Op een moment dat er

Ik verval liever niet in racistische clichés maar de zwarte man op mijn bus had negerlippen. Zijn kledij viel nog meer op. Een zwart pak dat er warm uitzag, een donker ruitjeshemd, een das met een motiefje. Blootshoofds maar met de hoed op zijn aktentas. Kaalgeschoren maar ergens op de grens tussen nek en achterhoofd bood een plukje struikgewas dapper verzet. Hij was een overjaarse yuppie maar ook John Lee Hooker zonder zonnebril. Hij sliep en droomde van een onafhankelijk Congo. Hij schrok wakker toen de buschauffeur zijn collega een banaliteit over de hitte toeriep.

Elders een pijnlijk refrein blaast

De mevrouw verborg haar teennagels onder zwarte lak. Elk pasje verspreidde de pest een beetje meer. Slachtoffer I was een man die middagdutte zodra zijn blikje bier leeg was. Slachtoffer II was een zomerjurk met een meisje erin. Ten dode opgeschreven, een schram op de linkervoet, een blaar achteraan de rechter. De zwijgzame jongen vertelde dat hij naar Thailand gaat. In Thailand heerst de pest niet.

Eeuwig stampt de jazzmachine op

Het was gisteren zo warm dat de treinconducteur straffeloos rondliep in een t-shirt van Triggerfinger. Wel met pet op uiteraard, het decorum vereist dat. Het was gisteren zo warm dat zuurstofkristallen slechts moeizaam afdaalden in de krochten van mijn longen. Het was gisteren zo warm dat ik enige kortademige gedachten wil neertypen.

Ik lees meer kranten dan ooit. Wat daar ten eerste bij opvalt, is dat ik de cultuurpagina's, die ik vroeg het grondigst las, het snelst aan de kant leg. Ten tweede interesseert het nieuws an sich, de harde schnitzels, de feiten, mij hoe langer hoe minder. Maar een goed verwoorde mening, daar heb ik van gedronken en gegeten.

Laat ik bij wijze van experiment De Morgen van afgelopen weekend eens kritisch bekijken. Laat ik voor het gemak beginnen bij de festivalbijlage.

"Ik vraag altijd om een journalist in de backstage, die mij een klap in mijn gezicht verkoopt, waarop ik hem mag vergeven. De kick zit namelijk in het vergeven," verkondigt Admiral Freebee en ik denk: ja, Godverdomme, Admiraal, ge zit er recht op.

"Ze bestelt Hoegaarden ("dat hebben ze in de pub bij ons om de hoek ook") en ik stel - geheel volgens de conventies van een interview - een eerste vraag," zo leidt Bart Steenhaut zijn interview met Joss Stone in en ik denk: Bartje, Godverdomme, waar zijt ge nu mee bezig?

"Pukkelpop wist Nirvana één keer als headliner te strikken: op 25 augustus 1991 stond Kurt Cobain op het podium in Hasselt," staat er als foto-onderschrift bij een kroniek van vijfentwintig jaar Pukkelpop. Nirvana was dat jaar last minute invaller, stond niet eens op de affiche en opende het festival. Misschien heb ik een foute definitie van headliner in mijn hoofd.

Dit gezegd zijnde wend ik mijn ogen even naar het cultuurkatern. Ed Kowalczyk plugt zijn nieuwe plaat: "En wie mij een eikel vindt, moet allen naar Soul Whispers luisteren: hopelijk verander je van mening." Ik heb het gedaan, Ed maar het heeft niet mogen zijn. Eikel.

In de Zeno ten slotte staat een zeer leuk dubbelinterview met Freddy Willockx en Louis Tobback. Freddy wordt er omschreven als: "drinkt graag een werkmanspintje" en ik vraag mij af wat in Godsnaam een werkmanspintje is. Louis steelt echter de show: "De omstandigheden maken de man, hè. Mensen zijn niet belangrijk. (...) Zonder de Tweede Wereldoorog was Churchill een bijzondere vervelende klier waar heel Engeland vanaf wilde, een man die zijn passage op de admiraliteit had verknoeid. Zonder diezelfde Tweede Wereldoorlog was De Gaulle een excentrieke kolonel die vooral voor heibel in eigen rangen zorgde. Zonder de onvoorstelbare politieke dwaasheden van Yves Leterme was De Wever er niet geweest." en ik denk: ja, Godverdomme, Louis, ge zit er recht op.

Er is geen eindconclusie. Enkel zuurstoftekort in mijn arme brein. Ik bid dat de omstandigheden mij morgen gunstig genoeg zijn om coherenter uit de hoek te komen.

De sigaret van de natie

De lijken van duizend maal duizend maal duizend mannen en vrouwen zijn lastig te verbranden Dat heb ik dan ook niet gedaan de afgelopen paar dagen. Wel heb ik gebeld met Koreaveteranen en Nederlanders die iets over Israël weten. Ook ben ik een seksuele jager en een dito prooi geweest. Steeds in semi-perfecte dialectiek met iemand anders. Zo is er Mauro Pawlowski. Met Nick Cave nog steeds een der zeldzame mannen die ik zou pijpen. Zo is er Nele Van den Broeck. Een der vele meisjes die mij mogen pijpen. Met Mauro had ik donderdag een rendez-vous. Met Nele had ik vrijdag een tête-à-têtes. Er zijn weinig vonken en nog minder blowjobs van gekomen. Ocharme ik.

Onderweg naar Mauro werd ik bijna omver gekegeld door een bus. Onderweg naar Mauro werd ik bijna omver gekegeld door een tram. Onderweg naar Mauro zat ik vast op een ongelofelijke boemeltrein. De man trad aan in de Gentse Charlatan met zijn Grooms. Dit kwintet deed mijn hoofd, mijn hart, mijn galblaas ontploffen. "I bedazzle my fans with cryptic fashion statements," beweerde Mauro en ik gaf hem geen ongelijk. Het leek een avond te worden voor Duvel, sigaretten en weinig slaap. Het werd een avond van Duvel, sigaretten en weinig slaap.

Met het slaaptekort als een aapje op mijn rug trok ik de dag nadien naar de Brusselse Beursschouwburg voor Nele Needs A Holiday. Het was vrolijk maar het was te warm om te dansen. Nele had nooit een weerwoord en ze had zo'n deemoedig stemmentje. Ze droeg een liedje aan mij op maar ze dacht dat ik Piet heet. Ik nam het haar niet kwalijk. Gisteren en eergisteren waren kort en gisteren en eergisteren waren lang.

Na twintig jaar worden de

Als het zomer is, moet je een plastieken fles in twee snijden. Je moet iets zoet in de onderste helft gieten en de bovenste helft er omgekeerd op plaatsen. Wespen en ander ongedierte komen op het zoet af maar geraken niet uit de tot valstrik geworden fles. Ik heb nooit begrepen waarom precies.

Zondag stond er iets met veel blazers geprogrammeerd op de Stukse Zondagsjazz. Geen big band maar het scheelde niet veel. Ik hoorde een uurtje eerder voor het eerst een vuvuzela. De rest van de avond sprak ik constant over mijn eerste encounter met een venezuela. U had er bij moeten zijn.

De man op het terras had een touw om zijn middel om zijn broek omhoog te houden tenzij hij die broek net droeg om het touw omhoog te houden. Een riem kwam er in ieder geval niet aan te pas. De man vertelde dat hij een dutje had gedaan op zijn bureau. Ik had die dag een dutje gedaan na de lunch en eentje na het diner. Ik voelde mij decadent maar was blij dat ik wel een riem droeg.

Gisterdag begon ik aan het tweede deel van mijn stage bij Mezzo. Verschillen tussen januari en gisterdag? Gisterdag was het licht toen ik vertrok en niet ijskoud. Gisterdag was het licht toen ik thuis kwam en niet ijskoud.

Het meisje op de trein zag er gehaast uit. Het haar ongekamd in een wilde staart gepropt. De Morgen van zaterdag in de handen, hoewel die maar leesbaar is tot zondag. Ze wreef haar handpalmen in met olie. Ze dronk een multivruchtensapje uit een klein brikje, hoewel ze geen kleutertje op schoolreis was.

Op de VRT bleek mijn badge om binnen te geraken niet te werken. Op de redactie bleek mijn login voor de pc niet te werken. Op de pc bleek mijn login voor de website niet te werken. Dat was niemands schuld en iedereens schuld. Ik heb nooit begrepen waarom precies.

Kiezers zestien & behoorlijk hardnekkig

Gisterdag aanschouwde ik Alice In Wonderland van Tim Burton als een variatie op mijn eigen leven. Een luchtspiegeling lichtjes vervormd maar des te treffender. Zoals Alice een zakenreis naar China prefereert boven een huwelijk, verkoos ik de film boven punkgroepjes in een kraakpand, de uitzondering boven de regel.

Ik verbeterde examens met bloederige strepen in opdracht van Ine zoals de beul druppelende nekken achterlaat voor de Rode Koningin. Ine lag languit in de zetel als een rups die opium zuigt uit een waterpijp. De mevrouw van de ijsjes had maar twee smaken: vanille en framboos. Een aanbod dat eerst beperkte en dan bevrijdde zoals voedsel dat doet groeien en krimpen tot een evenwicht wordt gevonden, een wapenstilstand gesloten. Ik bouwde poëzie als een Jabberwocky, wartaal nimmer te ontrafelen, een draak nimmer te onthoofden.

Als een bang konijn hoorde ik de tijd wegtikken richting nergens, pauze van wijzers en hart. Als Johnny Depp vroeg ik mij af waarom een raaf lijkt op een bureau. Iets met een overvloed aan veren, beelde ik mij in als een transcendente kat. Als een alomtegenwoordige Danny Elfman kleurden Amatorski en Bruce Springsteen de namiddag in. Op het EP'tje van Amatorski deed Come Home vergeten dat er nog drie andere liedjes op staan.

Er werd gevoetbald en iemand won maar het sprookje was nog niet ten einde. Niemand leefde lang, niemand gelukkig. Vervormd, een beetje. Des te treffender, sowieso.

Waarom is eva een nijlpaard & adam niet?

"Wat doet gij hier?" vroeg het meisje met de zon in haar ogen. Ik wachtte op de lift maar dat kreeg ik niet verwoord. Al een geluk dat ze het niet metafysisch bedoelde. Wat ik hier doe? Ik haal hier geen diploma. Ik haal hier geen rijbewijs. Ik stem hier op een partij die de kiesdrempel niet haalt. Ik faal in het leven. Gelukkig ligt het leven daar niet van wakker. Ik wacht op de lift. Ik kan nog lang wachten.

Zelfs bedrijven hebben geen kip meer

België was nooit het vlaggenschip van een internationale armada, zelfs niet van een Europese vloot. Wel een schuit die zijn vaste routes getrouw afwerkte in het personen- of goederenverkeer. Gisterdag is België beginnen zinken. De doodsteek, de ijsberg, het rake schot op de boeg net onder de waterlijn. Weldra is het een roestbak op de bodem van het paleis van Poseidon, zo vergeten dat zelfs National Geographic er geen docu over draait.

Jij en ik zijn passagiers op een boot die de dieperik in gaat. Ik wil geen rat zijn die een zinkend schip verlaat. Ik heb zwembandjes genoeg om mijn reddingsvest af te staan aan vrouwen en kinderen eerst. Ik ben niet muzikaal genoeg om Nearer, My God, To Thee in te zetten. Hijs de vlag, alle hens aan dek.

Prostitutie, pornografie, homoseksualiteit & moskovisch gebak

België in twee scheuren gaat alleen maar meer merde opleveren en ik kan het weten want ik ben een kind van gescheiden ouders. Ik stel voor dat u teneinde zoveel mogelijk empathie te verzamelen luistert naar Under My Thumb. Die marimba resoneert perfect met mijn ochtendlijke weemoed. Vandaag is zo'n dag dat mijn ogen harder lekken dan een half-afzinkbaar platform in de Golf van Mexico. Gewoon omdat ik het kan, zal ik mijn duit in het zakje van de federale verkiezingen van morgen doen. Het gaat hier om een vettig koperen muntstukje dat na opblinken waardeloos blijkt.

Mihai, de enige Roemeen die ik ken tevens one hell of a fotograaf, gaat voor een of ander persagentschap de stembusgang documenteren. Gisterdag vroeg hij mij een korte achtergrondschets bij het gebeuren. Twintig minuten, een doolhofvertelsel over de huidige politieke situatie, een imitatie van Elio Di Rupo en een uiterst chaotisch overzicht van honderdvijftig jaar Vlaamse Beweging later had ik mezelf genadeloos vastgeluld. Een gevangen vlinder vastgepind op de conclusie dat België ten dode is opgeschreven. Een Papillon zonder kansen om te ontsnappen.

Diezelfde gisterdag verklaarde Jan Leyers in De Morgen zijn liefde voor België. Ik haat Jan Leyers omdat hij zijn dochters niet onder controle heeft. Ik mag Jan Leyers omdat hij The Way To Your Heart kopieerde van You Can't Hurry Love en ermee weg geraakte. In De Morgen omschreef hij België als een opluchting, een evenwicht tussen Vlaamse kneuterigheid en Waals lassez faire, lassez passer. Een balans waar ik mij in kan vinden. Al was het maar omdat ik beide kenmerken in mezelf heb zitten. Een controlefreak die zeker niet mag groeien en een nietsnut die zou moeten krimpen.

Ik zou serieus pissed off zijn als België over x aantal jaar verdwijnt. Misschien herlees ik dit stukje op mijn vijftigste en moet ik dan lachen met die naïeve angst. Anderzijds kan het evengoed die hoop zijn die naïef is. Ik weet het niet. Er zijn veel dingen die ik niet weet. Mijn nonkel Dirk poneerde ooit dat je moet stemmen op een partij die te klein is om aan de macht te komen. Zo krijgt die partij geen kans om haar principes te verraden. Die oude nicht van een Kant draait zich om in zijn graf, zo'n stelling kan je nooit tot algemene wet denken. Toch doe ik het misschien wel. Stem ik op Groen! of zo, ook al ben ik het oneens met hun Israëlstandpunt. Is politiek nog altijd de kunst van compromissen te sluiten? Waarom is het moeilijk dat te doen met jezelf?

Roeselare zien & sterven

Huismoeder, hulpeloze, huzaar, Hugenoot. Ik weet niet wie of wat u bent, lieve lezer. Ik kan absoluut niet inschatten met hoeveel of hoe divers u bent en hoe, waarom of wanneer u hier passeert. In den beginne heb ik gepoogd een tellertje te installeren om de bezoekers te turven. Het heeft geen halve dag gewerkt, ik heb het rap verdonkermaand. Een probleem van een andere rang: ik heb geen idee wat u graag leest, welke elementen ik moet wegschrobben of opblinken opdat u mij gaarne zou zien. Er zijn natuurlijk aanwijzingen. San F. Yezerskiy krijgt een erectie zodra ik herinneringen delf uit de koolmijnen van mijn brein. Is San F. Yezerskiy representatief voor mijn publiek? Ik hoop voor mij van wel, ik hoop voor het publiek van niet. Soit, om de kerk, de moskee, de synagoge, de slijterij in het midden te houden, gaat het vandaag eerst over vroeger maar daarna over nu.

Salim Seghers is een Vlaamse zanger. Zie hem gerust als een soort B-niveau Will Tura. Een lokaal succes met occasionele opflakkeringen in de rest van Vlaanderen. Waarmee ik bedoel dat de man wel eens op Tien Om Te Zien kwam. Elke streek heeft zo iemand. Een kennis uit Scherpenheuvel emmerde ooit over Johnny White, die ik enkel ken als canabiskweker. Als ik GW mag geloven, was Johny Turbo de West-Vlaamse Salim Seghers. Salim leefde niet enkel van de muziek. Hij gaf halftijds les. Voor het pensioen, kan ik mij inbeelden. Hij deed dat op de lagere school waar ik mijn flippo's verspeelde, waar mijn moeder nog steeds werkt. 's Voormiddags deed Salim het eerste leerjaar en ik zat in zijn klas. De Vlaamse zanger heeft mij leren lezen en schrijven. Eigenlijk is heel deze kutblog zijn schuld. 's Namiddags werd hij vervangen door juffrouw Christiane, van wie ik mij enkel herinner dat ze de woensdag haar vrije dag noemde.

Ergens halverwege mijn eerste leerjaar werd Salim uitgenodigd in Ochtendkuren Met Somers En Verschueren. Geen idee of dat nationaal of provinciaal werd uitgezonden, de opname was in Hasselt. Het plan was ook Salims leven als leerkracht te belichten door enkele leerlingen mee te brengen. Alzo maakte ik begin jaren negentig, lang voor Het Laatste Uur, lang voor Mezzo, mijn radiodebuut. Vriendjespolitiek natuurlijk, mijn moeder was een collega van Salim. Ik droeg een zwarte hoodie die dag. Alleen noemden we dat nog geen hoodie. Gewoon een vest met een kap. Een vest dat ik graag droeg als ik riddertje speelde. Ik heb vaak riddertje gespeeld. In het bos was een pad met een bocht die ideaal was om hinderlagen te leggen.

We mochten in Ochtendkuren een liedje meezingen. Daarna vroegen Somers en Verschueren ons hoeveel tienen we hadden gehaald op ons rapport. Ik geloof dat ik dertig heb geantwoord. Volgens mijn moeder eenendertig. Dat waren mijn verzamelde tienen van het eerste trimester voor alle duidelijkheid. Een andere gast in die aflevering van Ochtendkuren was Boogie Boy. Ik weet vandaag vaag wie Paul Ambach is maar nauwelijks wat hij deed als Boogie Boy. Een coveract of eigen materiaal? Ik zag hem ooit met Roland Hit The Road, Jack spelen op Couleur Café maar toen was Ray Charles net overleden dus dat is geen doorslaggevend argument. In mijn hoofd is Boogie Boy toen live in de ether op zijn piano gesprongen maar misschien heb ik dat verzonnen.

Deze week staat er een interview met N8N, de zoon van Boogie Boy in Humo. Journalist van dienst Serge Simonart vertelt daar hoe hij N8N als jongeman ooit zag in de backstage van Rock Werchter. Serge was daar om Erykah Badu te interviewen. Ik herinner me dat interview. Ik zie mij het nog zo lezen in vaders huis achter de computer na een woensdagnamiddag rekken vullen in de plaatselijke Delhaize. In mijn hoofd is dat de dag dat ik wist dat ik geslaagd was voor het middelbaar. Als in: indien ik niet geslaagd was, hadden ze die dag gebeld met het slechte nieuws. Maar het kan die dag niet geweest zijn. Die dag was de woensdag voor Werchter, ook een woensdag dat ik in de Delhaize werkte. Het was mijn eerste Werchter, toen nog een driedaags festival. Ik vond alles retegoed toen.

Heden ben ik te kritisch om alles retegoed te vinden. Als een profeet op sandalen kreeg ik gisterenmiddag mijn posse aan de gang voor een lunch in de Leuvense tuin van Vredeseilanden. GW, de Jack Kerouac van onze generatie, was komen liften uit Gent. Hij is de rots op wie ik mijn kerk, moskee, synagoge, slijterij zal bouwen. Mokkel had twee vriendinnen meegelokt. De gezusters Benzine en Mazout waren afgezakt. Jan De Campenaere alias Venus In Flames zorgde voor enig zeer te pruimen entertainment. Hij gaf ein-de-lijk gehoor aan mijn oproep om zijn set op te vrolijken met enkele goed gekozen covers. 1234 van Feist, The Needle And The Damage Done van Neil Young, Ol' 55 van Tom Waits, dat soort dingen. De regen legde Jan het zwijgen op na een toppie set maar geen retegoede. Ik ging heen en keek niet om. Ik kijk nooit om. Behalve naar vroeger. Behalve naar u. Huismoeder, hulpeloze, huzaar, Hugenoot.

Pedofielen laten zich niet tatoeëren

Mokkel en ik hebben zo'n relatie à la zij beveelt en ik sputter niet tegen. Zij wilde zondag naar Belgavox gaan en ik had maar te gehoorzamen. Het verhaal gaat als volgt: vlak voor het koninklijk paleis werd een podium neergezet en artiestjes kwamen en gingen om in hun uppie of begeleid door De Laatste Showband een nummerke of twee te plegen. Ik ga niet iedereen overlopen, ik houd het bij enkele indrukken.

Omwegje. Vroeger zou ik gegarandeerd een zo volledig mogelijk overzicht van Belgavox hebben proberen schrijven. Alle artiesten, alle nummers. Ik zou mij geschaamd hebben voor elk detail dat ik niet kon identificeren. Wie mij niet gelooft, mag gewoon herlezen wat ik over 0110 schreef. Ja, toen was ik een behoorlijk strevertje. Nu minder. Hoop ik. Denk ik. Ik evolueer. Ik verander. Ik sta niet stil. Ik put daar troost uit. Einde omwegje.

Indruk I. Mensen van wie ik een afkeer heb, verrasten mij volledig en wezen mij alzo op de bekrompenheid van mijn vooroordelen. Jasper Steverlinck deed een puik Don't Give Up On Me van Solomon Burke. Brahim bracht een heerlijk Reach Out (I'll Be There) van the Four Tops. Sandra Kim coverde Vive Ma Liberté van Arno meer dan oké. Arno deed in ruil een hilarische cameo tijdens J'aime La Vie.

Indruk II. Ik ken te weinig Waalse muziek. Waalse muziekgroepjes maken allemaal een soort vrolijke folkpop met veel wereldmuziekinvloeden. Behalve Stromae natuurlijk. Hij bracht Alors On Dance in een hemd zo roze dat San F. Yezerskiy en Daniel Mandelbaum er zelfs samen niet mee zouden weggeraken.

Indruk III. Muzikale hoogtepunten waren er ook! De mij verder onbekende Kathleen Vandenhoudt jamde uitgelaten op For What It's Worth van Buffalo Springfield. Triggerfinger ramde Sweet Dreams (Are Made Of This) uit een paar vuilnisbakken. Daan leek verdacht veel op Herman Brood maar bracht een prachtig ingetogen Victory samen met Dez Mona. De frontmannen van the Van Jets en My Cheap Little Dictaphone breiden een toppie duetje uit You've Got To Hide Your Love Away. Amatorski deed iets heel mooi met the Bony King Of Nowhere.

Indruk IV. Absurdisme. Of misschien eerder surrealisme, het ging immers over België. Luc De Vos deed Soms Vraagt Een Mens Zich Af op automatische piloot maar richtte zich bij de regel "er is hoop voor iedereen" uitdrukkelijk naar het koninklijk paleis. Rocco Granata sprak enkel Italiaans en kwam er nog mee weg ook.

Indruk V. Royalisme. De vlag wapperde bovenaan de stok op dat koninklijk paleis. Als ik heb opgelet op de lagere school wil dat zeggen dat de koning thuis was. De brave man heeft zich niet laten zien. Ergens is dat begrijpelijk, hij was namelijk jarig. Elders is dat onbegrijpelijk, hij was namelijk jarig. Ik had met veel plezier Happy Birthday voor hem gezongen. Eerlijk waar.

Vive la Belgique!

Persoonlijke tegenstellingen & druggebruik

Het is al van lijk december geleden dat ik enige updates van het literaire front op u heb losgelaten, lieve lezer. Let's fix that, shall we? Al bij al is de oogst behoorlijk mager. Ik ben op mijn retour. Vroeger was ik beter. Anderzijds: wie niet?

Ik heb maar één optreden gegeven: op gedichtendag in Perdu. Perdu, dat is in Amsterdam. Amsterdam, dat is ver. Dat optreden, dat was een succesje.

Qua publicaties bestond ik enkel bij de gratie van B-Magazine. In nummer drie van december 2009 stonden atoompizza, onwestrukkend, science fiction is not a crime en the elvis of drinking. En plus mocht ik op de foto met een rosse doos. Nu ja, als u haar niet kent, weet u dat niet, 't was een zwart-witfoto. In nummer vier van maart 2010 stonden hartendiefstal en neuropa. Bovendien heb ik een klein, fijn interview gedaan met Maarten Inghels. Tussen pot en pint vertrouwde hoofdredacteur Remy Amkreutz mij toe dat ik "de desolatie van onze generatie" succulent verwoord. Qué? Qué indeed. (Nummer drie valt hiero te bekijken. Nummer vier is nog niet online gezet.)

Verder ben ik op enige plekken te gast geweest. Voor Ik ben een astronaut, lief, de plek waar San F. Yezerskiy zijn Star Trek-fixatie belijdt, schreef ik roofblauw. Voor Dansen over architectuur, de plek waar Maarten van Meer zijn popmuziekfixatie belijdt pende ik iets over Watskeburt?! van De Jeugd Van Tegenwoordig. De kans zit er dik in dat ik in de toekomst nog bijdragen voor Dansen over architectuur schrijf maar dat hoort u dan wel als het zo ver is.

Tot slot staat er een klein, fijn interview met mij in de Pas-uit van juni, editie Oost-Brabant. Hiero, pagina dertien.

En u? Wat heb u zoal geschreven het laatste half jaar?

Lopend van de ene

Het is zondag en 'k drink thee terwijl Mike Patton enig Italiaans koeterwaals over de keuken strooit. Er is bijna een week voorbijgegaan sinds de Pixies mij een halfslachtig pak voor m'n broek gaven. Al die tijd is Gouge Away blijven echoën door de van pijnen en angsten vergeven spelonk die 'k m'n hoofd pleeg te noemen. Stiekem weet 'k niet eens wat to gouge betekent. Minder stiekem ben 'k te lui om het op te zoeken. Het beeld dat bij to gouge verschijnt op m'n intern filmscherm is het uitlepelen van een oog. Een beeld dat waarschijnlijk eerder bij Debaser en Un Chien Andalou hoort. Sowieso een dubieus beeld omdat dat uitlepelen in m'n hoofd wel degelijk met een mes gebeurt.

'k Heb een mes. 't Is te zeggen: 'k heb er twee. 't Is te zeggen: 'k heb er meerdere. 'k Heb er twee die voor mij meer betekenen dan gewoon bestek. Cutlery, zoals ze dat zo mooi zeggen in het perfide Albion. 't Ene is een klein, vlijmscherp, zwart vlindermes dat mij destijds tweehonderd frank heeft gekost aan een schietkraam op de kermis van Wijchmaal. Tweehonderd frank well spent, I'd say. 't Andere behoort an sich tot de bestekgroep maar is door mij daaruit gered. 't Is een steakachtig mes zoals je dat kan terugvinden in middelmatige pizzeria's. 'k Stal het dan ook uit een middelmatige pizzeria. Op het lemmet staat "rostfrei" gegraveerd, een woord dat vertrouwen inboezemt. Er zit een soort Arabische kromming in die het ongelofelijk cool maakt. In De Rode Ridder heet zo'n wapen een krommes. Een geliefd instrument voor rabauwen, beurzensnijders en spionnen.

Zonder mes maar in goed gezelschap zat 'k zaterdag op het dak van de Beursschouwburg als een ekster op een galg. Hartje Brussel was een verhitte hellepoel. Het hart van een lichaam waarvan romp en ledematen elkaar negeren. Dat 'k ooit dronken werd op diezelfde verdieping na een lezing van Peter Verhelst, Jeroen Olyslaeghers en Hugo Bousset is geen verhaal voor nu. 'k Zag een hipsterjongen in een banaan-t-shirt. 'k Zag een hipstermeisje in een soepjurk. Zelf liep 'k nog steeds rond met Victor Bockris' biografie van Andy Warhol. Zo bleef die oude Joodse nicht voor de rode draad doorheen m'n handel en wandel zorgen.

TV Buddhas was een Duits triootje. Ze begonnen een lied met "one, two, three, four". Ze begonnen een ander lied met "one, two, three, four, five, six, seven, eight". Het mag u niet verbazen dat ze klonken als een verstandshuwelijk tussen the Modern Lovers en the Ramones. Dit gezegde zijnde heb 'k mij de ziel uit het lijf en de merg uit de ziel gedanst .

Harlem was ook al een triootje. Twee dorks en een piraat. Hun muziek klonk ouder dan die van TV Buddhas, garageboogie anno midden jaren zestig zoiets. Met occasionele uitstapjes naar vroege melodieuze punk à la the Buzzcocks. 'k Danste me in het zweet en kreeg achteraf te horen van Fiona dat 'k dans als de advocaat in Boston Legal. 'k Neem aan dat die rol niet gespeeld wordt door Vaslav Nijinksi. Harlem was best nice maar TV Buddhas ging aan de haal met mijn hart.

'k Kreeg met Fiona een lift van Daniël Mandelbaum en hij wilde geeneens een blowjob in ruil. Wel riep hij heel luid "Slayer" naar Marokkaanse hangjongeren. We konden maar net op tijd ontsnappen. Het is zondag en 'k drink thee terwijl Trash Kit opwindende chaos over de keuken strooit. De buurman van drie huizen verder heeft net naar mij gezwaaid van aan zijn ontbijttuintafel. 'k Heb teruggezwaaid. Misschien ben 'k toch niet wereldvreemd. Misschien zet 'k hem subiet het mes op de keel.

Kuil naar de andere

"Ik hoop dat de regen jou bevalt zoals hij ook steeds mij bevalt," croont Stijn Meuris uit de autoradio. Buiten drapeert de zon een nevel van vierendertig graden over de wereld. Mijn broer rijdt met een souplesse die ik nooit zal bezitten. Ondanks dat besef volgde ik afgelopen week zes uur rijles. Dat moet zo van the man na een tweede buis op het praktisch rijexamen. In totaal heb ik meer dan twintig lessen gevolgd. Dat is genoeg om alleen te mogen rijden met een L. Tenzij de rijschool daar bezwaar tegen heeft. Drie keer raden welk nieuws ik donderdag te horen kreeg.

Aanbevolen achtergrondmuziek: Paul Revere & The Raiders - (I'm Not Your) Steppin' Stone (Klik!)

Yep, de rij-instructrice - ze heeft een naam als van een stad waar een hertog van Bourgondië kan sneuvelen - vond het onverantwoord mij alleen - doch met de L-vlag gehesen - de weg op te laten gaan. Terwijl het nota bene mijn vorige rij-instructrice, bij wie ik dubbel zo veel les had gevolgd, was die had geopperd dat attest te behalen. Vooral omdat ik zo omzeil dat eind augustus mijn theorie vervalt. Geen idee wat de mogelijkheden zijn om in beroep te gaan tegen het oordeel van de rij-instructrice maar ik denk dat ik maandag toch even naar de rijschool bel.

Aanbevolen achtergrondmuziek: The Monkees - (I'm Not Your) Steppin' Stone (Klik!)

Als ze daar de rij-instructrice volgen, zal ik mijn gelijk halen via bruut geweld. Ik ga achter haar aan. Ik ga haar in de boeien slaan. Ik ga haar in de kelder opsluiten. Ik ga haar constant naar de plaat van Team William laten luisteren. Ik ga haar verdoven met de loden pijp van mijn grootvader. Ik ga haar schedeldak loszagen tot ze bijkomt van de pijn. Ik ga urineren op haar hersenen tot ze kermt. Ik ga haar hart flamberen boven een bunsenbrander tot ze sterft.

Aanbevolen achtergrondmuziek: The Sex Pistols - (I'm Not Your) Steppin' Stone (Klik!)

Omdat ze weigerde mij alleen te laten rijden, ja maar ook omdat ze irritant is. Beeld u het betwetertje van het tweede jaar lagere school in met een zeurderige piepstem. En plus gebruikt ze voortdurend "hun" als onderwerp van een zin. Hun doen dit, hun doen dat, hun mogen niet alleen met een L de weg op. De zes uur die ik deze week met haar in een wagen doorbracht, wilde ik haar minstens eens per kwartier lynchen, vierendelen, kielhalen of vergassen. Die wagen was een Mercedes.

Aanbevolen achtergrondmuziek: Minor Threat - (I'm Not Your) Steppin' Stone (Klik!)

Mijn bus naar Leuven is een Mercedes. Nagejaagd door herinneringen sla ik Victor Bockris' biografie van Andy Warhol open. 398 frank heeft die mij destijds gekost. Waar en wanneer heb ik niet genoteerd. Ik vermoed dat het die boekenbeurs was waar ik alles van Salinger insloeg. Niet zo heel lang daarna ben ik begonnen met in elk aangekocht boek plaats en datum te krassen. Ondertussen heb ik dat al een tijdje afgeleerd. 't Kan verkeren.

Aanbevolen achtergrondmuziek: David Bowie - Andy Warhol (Klik!)

Op pagina vijfenzeventig vertelt Bockris hoe Warhol het eerste jaar dat hij reclametekenaar was in New York elke dag een postkaart stuurde naar zijn moeder in Pittsburgh met de boodschap: "Met mij gaat het goed en ik schrijf morgen opnieuw." Misschien moet ik een soortgelijke briefwisseling opstarten met mijn moeder. Op pagina negenennegentig vind ik een bladwijzer uit de tijd van toen. Een papiersnipper met een indrukwekkend staaltje subtiele humor van superieur niveau op.

"Er waren eens 3 Turken die moesten gaan werken van pa: De 1e Turk komt terug met een zak vol 1 frankskes, pa: Hoe komt gij daaraan? De Belgen zijn te lui om hun 1 frankskes v.d. grond op te rapen zegt de 1e Turk. De 2e Turk komt daar af met een zak vol 20 BEF stukken. Hoe komt gij daaraan," vroeg pa Turk. wel, zegt die 2e Turk, de Belgen zijn te lui om hun kar v/d winkel terug te zetten. De 3e Turk komt daar af met ne zak vol 1000 BEF. Hoe hebt gij dat gedaan?" vroeg pa weer. Wel ik ben op de luchthaven gaan staan zie volgende"

De volgende papiersnipper heb ik niet bijgehouden. De afloop van de grap valt moeilijk in te schatten. De grap kan enkel afkomstig zijn van Robby. Verveelde communicatie tijdens de namiddagstudie in een ver vervlogen examenperiode op de middelbare school. Toen zou ik Robby zeker als vriend hebben omschreven, heden aarzel ik.

Robby studeerde Handel, de laagst mogelijke richting van de school. Hij woonde op tien minuten fietsen van mij. Tien en niet vijf omdat the man de A24 tussen onze woonsten had gelegd. Langs die snelweg stond Robby regelmatig te moonen, zo wilde de legende het. Dat scheen hij ook te doen langs het fietspad dat loopt van Helchteren naar Neerpelt, tussen bossen en velden, een oude spoorlijn. Geen idee of er ooit een fietser of automobilist verongelukt is door die kont.

Robby was een brutaaltje maar hij kwam ermee weg. Een soort Hechtelse Erich von Stroheim, the boy you loved to hate. Naast een stereotype - Handel studeren én brutaal zijn? No shit! - was Robby onmiskenbaar een individu. Hij viste bijvoorbeeld. Hoeveel medestudenten van uw middelbare school visten op karpers en aanverwanten? Robby was cool op een uncoole manier of vice versa. Ik was uncool op een uncoole manier.

Ik keek op naar Robby, ik bewonderde hem. Hij werkte woensdagnamiddagen achter de vleestoog van een supermarktje in Eksel. Hij had twee gsm's, een officiële waar zijn ouders weet van hadden en een reserve voor als zijn ouders zijn officiële in beslag hadden genomen. En dat was in het vierde middelbaar! Ter illustratie: ik ben pas een gsm-schaap geworden in eerste kan.

Eens in die eerste kan verdween Robby verrassend snel van mijn radar en ik hoogstwaarschijnlijk van de zijne. Ik heb hem nog één keer gezien. Ik werkte in de Ark, hij ging er uit. Hij was dronken en kwam vertellen hoe hij net op zijn schoenen had gekotst. Een goed gesprek, quoi? Op internet las ik dat Robby als bijberoep springkastelen verhuurt. In Het Belang Van Limburg las ik dat een IJslandse internetbank al zijn spaargeld heeft opgevreten. Typisch Robby, vroeger was hij ook al geobsedeerd door pecunia.

Ik heb geen pecunia. Ik heb geen kots op mijn schoenen. Ik heb geen rijbewijs. Ik hoop dat de regen jou bevalt. Met mij gaat het goed en ik schrijf morgen opnieuw.

Schrijf ik deze brief

Ik ben vanmorgen te vroeg opgestaan wegens rijles. Ik heb vannacht te slecht geslapen wegens koffie. Ik ben gisterenavond te laat gaan slapen wegens Bram Stoker's Dracula. Zo is er altijd iets wat me verlamt en is het niet de wiet dan is het wel de drank of zo. Vergeef me als dit geen steek houdt.

Na de rijles stond ik aan een bushalte in Overpelt, de nagel aan de Limburgse doodskist, met een oudere man in korte broek. Ik hielp hem de busregeling ontcijferen voor informatie die hij al bezat. Zijn babbeltje over het weer liep spaak op mijn oren. Hij vroeg of ik van Overpelt ben. Ik wilde hem vertellen wie mijn vader is en waar mijn grootvader woonde maar dat lukte niet erg goed. De man moest naar Hasselt. In het centrum van Hasselt is het lastig parkeren en hij had tijd genoeg dus ging hij met de bus. Ik vroeg omslachtig of hij al bejaard genoeg was om gratis te bussen en het klonk maar half gênant. Hij antwoordde positief en voegde er "zolang het duurt" aan toe. Ik weet nog steeds niet of hij daarbij de duur van de gratis bussen voor bejaarden of de duur van zijn eigen leven inschatte.

Twee haltes verder stapten twee meisjes op die niet op school waren omdat ze vier à vijf uur studie hadden en daar het nut niet van inzagen. Ze bleven vijf volle minuten beklemtonen dat vier à vijf uur studie "niet normaal" is. Het ene meisje was niet bijster knap maar verborg dat met blonde haarverf, veel make-up en paarse nagellak aan haar tenen. Het andere meisje was prachtig maar verborg dat achter een piercing.

Later als ik groot ben en een rijbewijs heb, leen ik ergens een auto om naar Hasselt te karren. Moeilijk of niet, ik zal er parkeren. Ik zal de winkelstraat inkuieren en ergens paarse nagellak kopen om die vijf minuten later de Demer in te kegelen. Over een uur of drie heb ik wederom rijles. Een stap dichter bij groot zijn. Een stap dichter bij een rijbewijs hebben. Een stap dichter bij de Demer vervuilen. Een stap dichter zolang het duurt.

Niet uit ik spreek

Filmpjes gezien afgelopen mei:

• Greenberg (2010) van Noah Baumbach
• DIY: The Story Of Rough Trade (2008) van Chris Wilson
• Filmen Jag Inte Pratar Om Längre (2009) van Martin Degrell & Jesper Ganslandt
• A Single Man (2009) van Tom Ford
• The Ghost Writer (2010) van Roman Polanski

Boekjes gelezen afgelopen mei:

• Autobiografie Van Iemand Anders (1999) van Herman Brusselmans
• Elementaire Deeltjes (2003) van Michel Houellebecq

Verder heb ik relatief uitgebreid gegrasduind door Alle Verhalen (2001) van Remco Cambert maar ik durf precies toch niet goed zeggen dat ik dat gelezen heb.

De neger van de maand is simpelweg Willie Wartaal van De Jeugd Van Tegenwoordig.

Gesnopen?

Haar enkel in op

Vijf dingen die ik nooit meer wil vergeten over gisterdag, maandag 31 mei anno Domini MMX, de dag dat ik in de Lotto Arena in Antwerpen naar de Pixies ging kijken. Vijf dingen in alfabetische volgorde:

• De ene traan die tijdens Here Comes Your Man uit mijn rechteroog kroop en langzaam mijn gezicht verliet.
• Het dutje op de trein heen, het boterhammetje op de trein terug.
• Ik doneerde 's morgen vierenhalf maal tien tot de elfde bloedplaatjes aan het Rode Kruis. In ruil kreeg ik net iets minder koekjes.
• Isla De Encanta kegelde mij omver, Broken Face hielp mij beleefd overeind.
• Voorprogramma Bombay Biclycle Club triggerde enkel desinteresse in mijn oren.