum van zich af. Het schampte mijn linkerwang met een half bloedbad ten gevolge. De man verklaarde achteraf zonder enig probleem te zullen dokken voor de dokterskosten. Een crème van een vent. Hij kon ook nog een aardig stukje bassen. Ook Teenage Lust mocht er best wel zijn.

Misschien kan ik één avond per jaar nog wel genieten van een streepje hardcore. Misschien kan ik deze recensie beter afprinten en vervolgens deleten. Misschien kan ik de print best van een brug laten dwarrelen.

Neil young is mijn huisgod

Ik heb enige boekwerkjes ter hand genomen de afgelopen januari en wat vreemd is: ik heb ze nog uitgelezen ook. Hadt gij dat nu zien aankomen?

• Vrouwen Naast De Troon - De Koninginnen Van België (2009) van Misjoe Verleye, Mark Van Den Wijngaert & Lieve Beullens
• Liefde In Tijden Van Cholera (1985) van Gabriel García Márquez
• Black (2006) van Dirk Bracke
• Bericht Uit Beiroet (2006) van Robert Fisk
• Things The Grandchildren Should Know (2008) van Mark Oliver Everett
• Wall And Piece (2005) van Banksy
• What A Carve Up (1994) van Jonathan Coe

Ik heb mijn oog laten vallen op enige films en aanverwanten de afgelopen januari en wat vreemd is: ik heb ze nog uitgekeken ook. Hadt gij dat nu zien aankomen?

• How To Enrich Yourself By Driving Women Into Emotional And Financial Bankruptcy (2009) van Pim Algoed
• Arafat & I (2008) van Mahdi Fleifel
• Clint (2008) van Philipp Scholz
• Arbeit Für Alle (2008) van Thomas Oberlies & Matthias Vogel
• La Drumul Mare (2008) van Gabriel Sirbu
• Great Moments In Human Interaction: That's Not My Wife (2008) van Brit McAdams
• Seizoen 1 (2005) van Rome
• Les Folles Aventures De Simon Konianski (2009) van Micha Wald
  
• Gone With The Wind (1939) van Victor Fleming
• Time Is The State Of My Jeans - The Making Of Worst Case Scenario (2009) van Danielle Gielen en Jan Delvaux
• Tempo Of A Restless Soul (2009) van Manu Riche en Renaat Lambeets
• The Invention Of Lying (2009) van Ricky Gervais en Matthew Robinson
• Die Hard 4.0 (2007) van Len Wiseman

De neger van de maand is René Garcia Préval, de president van Haïti. Hadt gij dat nu zien aankomen?

Neen, dat hadt gij niet!

Murmurs of treachery

Ik vind de man die ik ben als ik gedronken heb niet meer leuk. Hij is irritant. Luid. Boers. Ik schaam mij voor hem. Plaatsvervangend bij wijze van spreken. Met dan het verschil dat het niet plaatsvervangend is, dat ik hem echt ben. Die man is mij + alcohol. Ik haat wiskunde nog meer dan een dronken Geert. Vandaar dat het tijd is om Koning Alcohol een tijd uit mijn leven te bannen. Een maand bijvoorbeeld. Deze maand bijvoorbeeld. Vandaar dat ik gisterdag een half uur voor middernacht mijn laatste pint bestelde. Die ene for the road. Die ene om het af te leren.

Eerder gisterenavond bevond ik mij met de eeuwige San F. Yezerskiy en een random toneelschrijfster op Jazz Op Zondag in het Stukcafé. Ik ben een gewoontedier. San F. Yezerskiy is een vleugeljongen. De toneelschrijfster is random. I H8 Camera speelde ten dans. Dat vreemde, al te vreemde improvisatiecollectief rond soul brother number one Rudy Trouvé. Verder Elko Blijweert en Teuk Henri op gitaar, Bart Maris op blazers en elektronica, Jeroen Stevens op drums en Craig Ward als een verveelde Microsoftambtenaar aan de personal computer.

Het resultaat was een opwindende mix van kermisjazz, botsautonoise, lunaparkambient, reuzenradgefröbel en smoutebollenliederen. Gitaren die als alles klonken behalve als gitaren. Gutsende klanken, verstoven klanken, verdoofde klanken. Het meest nice was nog wel dat blaasman Bart Maris verrassend vaak de leiding nam van de improvisaties. Veruit de beste Jazz Op Zondag die ik ooit heb gezien en meer zeg ik daar niet over. Niet omdat ik er niets meer over te zeggen heb maar omdat ik moet leren mij te beheersen en te zwijgen gelijk Boeddha.