maandag 31 mei 2010

Je voicemail want ik

Ik merkte gisterdag veel te laat dat het carnaval was. De fietser met de cowboylaarzen, de wandelaar met de monnikspij, de schrijver met het sjaaltje. Waarom duurde het zo lang voor ik iets doorhad?

De Jazz Op Zondag zou doorgaan op het terras maar de Jazz Op Zondag ging toch niet door op het terras. Op het terras zaten San en ik te praten over neuken. We zwegen toen enkele muzikanten een sigaret kwamen roken. De muzikanten praatten over poepen.

De Jazz Op Zondag was Emil De Waal Vs Spejderrobot featuring Jozef Dumoulin & Craig Ward. Jawel, een hele mondvol. De beste groepsnaam sinds Crosby, Stills, Nash & Young.

De Jazz Op Zondag klonk als een Stuka die zijn Jerichotrompet laat schallen boven een vogelpark in het paarseizoen. Het had helemaal niks met boeddhisme te maken. Waarom duurde het zo lang voor ik iets doorhad?

Labels: ,

zondag 30 mei 2010

Wil mijn vijand voor

Ooit kreeg ik een lift van Limburg naar Leuven. Een propvolle stationwagen met mijn broer en vrienden van hem. Zij gingen uit in de Seven Oaks, ik had de dag nadien examen. De man in de koffer vroeg mij wat ik studeerde. "Geschiedenis," antwoordde ik zonder te liegen. "Da's zo van vroeger?"' luidde de reactie. Vroeger heb ik menige poging om vrienden te blijven met een ex-lief vakkundig de nek omgedraaid met diverse door en door dronken daden. Het beeld dat daarvan is blijven hangen, is hoe ik bezopen danste in de ruïne van mijn leven. Tegenwoordig tracht ik de huizen die ik veranderde in walmende puinhopen te herbouwen. Daarnaast probeer ik geen nieuwe kraters te slaan. Het falen van beide pogingen noem ik mijn leven.

Daarover zal ik schrijven in mijn weldra te verschijnen mémoires Heusden, we have a problem. Ik kan nu al verklappen dat het geen dik boek wordt. Eerder een dun uitgevallen pamfletje. Een pagina of zestien max. Dat zijn maar vier vellen papier. Hoogstwaarschijnlijk gerecycleerde brol. Volgens de normen van de UNESCO is dat niet eens een boek. Niemand zal het lezen. Wie het doorbladert, vergeet het meteen. Dat is misschien nog het meest tragische element van mijn dagen. De ziekelijke pretentie tot iets memorabels in staat te zijn. Ik ben geen generaal Custer. Ik ben geen Crazy Horse. Ik ben geen Winnetou. Hell, Winnetou is een fictiefiguur en hij heeft meer memorabele shit uitgestoken dan ik. Ik zal sterven en gecremeerd worden. Mijn as zal verstrooid worden op een braakliggend veld. Het veld zal omgeploegd worden, mijn as vermengd met de aarde en verteerd door een worm. Die worm zal met een riek doorboord worden en daarna als twee wormen door het leven kruipen. Memorabel? Fuck nee.

Tegen beter weten in blijf ik zoeken naar iets dat betekenis geeft aan alles. Het liefst van al een drie minuten durende ongehavende rock & roll-song die nergens meer te vinden is. U weet: ik houd zielsveel van The Letter van the Box Tops maar The Letter is dàt lied niet. Ik heb gisterenmiddag naar Pavement geluisterd en de rest van de dag Shady Lane geneuried maar Shady Lane is niet dàt lied. Daarna heb ik naar Illmatic van Nas geluisterd en Represent is een aardig nummer maar het is niet dàt lied. Ik schaakte met Big Nasty J. in Pangaea. Solitary Man van Neil Diamond werd er gedraaid in de versie van Johnny Cash. Een heerlijke cover maar niet dàt lied. We zagen een man met blauwe jeans bitch pants, sandalen gelukkig zonder sokken, een wit hemd met korte mouwen en een gruwelijk fout geknoopte zwarte das. De posterboy van het nihilisme. 's Avonds ging ik naar The Ghost Writer van Roman Polanski in het arty farty bastion Cinema Zed. Achteraf passeerde ik even op het Wereldfeest waar the Heptones van jetje gaven. Na een kwartier was ik het beu en ben ik weggegaan. Ik hoop dat the Heptones dàt lied nooit hebben geschreven, gezongen of gespeeld want dan heb ik wederom geflaterd.

Ik zag twee oudere heren in korte broeken met dikke knieën hand in hand voor de Key West staan en hoopte dat zij gelukkig zijn. Voor ik ging slapen, las ik De Hoed Van Geeraard De Duivel van Nero. Aan het einde mijmert die eigenste Nero: "Alles heeft een eind, behalve een worstje, dat heeft er twee." Deze van twee potten tegelijk gerukte portie proza is duidelijk geen worstje.

Labels: , , , , ,

donderdag 27 mei 2010

Mij alleen zodat ik

Hoe ik het mij herinner

Ik zit met mijn vader op de trein naar Brussel. Ik lees Autobiografie van iemand anders van Herman Brusselmans. Slap gelul op hoog niveau. In Brussel Centraal wacht de jongste broer van mijn vader ons op. We bezoeken de tentoonstelling Andy Warhol: A Factory in het Paleis voor Schone Kunsten. Achteraf koop ik een grote stapel Blueberry's in de Fnac. Nog later eet ik een steak aan Sint-Katelijne terwijl mijn vader en zijn broer aan de mosselen gaan.

Waar de herinnering kan haperen

De Blueberry's en de steak zijn sowieso opdezelfde dag gebeurd. Ik zie mij nog zo zitten in het restaurant met een boordevolle zak vol stripverhalen. Misschien was dat een ander Brusselbezoek dan voor Andy Warhol: A Factory. Misschien heb ik Autobiografie van iemand anders gelezen onderweg naar die tentoonstelling, misschien bij een ander Brusselbezoek. Misschien zelfs onderweg naar een andere stad. Sowieso wel op de trein.

Hoe het nu is

Heden ten dage schrijf ik een paper over Autobiografie van iemand anders. Ik tracht het roken in die roman cultuursemiotisch te analyseren. De paper is pakweg zeventig procent af. Dat zijn dertien pagina's slap gelul. Of het op hoog niveau is, hangt af van het cijfer dat de prof mij zal toebedelen. Wat Andy Warhol betreft, besef ik nu dat ik eigenlijk iets te jong was voor die tentoonstelling. Ik had bijvoorbeeld nauwelijks van the Velvet Underground gehoord. Toch zou ik dat detail niet corrigeren als ik het verleden mocht herdoen. Mag ik het verleden herdoen? Toe?

Labels: , ,

woensdag 26 mei 2010

Hem kan koesteren in

Zaterdag was een dag om snel te vergeten. Dit is een verslagje om snel te vergeten.

Iets verder in mijn straat, aan het rusthuis waar mensen sterven, zag ik een echtpaar op stap met hun driekoppig kroost. Ten minste, daar ga ik vanuit. Voor het zelfde geld zijn het broer en zus of gewoon vrienden. Voor het zelfde geld hebben ze uit andere gezinnen kinderen geleend, gekocht, gestolen. Het oudste zat op een kinderfiets, het jongste in een kinderwagen, het middelste in een buggy. De oudste kwam ten val en jankte het hele rusthuis wakker. Vader ontfermde zich over het kind, moeder raapte het fietsje op. Zo sukkelden ze verder, de handen meer dan vol. Eigenlijk zouden er in een gezin nooit meer kinderen dan ouders mogen zijn. Waarmee ik geenszins pleit voor communevorming. Anderzijds, als gij per sé een commune wilt vormen, wie ben ik dan om een strobreed als barricade op uw pad te plaatsen?

Vijf minuten verder zag ik een ander gezin. Het zoontje ging geschoeid in sokken én sandalen. In een commune moet er statistisch toch minstens één iemand zijn met genoeg gezond verstand om de rest duidelijk te maken dat sokken én sandalen en no go combo is?

Weer vijf minuten verder reed aan de bushalte een zwarte vrouw met groene schoenen over mijn rechtervoet met haar kinderwagen. Het deed geen zeer en ik zei haar dat. Ze bleef zich uitvoerig, al te uitvoerig excuseren. Haar kind keek mij aan met ogen vol vrees. Aangeboren angst voor de blanke man? Geconditioneerd anders?

Nog vijf minuten verder kwam mijn bus. Ik parkeerde mijn reet op een zeteltje naast twee meisjes met novelty sized lekstokken. De ene likte langzaam met een zuinig tongetje. De andere beet gulzige brokstukken. Een detail zonder betekenis. Een detail dat ik niet verloren wil laten gaan in de hoop dat het er ooit voor zal zorgen dat ik niet verloren zal gaan.

Een uur later stond ik op 't gemak wat te flyeren voor de poorten van de Ancienne Belgique. Rijen ouders dropten hun kinderen voor tweeënhalf uur. De Jeugd Van Tegenwoordig, een barbaarse horde, een babysitdienst. Zo kan het dus ook, dat akelige kindergedoe. En plus kwam zelfs Hugo Mathyssen zijn kroost afzetten. Ten minste, daar ga ik vanuit. Voor het zelfde geld heeft hij uit andere gezinnen kinderen geleend, gekocht, gestolen. Het idee dat Hugo zijn nageslacht naar De Jeugd stuurt is ergens zo surrealistisch als Salvador Dali op Mardi Gras. Elders rijmt het heel erg hard met hoe de wereld zou moeten zijn. Ik glimlachte plotsklaps breder dan een geschifte clown.

Aux Raus opende, twee weekdieren die boos zijn op iedereen maar vooral op mij. Een laptop ramde technobeats mijn oren in. Een metalhad ramde trash uit zijn gitaar. Een psycho ramde slogans zijn micro in. Kortom, hele agressieve muziek. "Ga bij het leger," zeggen ze dan. Na een kwartier voelde ik mij vreedzamer dan ooit. Tien minuten later gaf Aux Raus zich over.



Tussendoor dj'de Danny De Funk. Niet alleen heeft hij een ge-wel-di-ge naam, ook smeet hij Love Is The Drug in zijn hiphopmix. Respizzle!

De Jeugd Van Tegenwoordig werkt aan een derde plaat maar serveerde slechts één voorsmaakje. Een sekslied zo hitsig dat zelfs Morrissey op grietenjacht zou gaan. Zijn populariteit bij de wijven kennende, zal het hem niet moeilijk zijn iemand te vinden die met de benen wijd wil gaan. De rest van het optreden was een precisiebombardement van oud goud en verse cocaïne. Over het algemeen opwindend als de pest maar hier en daar te speedy. De Jeugd Van Tegenwoordig: het zullen je kinderen maar wezen.



Zaterdag was een dag om snel te vergeten. Dit was een verslagje om snel te vergeten.

Labels: , , ,

zaterdag 22 mei 2010

Alle supermarkten van europa

Als ik San F. Yezerskiy vertel dat Mohammed Ali voor elke belangrijke boksmatch een croque monsieurke at dan gelooft hij mij niet. Als ik Pamela Anderson mail of ze eens op date wil met Big Nasty J. dan antwoordt ze niet. Als ik een lieveheersbeestje van mij af werp dan valt ze niet. Ze vliegt. Als ik gisterdag naar De Vrijdagen van Braakland/ZheBilding ga dan schrijf ik daar vandaag dit tekstje over.

To Catch A Crab. Een experimenteel duo uit Straatsburg. Nu eens werd een liedje aangekondigd, dan weer een muziekstuk. Geert Waegeman vioolde een mopje mee maar ik geloof dat dat verplicht is op De Vrijdagen. Halverwege zijn San en ik een pintje gaan drinken.



I H8 Camera. Het befaamde improvisatiegezelschap voor de gelegenheid aangevuld met de driedubbellegendarische Jean-Marie Aerts. Dat leverde helaas geen driedubbellegendarische set boordevol vuurwerk op. Lichtjes kabbelend, niet de slechtste die ik al gezien heb maar ook niet de beste. Mooi om te zien: Rudy Trouvé die Jean-Marie zo respectvol behandelde als een porseleinen vaas van dertig eeuwen oud.



Aroma Di Amore. Ik verwachtte iets geniaal. Ik kreeg iets lauw. Veel nieuw materiaal. San ging halverwege definitief lopen en ik kon het hem niet kwalijk nemen. Geert Waegeman vioolde een mopje mee maar ik geloof dat dat verplicht is op De Vrijdagen.



The Love Substitutes. Eindelijk, zou ik durven zeggen! Eindelijk zag ik the Love Substitutes live! Mauro Pawlowski. Rudy Trouvé. Craig Ward. Plus de minder bekende, stoïcijne bassist Bert Lenaerts. Vier mannen met wiens reputatie en wapenfeiten je een gezonde rol behangpapier kan volkladden. Het moet gezegd worden: ze maakten het waar. Nuance was ver te zoeken maar wie heeft nuance nodig als hij fokswild kan headbangen op gore, vettige noiserock? Heren, bedankt.



Ik wankelde naar huis en sliep duizend jaar. Toen ik wakker werd was de aarde vergaan maar het internet bestond nog.

Labels: , , ,

vrijdag 21 mei 2010

Djit eid ni nerrets neraw sutats tem nesnem

Dit is een tekst die voor mensen geschreven is. Opgepast, deze tekst die voor mensen geschreven is, gaat over vroeger en over nu. Vanavond komt She Good Fighter op 2BE. Ik zal niet kijken. 2BE heet in mijn hoofd voor eeuwig en drie dagen Kanaal Twee. Ik heb She Good Fighter nooit gezien maar de trailer is blijven hangen. "Een film over vrouwen. Sterke vrouwen." Dagmar Liekens die een ander meisje kust. Als ik het goed heb, was Dagmar vroeger best wel een lekker wijf. Hoogstwaarschijnlijk was de trailer van She Good Fighter mijn eerste concrete kennismaking met het fenomeen lezzers.

Maar dat is allemaal inleiding die los staat van de rest van deze tekst die voor mensen is geschreven. Heden wil ik het hebben over Mauro Pawlowski. De eerste keer dat ik hem live zag was op Boterhammen In De Stad 2003. Hij speelde in de begeleidingsgroep van Kris De Bruyne van wie hij net de cd Buiten De Wet had geproducet. Ik stond aan de voet van mijn eerste tweede zit en ik had mezelf wijsgemaakt dat het niet zou steken op dat ene middaglijke uurtje. Het resultaat was dat ik mijn eerste kan mocht overdoen. Allemaal de schuld van Mauro.

De voorlopig laatste keer dat ik Mauro live heb gezien was gisterenavond op het Stuk Eindfeest. Wat de man precies ging doen, was niet op voorhand aangekondigd. Ik was al halvelings bang dat hij een drone ging ontlokken aan een frigo. Het omgekeerde was waar: Mauro speelde popsongs op een gitaar zonder al te weird te doen. Oké, hij heeft The Power Of Love van Frankie Goes To Hollywood gecoverd maar in het universum van Mauro is dat totaal niet weird. De Frankie uit die groepsnaam is Frank Sinatra zo weet ik sinds een spelletje Trivial Pursuit lang geleden. De Frankie uit die groepsnaam is Frank Sinatra denk ik sindsdien dwangmatig zodra iemand die groepsnaam laat vallen of opraapt.

Mauro heeft Sad Sad Planet gespeeld. Van al die keren dat ik hem aan het werk heb gezien (en eerlijk waar, ik wil ze niet eens tellen), was het maar de tweede keer dat hij dat deed. Mauro heeft Let Me Know gespeeld en nummers die ik niet ken met heerlijke regels als "All thinking is basically emotion" en "I don't mind being a fool in the eyes of most people / But your sight is not one of them". Mauro heeft Sincerely Average gespeeld als afsluiter. Dat was een verzoekje van mij. Ik ging hem daar achteraf voor bedanken en vroeg of ik hem een pint mocht trakteren. Dat mocht ik. Dat deed ik. Toen moest Mauro opeens door en kreeg ik zijn riante overschot drankbonnetjes. De dame die naar mij glimlachte, heet Karma en soms is ze geen teef.

Opmerking: met dit alles probeer ik niet te insinueren dat Mauro een vriend van mij is. Ik ken enkele mensen die dat wel beweren en dat is behoorlijk zielig. Mauro is een artiest die ik bewonder, van wie ik regelmatig releases koop en wiens optredens ik eerder niet dan wel zal skippen. Ik heb de man twee keer mogen interviewen en de resultaten staan in mijn top tien van meest knullige schrijfsels. Het moet zijn zoals gisteren: Mauro die gitaar speelt en ik die luister, die hem hoogstens een pint trakteert.

Tweede opmerking: het is niet fair van mij dat ik het Stuk Eindfeest zo herleidt tot Mauro. Er was wel meer te beleven. Bert Gabriëls vertelde enkele grappen en ik lachte. Ik zoop enkele pintjes en ik werd dronken. Ik gleed uit en ik viel. Ik ging naar huis, ik douchte en ik ging slapen met nat haar. Nu zit ik hier met een pijnlijke linkerbil, een bad hair day en een portie oververmoeidheid. Allemaal de schuld van Mauro.

Labels: , , ,

woensdag 19 mei 2010

Ti lles & meop tih a etirw ot woh

Heden ga ik flarden aan elkaar rijgen en achteraf doen alsof dat gebeurd is met een rode draad.
Analfabeet / Faith No More - Caffeine / Klik!
Vanmiddag. Ik doorkruis het stadspark in de volle zon. Aan de uitgang wachten twee reclamemeisjes van Red Bull met een voorraad vocht krachtiger dan Little Boy en Fat Man samen. "You turn shit down on the streets, and the chief brings your wife a crisply folded flag," heeft Denzel Washington mij geleerd in Training Day dus braafjes aanvaard ik een Red Bull. In mijn andere hand heb ik op dat moment een tas koffie. Wie mij ziet, denkt waarschijnlijk dat ik een cafeïnejunk ben. De trieste werkelijkheid is dat ik op dit moment minder cafeïne drink dan ooit. Dan de laatste vijftien à twintig jaar sowieso.
Karikatuur / The Flying Lizards - Money / Klik!
Topchef Tony D. klaagt steen en been in de Humo van deze week maar besluit met "koken doe ik nog altijd doodgraag." Ik vind dat schoon. Er is een man die ik vaagweg ken. De kans dat hij dit gaat lezen is redelijk klein. Toch ga ik oppassen met details. Je weet maar nooit. Hij praat graag over horecazaken die hij frequenteert en/of net ontdekt heeft. Hij besluit zo'n praatje vaak, al te vaak met: "Het is er natuurlijk wel niet goedkoop." Ik denk dan altijd aan de oude stelling dat sommige mensen de prijs kennen van alles maar de waarde van niets.
Drempelvlees / George Jones - Good Year For The Roses / Klik!
Gisterenavond. Mokkel houdt het al een jaar uit met mij. Als beloning gaan we eten in De Geheime Pizzatent. Die ligt net buiten Leuven centrum en is obscuur genoeg om rustig te zijn. De Geheime Pizzatent heeft de uitstraling en de klasse van een net iets betere pitatent. De uitbater is duidelijk geen Italiaan. Doorgaans neem ik er de pizza twaalf volt, pikant met kip. "Twaalf volt," zegt de uitbater dan, "niet elf volt, niet dertien volt." Deze keer neem ik de pizza carnivore, pikant met diverse vlezen. Ik beklaag het me niet. Wat de pizza's er kosten doet niet ter zake, de pizza's zijn er lekker.
Afhaalpoëzie / The Band & Neil Young - Helpless / Klik!
Later gisterenavond. Om het jubileum van Mokkel en mij extra in de verf te zetten, heb ik We Are Wolves gevraagd om een feestje te bouwen te Stuk. Ze doen dat zonder problemen. Springerige drums, een agressieve gitaar en vettige synths. Mokkel wiegt met haar heupen terwijl ik wild beweeg en de echte mensen dansen. Wat doet het er eigenlijk toe dat Canada geen echt land is?
Gênançy / We Are Wolves - Fight And Kiss / Klik!
Iets eerder gisterenavond. Voorprogramma The Man Up North trekt meer volk dan We Are Wolves zelf. Gekke mensen. Ik hoor een kruising tussen Faith No More en Pearl Jam en ik drink een Desperados. Ik moet daar wel bij zeggen dat ik nauwelijks iets ken van Pearl Jam. U kan mij dat kwalijk nemen maar ik ga daar niet van wakker liggen. Ik ga daar hoogstwaarschijnlijk enkel beter van slapen.
Outro / Radiohead - Exit Music For A Film / Klik!
En? Is het gelukt?

Labels: , , ,

dinsdag 18 mei 2010

Tdrow dnethco teh sla drow rekkaw ki tad jim tem dib

Mijn hemoglobinegehalte is weer op peil vertelde de dokter gisterdag. De vorige keer dat ik hem zag, had hij zich behoorlijk homofoob uitgelaten. Hij loopt er zelf behoorlijk verwijfd bij anders. Mijn bloeddruk is iets te hoog vertelde de dokter. Waarom ga ik eigenlijk nog plasma geven?

Woensdag was ik op een feestje. De rosse hoofdredactrice van Veto vierde haar verjaardag anderhalve week te vroeg. Halverwege het feestje kwam een kleine man binnen gewaggeld. Hij had krullen maar hij kaalde serieus. Hij lulde over Thindersticks en MSN Messenger. Hij noemde The Boatman's Call de Stef Bos-plaat van Nick Cave. Ik wilde zijn kop kapot schieten en de scherven verminken. Waarom ga ik eigenlijk nog naar feestjes?

Die kleine man is een grote meneer bij Goddeau. Goddeau is het Vlaamse Pitchfork of denkt dat toch. Pitchfork doorblader ik regelmatig, Goddeau minder. Toch bulkt Goddeau van de geweldige pennen. Helaas lees ik liever wat ze typen in andere contexten. Waarom vertel ik dit eigenlijk nog?

Wel, gisterdag vierde Goddeau zijn achtste verjaardag met wat optredens te Stuk. Boston Tea Party bijvoorbeeld. Een korte jongen en een meisje in een korte broek. Hij liet twee snaren sneuvelen tijdens het eerste lied. Zij zong The Mercy Seat zoals een stomdronken Courtney Love Nick Cave (daar is ie weer!) zou tackelen. Ik vond dit theepartijtje leuk voor tweeënhalf nummer. Het duo amuseerde zich te pletter. Waarom ga ik eigenlijk nog naar optredens?

De grootste verjaardagstaart kwam van Phosphorescent. Zes heren die eigentijdse americana brengen. Neil Young op zijn rustigst gekruist met Jackson Brown op zijn wildst of omgekeerd. Alexander moest aan Bonnie 'Prince' Billy denken maar daar heb ik maar een plaat van. Willie Nelson werd gecoverd en dat was leuk maar al bij al trok Phosphorescent een kwartier te lang van leer. Waarom stel ik eigenlijk al die vragen?

Labels: , ,

zaterdag 15 mei 2010

Sjig ,tuk ej tiu tjihcs

Mijn job moet nog beginnen en ik sleep mij al van vergadering naar vergadering. Vandaar dat het elf uur voorbij was toen Mokkel en ik gisterdag richting Molens van Orshoven slenterden voor de Vrijdagen van Braakland/ZheBilding. We passeerden een oud kot van me, mijn tweede kot in Leuven, ik heb er twee jaar gezeten. Een kotgenoot van toen heeft zich eind vorig jaar voor een trein gegooid. De eerste dode leeftijdsgenoot. Triest, al te triest. Zo triest dat ik er geen woorden voor heb. In het huis naast het oude kot was een feestje aan de gang. Ik zit nooit op de koten waar de feestjes zijn. Het lot heeft mij die route toebedeeld op de landkaart des levens en ik heb geen andere optie dan te volgen.

Rudy Trouvé zit ook nooit op de koten waar de feestjes zijn maar bij hem is dat een bewuste keuze. Hij speelt liever in een donker hoekje van een verlaten pand met zijn schildersezel, zijn gitaar of zijn piemel. Rudy Trouvé is een held van me maar geen superheld, geen Mauro Pawlowski. Dat betekent vooral dat het moeilijker is voor Rudy - ik tutoyeer hem voor het gemak - om van zijn sokkel te vallen. Hoe meer Mauro het meisjesidool wordt, hoe minder ik naar hem luister om eerlijk te zijn. Rudy was al een held voor ik een noot muziek van hem had gehoord. Wie een groepsnaam als Kiss My Jazz bedenkt moet wel geniaal zijn. (Mijn eer als gewaardeerd popkenner gebiedt mij te zeggen dat de naam Kiss My Jazz gebaseerd is op een schilderij van Jacki Billet maar toch.)

Het was laat toen we de Molens betraden. Gelukkig hebben de Vrijdagen een reputatie hoog te houden van serieus uit te lopen. We hebben het Rudy Trouvé Septet volledig gezien. Rudy op zijn rustigst. Zelden zat weemoed zo heupwiegend te knikkebollen in de ondergaande zon. Het coolste was hoe Rudy de eerste helft van Radio 1-hitje The Sound Of Our Childhood ostentatief niets deed. Verder viel op de Elko Blijweert ontbrak. Kom dat tegen! Ik dacht dat Rudy zonder Elko niet eens durfde buitenkomen. Gelukkig zorgde Sjoerd Bruil van Pawlowski voor gepaste vervanging. Tom Pintens verving iemand op de toetsen maar ik weet niet precies wie. Het Rudy Trouvé Septet: zelden klonk een depressie zo uitgelaten.

De merde met het Rudy Trouvé Septet is dat de groep door de jaren heen menig maal van naam is veranderd. Zo werd Songs & Stuff Recorded Between 1999 & 2002 simpelweg aan Rudy Trouvé toegeschreven. 2002-2003 was het Rudy Trouvé Sextet. Songs And Stuff Recorded Between 2003 and 2007 Part One was het Rudy Trouvé Septet, net zoals 2007-2009. Op dit moment staan ze in die volgorde in mijn platenkast bij de T van Trouvé, tussen Trio C Tot De Derde en een Peter Tsjaikovskicompilatie die ooit bij De Morgen zat. Klopt die rangschikking over horen de Sextet- en Septet-cd's eerder thuis bij de R van Rudy, tussen RTX en Henri Salvador? Joost Zwagerman mag het weten. Nachten kan ik mij het hoofd breken over dergelijke existentiële vragen.

Vanmiddag zat ik op de bus naar huis schuin tegenover een meisje met een zieke, zielige hond. Zijn kots dobberde in een plastieken zakje als een ten dode opgeschreven kermisgoudvis. De bus werd gekruist door een Tintin Au Congo-achtige oldtimer met een bruidspaar in. Niemand was er ziek, niemand had er gekotst. Ik zit nooit in de wagens waar de feestjes zijn. Het lot heeft mij die route toebedeeld op de landkaart des levens en ik heb geen andere optie dan te volgen.

Labels: , ,

vrijdag 14 mei 2010

Ygoloeht lacitilop s'enopac la

Flip Kowlier is geen Helmut Lotti en reggae is geen klassieke muziek. In het college Muziekesthetica heb ik geleerd dat er niet gesproken mag worden over klassieke muziek, wel over West-Europese kunstmuziek. Los daarvan vraag ik mij heel hard af waarom Flip Kowlier in Godsnaam een goes reggae-project heeft opgezet. Ik heb het uiteraard over zijn nieuwe cd Ottoradio. Ik ben woensdag naar de voorstelling van die cd in het Depot geweest.
Ik haat reggae. Die stelling is zo ongenuanceerd dat ze eigenlijk niet waar is. Toch breng ik ze graag eens ten berde omdat ze zo heerlijk agressief is. Mijn aversie tegenover het genre is hoogstwaarschijnlijk ontstaan die keer dat ik met vaderlief naar Reggae Geel mocht en dat ik daar eigenlijk te jong voor was.
Ik haat Flip Kowlier pas du tout. Ik herinner me nog goed hoe een liveversie van Welgemeende niet uit de lucht te branden was op TMF of JIMtv. Ik heb twee of drie meer dan aardige optredens van hem gezien. 't Hof Van Commerce heeft nog steeds een bemeubelde kamer in mijn hart. Maar 't Hof ging met congé en Flip maakte twee kopiën van zijn debuutplaat. Ik stopte hem te volgen al was De Grotste Lul Van 't Stad een heerlijk nummer.
Nu is er dus Ottoradio. Ik heb de plaat nog niet gehoord en ik ga er ook niet naar luisteren. Het optreden was saai. Slechts in enkele nummers heeft Flip gitaar gespeeld. Helaas beschikt hij niet over de genoeg présence om zonder gitbox in de handen een publiek te mennen. Het zegt misschien dat Grotste Lul en Welgemeende de beste nummers van de set waren ondanks hun enerverende reggaejasje. "Respect voor de Leuven posse en al," brabbelde Flip ergens. Het is niet wederzijds, kerel.
Ik was eens op bezoek bij GW in Gent. Op zijn zolder was een mooi meisje piano aan het oefenen. Enkele maanden geleden wist GW mij te zeggen dat dat meisje backing vocals deed op de nieuwe Flip Kowlier. Woensdag was dat meisje niet meegekomen. De backing vocals werden ingevuld door twee zusjes in dezelfde jurkjes met dezelfde danspasje. Dat was mooi om te zien ook al was het geheel niet te aanhoren.
Vaart wel en levet scone, Flip maar dan wel zonder mij.

Labels: , ,

maandag 10 mei 2010

A.ps tirips 12di ienusklov

Beste mijnheer Newman,
Lieve Randy,

In Bird van Clint Eastwood vraagt een meisje: “To play like Bird you got to eat like Bird?” aan Charlie Parker. Het meisje is niet mooi maar ze heeft iets. Hetzelfde kan gezegd worden over uw liedjes. Het zijn bestofte parels, zilveren bekers met een bluts te veel. Ik ben Geert Simonis en om te schrijven zoals ik moet een mens zeker niet eten zoals ik. Ik zag gisterdag uw optreden in de Ancienne Belgique in Brussel. Het laatste dat ik at voor ik in Leuven op de trein stapte was een muffe sandwich die net iets te lang aan het beduimelen was in mijn rugzak. Ik ben blij dat ik er geen buikloop van heb gekregen.

Een vriend van me die dweept met all things funk begon direct over uw soundtrack voor Toy Story toen ik uw naam liet vallen. Tijdens het optreden speelde u You’ve Got A Friend In Me en vertelde over het verdoken homoseksuele motief in de film. Een andere vriend van me is een rechtse intellectueel en barst geregeld los in uw Rednecks. U speelde het en ik moest mij heel hard inhouden om niet mee te zingen. Ik ben nochtans rechts noch intellectueel. Een radiokennis van me heeft uw regel “I’m looking at the river but I’m thinking of the sea” uit In Germany Before The War op Facebook staan als favoriete citaat. In de Humo van deze week verkondigt die radiokennis doodleuk dat Facebook de VTM van het internet is geworden. U kent VTM niet maar u zou daar een lied over kunnen schrijven dat niet mooi is maar wel iets heeft.

In diezelfde Humo verkondigt Paul Michiels: “Ik kijk alleen naar vrouwen die het met elkaar doen (…), twee sexy dames die elkaar op de juiste manier verwennen.” Hoe kan ik hem tegenspreken? Polle Pap wandelde vlak na mij de AB binnen. U was net bezig met uw eerste lied, It’s Money That I Love. U noemde het achteraf een spiritual. Hoe kan ik u tegenspreken? Ik heb u destijds leren kennen in Humo, Randy. Een interview door Serge Simonart zeven jaar geleden of zo. Hij omschreef u als een kleine dikke man met een grote gevaarlijke hartaanval in het vooruitzicht. Ik vermoed dat u sindsdien bent afgevallen. U zag er gisteren best goed uit. Misschien heeft Serge Simonart destijds tegen mij gelogen. Frank Vander linden drukte me twee weken geleden op het hart mij niets door Serge Simonart te laten wijsmaken. Ook Frank Vander linden was gisteren op uw concert in de AB. Ik zeg niet dat er een verband is maar er lijkt een verband te zijn.

Na het lezen van dat interview zeven jaar geleden kocht ik Lonely At The Top: The Best Of Randy Newman, een basic compilatie in een spuuglelijke hoes. In de Free Record Shop op het De Brouckèreplein in Brussel was dat. Die Free Records Shop is al lang verhuisd. Dat gebouw is al lang gesloopt. Die grond is al lang terug volgebouwd. Ik zette uw lied Short People geregeld op om mijn toenmalige lief te pesten. Ze was niet groot maar ze had iets. Ik ga u twee gunsten vragen, mijnheer Newman. U gaat geen van de twee inwilligen maar dat is niet erg. Wilt u als een vrouw mij ooit zo ver krijgt haar te huwen Love Story (You And Me) komen spelen op het feest in een vervallen parochiezaal? Wilt u wanneer ik het verkloot zal hebben I Miss You en Guilty komen spelen in de kroeg waar ik vergetelheid zal zoeken en alcohol zal vinden? Ik ga deze brief nooit versturen, Randy. U gaat nooit de enveloppe openen. U gaat zich nooit afvragen welke taal dit is. Dat is niet mooi maar dat heeft iets.

Voor eeuwig en drie dagen de uwe,

Geert Simonis

Labels: , , ,

zondag 9 mei 2010

Nengninem negie njim nav nevjirhcs teh

Mijn gisterdag begon met weinig slaap en veel gepieker. Ik heb werk gevonden. Mijn eerste job zonder "studenten" of "vakantie" als prefix. Niemand had mij op voorhand gezegd dat zulk heugelijk nieuws een schallende trompet is die anderhalf legioen zorgen beveelt mij in een falanx aan te vallen. Of erger nog: in een schuine falanx.
De media fluisteren al maanden in mijn oor dat Belgïe afbrokkelt, dat Brussel brandt. Kuregem schijnt een vieze coté te zijn, een hedendaags Sarajevo of zoiets. Reden genoeg voor mij om op onderzoek uit te gaan. Reden genoeg om een wijkfeest te bezoeken.
Ik zag hoe Ruby Dee & the Snakehandlers twee soorten liedjes hadden: country én western. Ik barbecuede en het vlees bleek achteraf halal te zijn. Ik vond al dat er iets vreemd aan de hand was met mijn merguezke. Ik probeerde te ontspannen in een zachte tent. Dat lukte niet om dat een meisje oeverloos weglulde over chakra's. Plots barstte twee tentjes verder House Of The Jealous Lovers los en op slag was ik kalm. Ik zag een scoutstype met de totem Depressieve Dolfijn op zijn trui. Het was niet San F. Yezerskiy. Het was niet GW. Het was niet mijn broer. Een conclusie dringt zich op. Kuregem is inderdaad een vieze coté, een hedendaags Sarajevo of zoiets.
In het krulstaartje van de zaterdagavond vroeg Mokkel mij of zij een hipster was. Ik moest haar teleurstellen maar het was niet van harte.

Labels: , , ,

vrijdag 7 mei 2010

Nekuenpatsknih

"De Kreuners gaan subiet optreden. Een groep en die noemen De Kreuners. Ik waarschuw u!"

Gisterdag. Aan het woord is een man op de trappen naar de herentoiletten van het Depot. Hij draagt een plastieken zak. Na het verwarde telefoontje haalt hij een blikje bier uit de zak. Hij opent het en drinkt ervan. Hij lijkt gelukkig.

Ik ken die man van ziens. Ik zie hem wel eens door Leuven dwalen wanneer ik zelf door Leuven dwaal. Hij heeft een sikje en draagt doorgaans een baseballpetje. Op het eerste zicht is hij een bum, een deadbeat, een landloper. Daar staat tegenover dat ik hem geregeld op optredens spot en dat hij dan vaak Duvel slurpt. In mijn hoofd heeft de gemiddelde bum geen pecunia om concerttickets en Duvels te kopen.

In mijn hoofd is die man een verhaal. Het zwarte schaap van de familie, bad blood. Het jongere broertje van een succesvol zakenman. Mislukt in het leven maar zijn grote broer houdt een hand boven zijn hoofd. Die steekt hem uit schuldgevoel een maandelijkse toelage toe. In mijn hoofd is die man een tragisch figuur, een slacker, een antiheld, een Diogenes. Kent iemand de man die ik bedoel? Kan iemand hem duiden?

Tijdens Ik Dans Wel Met Mezelf sprong een meisje op het podium om met Walter te dansen. Dat was schattig. De Kreuners waren nostalgie. De receptie achteraf in de C-Bib was witte wijn. Epistemologie is belangrijk.

Labels: , ,

donderdag 6 mei 2010

Neteobeb sreppohsnuf ella ki uoz saw rotatcid ki sla

Gisteren had ik even het gevoel een spannend leven te leiden. Dat kwam door Creature With The Atom Brain in de Labozaal van het Stuk. Een uur later werd die hoop gewelddadig de grond ingemept. Dat kwam door Grails in de Labozaal van het Stuk. De rest van de avond was ik een dronkaard in het diepst van mijn gedachten. Dit gezegd zijnde stem ik de dertiende ouderwets op de CVP.

Labels: , ,

woensdag 5 mei 2010

Wohseizëop ni snorb tniw suap

Gisterdag.
"Voel je klant bij de middenstand," stond op de poster bij de slager. Een poster van Suske & Wiske. Dof van het stof van minstens anderhalf decennium. Ik had die poster vroeger aan de muur van mijn kamer in vaders huis. De kamer waar ik sliep, speelde en vocht met mijn broer. Geen idee welke middenstander vader onder druk had gezet voor die poster. Ik had er ook een van Asterix, elk wit vierkantje gevuld met het juiste stickertje van bij de yoghurt, de pudding of de platte kaas.
"Meer groene groenten en meer rood vlees," had de dokter gezegd. Wat er precies ontbreekt in mijn bloed ben ik vergeten. Het staat in een brief die op mijn bureau ligt in moeders huis. Ik vroeg de mevrouw van de slagerij wat rood vlees precies is. "Biefstuk, Américain puur en hamburger," antwoordde ze. Ik bestelde twee hamburgers, betaalde, bedankte, vertrok. Een laatste blik ter controle. "Voel je klant bij de middenstand," stond er nog steeds. Benieuwd of het er over vijftien jaar nog gaat hangen.
San F. Yezerskiy en professor Röterlflöt serveerden Pudding in het Park. Er zaten geen stickertjes bij de pudding. We hebben een beetje gespeeld, een beetje gevochten en bijna een beetje geslapen. Ik moest eerder vertrekken dan de andere kindjes. Een trein bracht mij naar Los Lobos in de AB. Het mooiste liedje was Kiko And The Lavender Moon met een accordeon die verdwaalde op mijn ruggegraat. Kiko is een jongen die slaapt tot de zon ondergaat. Benieuwd of Suske & Wiske en Asterix in zijn kamer hangen. Benieuwd of hij zich klant voelt bij de middenstand.

Labels: , , ,

maandag 3 mei 2010

Enasni yllanimirc eth rof nosirp ytiruces mumixam

ik heb die stad nooit bezocht
maar mijn lief heeft er gewandeld

Il faut que je vous parle de Popfolio aujourd'hui. Gisterdag ben ik in Gent blijven hangen ten huize GW. Huize GW is een donker rattenhol waar zelfs Christoff depressief zou worden. Na Futurama deden we creatief tot Mokkel op bezoek kwam. Ik deed de afwas. Zij bakte pannenkoeken. Lekkere pannenkoeken. Vervolgens slenterden we naar de balzaal van de Vooruit voor de finale van Popfolio.

ze heeft er kaas en wijn gekocht
en die elders weer verhandeld

Ik heb hier en daar al kort over Popfolio gesproken. Creatievelingen in de disciplines foto, beeld, tekst en artwork maken tezamen een portfolio voor een muziekgroep and the winner takes it all. Ik heb met pen en toetsenbord gevochten voor the Fortunate Few uit Dilbeek, waar Vlamingen thuis zijn. Één ding moet ik rechtzetten: School Is Cool deed niet mee aan Popfolio. Leafpeople wel. Als School Is Cool the Galacticos zijn dan is Leafpeople Roadburg. U begrijpt mijn verwarring.

op elke markt heeft zij een kraam
bij elke bank een rekening

In de balzaal waren de biertjes voor gratis en de babbels goedkoop. De categorie tekst werd het eerst uitgereikt en ik won niets. Tussen praatjes van presentator Stijn door speelden alle bandjes juist één liedje. Windub bracht reggae die ik vier minuten lang nog net kon verdragen. Leafpeople speelde vrolijke rock die niet eens zo verschilde van School Is Cool maar dat zal wel een oneerlijke vergelijking zijn. The Fortunate Few liet het een beetje zomeren in Gent. The Sophomore Jinx rockte uitstekend op een downtempo manier. Eens het pauze was bleek mijn goesting vergeten. Mokkel et moi namen een bus en vervolgens een trein. GW lieten we zomaar achter. Arme GW.

in elk telefoonboek is zij een naam
onder elk contract een handtekening

Labels: , , , ,

zondag 2 mei 2010

JEbentEENbepaaldPERSOONonderEENbepaaldREGIME

Gisterdag koorddanste ik op een wankele breuklijn in het ruimte-tijdcontinuüm. Een BBC-studio was veranderd in de Gentse Handelsbeurs. Jools Holland was veranderd in dirk Blanchart. Later With Jools Holland was veranderd in Kraakpand 4.8.

Klinkt veelbelovend? Reken maar van yes. Weet daar nog bij dat Roosbeef, het prinsesje van Nederland present was en besef dat ik op voorhand harder schuimbekte dan een bejaarde labrador met een fles shampoo achter de kiezen. Bij het binnenkomen stond het materiaal van vijf groepen opgesteld.

Het begin, een gezamenlijke jam op Roadrunner van the Modern Lovers deed mijn hart anderhalve tel overslaan. De rest was helaas wisselvallig. Iedereen speelde door elkaar dus bespreek ik hen in alfabetische volgorde.

Bettie Serveert was de ancien van de avond. Een loepzuivere lap noisy indierock die riekte naar vijftien jaar geleden maar deed verlangen naar over vijftien jaar. Toen ik nog op de KUB zat, heb ik de Betties ooit gezien in de club van de AB maar dat is lang geleden.

Creature With The Atom Brain ben ik een tijdje uit het oog verloren. Zij waren de vreemde eend in de bijt. Met hen heb ik woensdag nog een date.

Roosbeef
was een pareltje dat voor mij heel de nacht had mogen duren. Ik mocht met haar op de foto en ik wil haar snel terug zien.

Sienna Dahlen is een Canadees sofjazzzangeresje en ik vond haar retesaai.

Société Anonyme speelt funk. Ze doen dat funky en ze doen dat zeker niet slecht. Maar ik zou hen liever in één lange set zien.

Wisselvallig dus maar dat krijg je als je groepen afwisselend laat spelen. Ik kreeg van Ine Benzine een Duvel op een terrasje. Ik kreeg van GW een slaapplek op een zolder. Nu typ ik dit uit op GW's pc en subiet komt Mokkel op bezoek. Sommige dagen zijn goede dagen als het niet stortregent.

Labels: , , ,

zaterdag 1 mei 2010

denkJEsomsAANhenryROLLINSterwijlJEeet?

Boekjes gelezen in april!
  • Keizers Van Rome (?) van Suetonius
  • Hedonia (1984) van Kees Van Kooten
  • In Het Teken Van De Ram (1996) van Guy Didelez & Patrick Bernauw
  • Bling (2004) van Erica Kennedy
  • En De Nijlpaarden Werden Gekookt In Hun Bassins (2008) van William Burroughs & Jack Kerouac
Filmpjes gezien in april!
  • Annie Hall (1977) van Woody Allen
  • Malcolm McLaren - Artfull Dodger (2010) van Jeremy Marre
  • Murderball (2005) van Henry Alex Rubin & Dana Adam Shapiro
  • Broadway Danny Rose (1984) van Woody Allen
De neger van de maand van april is de man met de snor van Crystal Antlers!

Labels: , ,