donderdag 29 juli 2010

Now it's a melody, now it's a book

I

Wie tijdens de solden de Fnac afstroopt naar lectuur of muzikaal behang is de hyena van ons economisch systeem. Wat niet wil zeggen dat daar geen malse brokjes vlees te scoren vallen. Twee weken geleden slenterde ik de savanne op met een prachtig karkas: Words Of Wisdom - Daily Affirmations Of Faith van Rev Run. De Run in kwestie is één derde van Run DMC. Hij wandelt alzo gewoon omdat het zo is.

Tegenwoordig is die kat "an ordained minister" van "a church called Zoe Ministrie." Wie alle nuances daarvan begrijpt, mag het gerust vertalen. Ik houd het simpelweg bij predikant, oki? Hij begon een mailinglijst, dagelijks stuurde hij korte tekstjes rond die het niemandsland tussen oneliners, gebeden en mantra's overkoepelen. Big shots als Kid Rock en P. Diddy werden trouwe lezers.

De boekvorm van die mailinglijst is dus het aas dat ik uit de Fnac heb gestroopt, hilarisch en fascinerend tegelijk. Zo goed dat het weer slecht wordt. Vergelijk het mijn manie voor Jongens Onder Elkaar van Felice. Met uiterst gemak breit Run de Tien Geboden, de American Dream, de geest van het kapitalisme, street smart en boeddhisme voor beginners aan elkaar.

Hij vergelijkt het leven opvallend vaak met een film.

"Life is like a play; if you don't like the script, tear it up and rewrite it."

"Life is like a movie: Pick a role, a set, your costars, even the extras. If you don't like your movie, call for a meeting and rewrite the whole damn thing."

"Never let your feelings take charge of your day. Create your own feelings. Tell your feelings how to feel. Life is a movie. The cameras are rolling. Make sure you are acting like a happy, succesful person!"

We hebben hier een priester die vloekt en toch is het geen aflevering van Benidorm Bastards. We hebben hier een priester die zichzelf geregeld herhaalt. Vandaar misschien mijn grote hoop sympathie voor de man en zijn boek. In de film van mijn leven keek ik zondagavond naar Dial M For Murder van Hitchcock. Ik vond dat Grace Kelly daarin op Jenna Jameson leek. De film van mijn leven is een anachronisme.

II

Schoenmaker, blijf bij je leest wordt vaak gezegd maar in de entertainmentindustrie heeft niemand er oren naar. Voor elke succesvolle Run die predikant wordt of Clint die regisseur wordt, zijn er tien eikels die hun akkers willen uitbreiden om jaar na jaar de oogst te zien mislukken. Eigen schuld, dik faillissement. Er zijn natuurlijk ook gevallen waar de techniek de landbouwers dwingt vooruit te gaan om vervolgens in de modder te blijven steken.

Norma Talmadge was een Hollywoodicoon van de stille film. Haar eerste twee geluidsfilms flopten. Exit Norma. Gelukkig had ze genoeg gespaard om te rentenieren. Buster Keaton stond te trappelen van ongeduld om te experimenteren met geluid maar de studio kortwiekte zijn artistieke vrijheid. Daarom weet elk kind van vijf vaagweg wie Charles Chaplin was maar heeft geen enkele vijftienjarige van Buster gehoord. Emil Jannings kreeg zijn Duits accent niet weggewerkt, John Gilbert alias the great lover werd uitgelachen toen hij voor het eerst sprak in His Glorious Night. De lijst is schier eindeloos.

Een god die spreekt, kan enkel ontluisteren. Hoe meer paarden er rennen, hoe meer benen er struikelen. "I believe that you must find a definite aim and stick with it through thick and thin. When you pass on, they should be able to sum your name up in one word. If I say Jordan, you say basketball. Tiger, golf. Ali, boxing. If you focus hard enough on one great thing, you've done your job," zegt Rev Run daarover.

III

Ik volg tegenwoordig enkele pornoactrices op Twitter. Een schuldig pleziertje dat pijnlijk duidelijk maakt hoe banaal de dames zijn. Ik wil hen "zien" kreunen maar niet "horen" spreken. Twitter als struikelblok, het vijfde been aan het paard. Een godin die twittert, kan enkel ontluisteren.

Jenna Jameson was ooit de koningin van de pornokant van Hollywood. Op Twitter is zij een jonge moeder met rugklachten die constant foto's post om te bewijzen hoe leuk zij en haar man het wel niet hebben. Ik geef ze twee jaar voor ze gaan scheiden.

Mary Carey is die chick die vaagweg op Mariah Carey lijkt en gouverneur van Californië wilde worden. Zij laat vooral weten waar ze eet, hoe vaak ze fitnest en hoe saai luchthavens zijn. Oh ja: ze speelt wel eens bingo met haar moeder.

Shyla Stylez kent u waarschijnlijk niet, tenzij u ook een enorme viespeuk bent. Zij blijft op Twitter nog het dichtst bij haar core business: foto's die sexy zouden moeten zijn maar ergens halverwege absurd blijven steken. Onlangs klaagde ze dat haar scènes in haar nieuwe film, Busty Lifeguards, op niets trokken. Die film is overigens een parodie op Baywatch maar dan zonder Pamela Anderson die geneukt wordt op een boot.

Ik kan het die meisjes niet kwalijk nemen. Rev Run zit ook op Twitter. Hij citeerde onlangs Roots-auteur Alex Haley: "Find the good and praise it." Jenna, Mary en Shyla zijn lousy twitteraars maar fucking great actresses. Of great fucking actresses natuurlijk. Malse brokjes vlees voor een richtingloze hyena.

Labels: , , ,

woensdag 28 juli 2010

Jazz één, rock nul

Geloof dit verhaal niet. Het is echt gebeurd. De eerste dag van mijn era met jazz maar zonder alcohol, frietjes of ijsjes kreeg ik kalkoen met frietjes voorgeschoteld door de oudjes van Mokkel. Ik ben een gezonde jongen met een beleefde eetlust dus ik protesteerde niet. De sla was ik zelf gaan halen in De Beste Groentewinkel Van Heel De Wereld.

Het was een garage waarvan een neonlicht in Morsecode verspreidde dat ze open was. Er woonden twee katten en een veelvoud vliegen. Tussen twee klanten door las de man Robert En Bertrand. Tussen twee Robert En Bertrands door praatte hij over de overledenen van de week en waarom de sla zo groot is.

"En dan nog twintig dollar voor u," zei hij toen hij Mokkel twintig cent wisselgeld gaf. In mijn hoofd zoemde John Coltrane en de stiekeme hoop hem ooit te begrijpen.

Labels: , , ,

dinsdag 27 juli 2010

Zonder dansen gaat het niet lukken

Sinds gisterenavond half zes luister ik enkel nog naar jazz.
Tot september stort ik mij in de dieperik van een bruisend jazzbad. Een theebuiltje zonder koordje, bungelen zonder houvast. Gelijk ik vorig jaar woelige hiphopwaters heb doorworsteld. Gelijk ik het jaar daarvoor naar de bodem van de punk ben gedoken.
Frank Sinatra zwom dagelijks ettelijk zwembadlengtes om zijn longinhoud en stembereik te onderhouden. Zelfs in het peuterbadje zou ik niet tot Franks enkels komen. Dat is niet erg. Frank zingt geen jazz. Het is trouwens Franks zwembad, wij plonsen er maar in.
Gisteren bijvoorbeeld. Mokkel en ik vlak nadat Flat Earth Society het startschot had geblazen van de jazzzomer. Ik heb geen hoge pet op van mijn conditie maar hoe ik na amper tien lengtes om adem smeekte en de avondlijke rijst in zoetzure saus vervloekte, viel me toch tegen van mezelf. De conclusie is makkelijk. Het worden dagen met jazz maar zonder alcohol, frietjes of ijsjes. Charlie Parker draait zich om in zijn saxofoonkist maar Dizzy Gillespie is trots op mij.
Op de autostrade stak mijn bus een camion voorbij waar een paard of twee in paste. Op de aanhangwagen stond een koets waarvoor een paard of twee paste. Even later staken camion, paarden en koets de bus op hun beurt voorbij. De koets was van het merk Leon. Zou een goede naam zijn voor een jazzclub.
Leon was de eigenaar van de discotheek van de laatste kans waar ik vestiaire deed. Een nors man, hij dronk veel en sliep weinig. Ik weet niet of hij sigaren rookte maar er zat voortdurend een uitgedoofd stompje in zijn mondhoek. Er werd weinig jazz gedraaid in die discotheek. Summer Jam, is dat jazz?


Een jazzscan van mijn cd-rek levert volgende x-ray op:
  • ≠ - A Warm Blue Note Session – Sidetracks Vol. 2 - Compiled & Mixed By Buscemi
  • AKA Moon – Guitars
  • Chet Baker – The Best Of Chet Baker Sings
  • ≠ - Blue Note Records Festival Edition 2006
  • Bohren Und Der Club Of GoreDolores
  • The Brian Setzer OrchestraThe Dirty Boogie
  • The Brian Setzer Orchestra – Vavoom!
  • ≠ - Caliente! – Sidetracks Vol. 4 - Mixed & Compiled By Buscemi
  • Cab CallowayPlanet Jazz
  • The Cinematic OrchestraMan With A Movie Camera
  • Ornette Coleman – The Shape Of Jazz To Come
  • Ornette Coleman – Free Jazz – A Collective Improvisation
  • John Coltrane - Blue Train
  • John Coltrane – My Favorite Things
  • John Coltrane - Ascension
  • Miles Davis – The Complete Birth Of The Cool
  • Miles Davis – Kind Of Blue
  • Miles Davis – Sketches Of Spain
  • ≠ - Deelder Draait
  • ≠ - Deelder Draait Door
  • Flat Earth Society – Live At The Beursschouwburg 1999
  • Flath Earth Society – Bonk
  • Flat Earth Society – The Armstrong Mutations
  • Franco Saint De Bakker – Live At The Ancienne Belgique
  • Guru - The Best Of Guru's Jazzmatazz
  • Mats Gustafsson / Sonic Youth With Friends – Hidros 3 – To Patti Smith
  • Kieran Hebden & Steve Reid – Tongues
  • Billie HolidayReal Gold
  • ≠ - Jazzadelic - High Fidelic Jazz Vibes 07.2
  • The JazzinvadersUp & Out
  • ≠ - Mad About Blue – Sidetracks Vol. 6 - Compiled And Remixed By Alex Callier
  • Glen Miller Orchestra - Forever Gold
  • Thelonius Monk – It’s Monk’s Time
  • Naked CityNaked City
  • Trijntje Oosterhuis With Amsterdam Sinfonietta And The Houdini’s – Strange Fruit
  • Otomo Yoshihide's New Jazz Quintet - Tails Out
  • ≠ - Out Of The Blue – Sidetracks Vol. 5 - Remixes By Lefto & Krewcial
  • Charlie Parker & Dizzy Gillespie – Together
  • Jeff Parker - The Relatives
  • The Quintet – Jazz At Massey Hall
  • Django Reinhardt - Swing De Paris
  • Marc Ribot - Don't Blame Me
  • Sonny Rollins – First Class Jazz
  • Rhoda Scott – Live At The Olympia
  • Nina SimoneForever Gold
  • Jimmie Smith - Back At The Shicken Shack - The Incredible Jimmie Smith
  • ≠ - That’s Blue! + Painters Talking - Sidetracks Vol. 7 – Selected By Tom Barman
  • Us3Hand On The Torch
  • John ZornThe Big Gundown – John Zorn Plays The Music Of Ennio Morricone
  • John Zorn – Film Works V – Tears Of Ecstasy
  • ZuCarboniferous
Ik droeg deze prachtige lading jazz naar Leuven in een papieren zak met een scheur in de linkerbenedenhoek.

Labels: , , ,

zondag 25 juli 2010

Er zijn verhalen over vaders die van verdriet niet meer kunnen spreken

Weet gij wat er gebeurt als ge een vinylplaat in de zon laat liggen?
Het vinyl begint krap te zitten in de volmaaktheid van de schijf. Benauwd. Verkrampt. Een vrouw op het punt te bevallen. De plaat wil zich languit op de sofa draperen. Rusten in zuurstof. Ademen in stilte. Verlangen naar de derde dimensie. De zwarte cirkel bolt omhoog. Langzaam als een aarzelende erectie. Een slak die bergop klimt. De piste ontspoort. De naald verdwaalt. De muziek wordt nooit meer onthuld. Prijsgegeven. Geopenbaard.
Het overkwam mij met de self titled eersteling van Vaya Con Dios. Mijn Brussels kot, het schuine dakraam. De platenspeler van mijn moeder, de plaat van mijn daddy. Ik heb hem nooit durven zeggen wat er gebeurd is ook al zou hij het niet erg gevonden hebben. Daddy luistert al lang niet meer naar lp's. Daddy luistert zelfs niet meer naar cd's. Daddy luistert naar zijn iPod en naar Klara op de auotradio. Vaya Con Dios woont in geen van beide.
Vaya Con Dios woonde vrijdag wel op de Oude Markt van Leuven. Ik daarheen met Mokkel en haar vriendinnen en met Sander tot die ging lopen. Ik had het hardnekkige idee dat ik iets goed moest maken tegenover Dani. Haar naam is Klein, haar daden benne groot. Schuldgevoel hoort bij de Beleuvenissen. Het kan ook de buzz van drie Duvels en een pizza twaalf volt geweest zijn.
In mijn hoofd maakt Vaya muziek voor een tuberculoze schilder die in een onderkomen Parijs' café goedkope witte wijn drinkt omdat hij die dag geen geld heeft voor absint. Mijn hoofd kreeg enkel gelijk in de laatste bis Nah Neh Nah. Al wat daarvoor kwam was nooit erg goed maar niet altijd slecht. Braafjes, mak, gedwee, saai. Don't Cry For Louie was geen kroegentango maar gesneden brood voor Helmut Lotti Goes Paris. Om de haverklap moest er iemand soleren wat de algehele spankracht dynamiteerde. In de bindteksten toonde Dani de ware clichés: "Alles oké? En ginder ook? Ik hoor jullie niet!"
Toch heb ik mij niet verveeld. Ik heb gedanst al zegt de badge die Ine Benzine uit Londen meebracht dat ik dat niet kan. Ik heb gekeken en vergeleken en er is heel wat jongenszaad gemorst. Een aarzelende erectie. Een slak die bergop klimt. Tegen de morgen zag mijne sjarel eruit alsof duizend wespen er zich kostelijk mee geamuseerd hadden. Ik herkende mijne kameraad niet meer. Hij was duidelijk geïrriteerd en hoe meer ik eraan krabde, hoe erger het werd. Ik had elephantitis, een olifantenpiet.
Heel misschien heb ik achteraf gezien de juiste lp om zeep geholpen.

Labels: , , , , ,

vrijdag 23 juli 2010

Ik zou niet graag het meisje van san f. yezerskiy willen zijn, hij gedraagt zich als een god

Dag op dag, uur op uur, minuut op minuut: vandaag een jaar geleden lanceerde de welbespraakte filantroop San F. Yezerskiy zijn culturele Marshallplan. De alom gevreesde Joke Schauvliege Challenge 2010.

Diezelfde Joke Schauvliege belde mij in de tempore non suspecto van Mezzo bij monde van haar woordvoerder. Haar verzoek was simpel: of ik haar naam juist wilde schrijven op de website en of ik alsjeblieft een recente foto wilde gebruiken. Braafjes gehoorzaamde ik.

De rebel, die ik op mijn dertiende wilde zijn, is nooit tot bloei gekomen. Gelukkig is "meeloper" mijn middelnaam geworden, dat compenseert. Als eerste strever stak ik mijn vinger op om mij in te schrijven voor Sans Challenge.

Als San morgen van de brug springt, doe ik het ook. Als hij overmorgen het Heilig Land wil bevrijden, zal ik een Latijns kruis op mijn t-shirt naaien en mijn pen ruilen voor een botte bijl. Het woestijnzand rond Damascus zal mijn wapen slijpen.

Voorlopig houd ik mijn pen en noteer ik enige reflecties op het afgelopen jaar. Over het beste stuk kan ik kort zijn: Het leven en de werken van Leopold II, dat stond op voorhand vast. Dan blijven er nog achttien over, zeven meer dan Sans orders vereisten. Ik ben een uitslovertje, het riddertje dat met drie pijlen in zijn bast komt tonen hoe dapper hij was.

Negentien toneelstukken in cijfers: veertien zalen, zes steden en één dorp. Vijf keer met San, zeven keer met Mokkel, vijf keer met andere meisjes en één keer met mijn moeder. Twee dronkenschappen die ik nooit meer zal vergeten, twee katers die pijn deden. Dutje in de auto, in mijn bed, dutje op de trein, op de bus, dutjes galore.

Heel fel dankuwel, San. Het was een goed, een groots, een gouden jaar. Op welke queeste trekken wij morgen? Jeruzalem bevrijden en de graal vinden? Rubber tappen en de sabel van Boudewijn heroveren? Wendy redden van haar Franske? Of toch maar gewoon het rode pluche in voor een avondje toneel?

Labels: , , , , ,

dinsdag 20 juli 2010

Funky goes to hollywood

waiting rooms and ticket lines
silver bullet suicides
and messianic ocean tides
and racial roller-coaster rides
and other forms of boredom
advertised as poetry

De gebruiker van dit lichaam mocht gisterdag gedichies voorlezen in Antwerpen. Hij was een schuchtere hufter, een zenuwachtige Brulaap. Hij dronk Canada Dry en waande zich Daniel Johnston. Hij besefte te laat dat het Mountain Dew is dat die dikke bard zo gaarne slurpt.

ik weet dat je me neer wilt kogelen
in het steegje van de weemoed
waar de hoeren oversteken
op hun goedkope fietsen
brave mensen maar slecht te been

Hij leerde dat artistiek een synoniem is voor onhandig. Hij hoorde een zoveelste onterechte demonisering van Leopold II. Hij verloochende zijn familienaam, zijn echte familienaam. Hij mocht mee in de grote rode automobiel en niemand viel in slaap behalve de gesprekken.

don't tell me you don't know the difference
between a lover and a fighter
with my pen and my electric typewriter
even in a perfect world where everyone was equal
I'd still own the film rights and be working on the sequel

Labels: , , ,

maandag 19 juli 2010

From herk to eternity

Kleine Zus kijkt naar K3, ik tik woordjes op een klavier terwijl ik koffie slurp. Zonet viel mijn lodderig oog op de dvd van I, Claudius die daddy gescoord heeft bij de Knack. When in Rome, do as Romans do, zo was het toch? Op het gebied van religie heb ik geen probleem mijn broodheren naar de mond te praten.

Daarom prevel ik geregeld schietgebedjes richting de Gentse halfgod GW. Hij slaat mijn karkas met zijn drumstokken, hij zalft mijn ziel met zijn gitaarklanken. Hij houdt mij met mijn beide voeten verankerd in de Vlaamse klei. Alzo liet hij zich vorige week positief uit over dit stukje proza maar merkte hij tegelijk op dat ik maar eens moet stoppen met mijn eindeloze reeks random titels. Stof tot denken.

Wel aan dan: ik ga trachten rechtlijniger te zijn in mijn titelkeuze op Onderhond. Ze zullen random, vergezocht, flauw en okergeel blijven maar ik ga er links met de tekst in kwestie in smokkelen. Lukt dat niet, dan mag u lachen terwijl ik mijn tanden in het stof der tijd zet. Vandaag is de eerste dag van de rest van mijn blog.

U mag de titel van dit stukje lezen als een heel erg slechte woordspeling maar u mag bovenal begrijpen dat ik zaterdag naar Rock Herk ben getrokken in goed gezelschap. We hadden plaats zat en het leek wel of we heel Limburg voor ons alleen hadden. We konden er ongezien zoveel kattenkwaad uithalen als we wilden. Meer dan kattenkwaad zelfs. Een meisje heeft mij in de struiken haar borstjes laten zien. Ik wist niet onmiddellijk wat te zeggen. Ik heb haar dan maar een chiquelette aangeboden. 't Was kersensmaak.

James, de nabespreking!

Madensuyu. Het dynamische duo kwam traagjes op gang en alle liedjes leken op elkaar. Een Jonge Europese Federalist waggelde tegen zichzelf op in ontbloot bovenlijf, de tepels en navel weinig subtiel afgedekt met een sticker die 's mans liefde voor Limburg proclameerde. Ik weet niet of ik nog wil meedoen aan de revolutie van Madensuyu.

Tokyo Police Club. Een vrolijk boemeltreintje met wisselvallige wagons. Halverwege wilde ik er af. Alle flikken zijn klootzakken of had ik dat al gezegd? De Club mankeerde bovenal een draaiorgeltje.

Ruiner. Hardcore à la in de liedjes de halve wereld afzeiken maar in de bindteksten Jan en alleman bedanken. Dubieus to say the least.

The Rott Childs. Een zeer exquise portie Southern hardcore. Als ik ooit mijn zombiewestern anno Leuven Vlaams draai, schrijf ik speciaal een paar scènes waarin the Rott Childs mogen opdraven. Nu nog paarden vinden die dit ultraheavy gezelschap kunnen torsen.

Rolo Tomassi. De band waar ik op voorhand het meest benieuwd naar was. Volgens de geruchten klinkt dit vijftal als de draak Totalkrieg die crasht op de highway to hell aangevoerd door een braaf meisje dat brult als een bloedhond met een verse nikker in de muil. De geruchten kregen dik gelijk. Rolo Tomassi took me by surprise. Vervolgens werd ik afgeleid door het onderbroekje van de zangeres. Ik weet: onder de rokken kijken is niet een van de meest elegante daden. Maar een man moet doen wat een man moet doen. What the fuck?-moment van het jaar: professor Rötelflöt die zich als een ninja in de moshpit stort.

Part Chimp. De revelatie van de dag! Drie heren, drums en twee gitaren. Bas is voor mietjes! Als een soort Drums Are For Parades in het kwadraat nuketen ze het publiek en kielhaalden ze de overlevenden. Er werden mensen geofferd, er werd achterwaarts gesproken, dit was duivels in de slechtst mogelijke betekenis van het woord. In de moshpit kwam ik professor Rötelflöt terug tegen. Toen het stof was gaan liggen, deed mijn linkerelleboog gemaan pijn en was ik mijn badge van Eva Mouton kwijt. Vlak voor Part Chimp toonde een hardcorekindje zijn vriendje hoe die zijn pet moest dragen. Dat soort broederliefde werd brutaal tot moes gestampt.

Auf Der Maur. Het kan aan mij liggen maar deze rosse doos bracht het slechts tot achtergrondmuziek. Ze zal haar verdiensten zeker en vast hebben maar ik werd pas wakker bij een cover van Paranoid gelardeerd met flarden Iron Man.

Eat Lions. Tim and the gang persten ons af, stalen onze identiteit, carjackten ons, lichtten ons op, hackten onze laptops. Er werd gefraudeerd, alcohol gestookt in de badkuip, sigaretten verkocht vanuit de koffer. Dit was onethisch, illegaal en hondsgemeen. Dit was heerlijk, dit was prachtig. Dat Martin Scorsese maar snel een film draait over Eat Lions!

Thuisgekomen bleven slechts twee vragen open. Hoe zou het nog zijn met Head, de born again Christan-ex-gitarist van Korn? En wie moet ik pijpen om een zaterdagticket te scoren voor Pukkelpop?

Labels: , , , ,

zondag 18 juli 2010

You can't debate geert simonis because it would be like debating a dadaist on why the sugarsnorklefickle 70,300.00 burglefish$ camera

Dag moeder,
Voor elke traan die ik u heb gekost zal ik een uur lang ploeteren tussen kant en wal, in de vlees- noch viswachtzaal die wij, katholieken, het Vagevuur noemen. Rechts van me snurkt een zwerver terwijl hij droomt van een vat bier voor hem alleen. Links van me rookt een zwangere tiener Cubaanse sigaren terwijl haar twee andere kinderen het meubilair molesteren. Ik weet maar al te goed dat zij zich even zeer ergeren aan mij. Één uwer huilepisoden is mij altijd bijgebleven in uiterst vage vorm. Een dikke tien jaar geleden, je wilde naar Frank Boeijen in Lommel en ik weigerde mee te gaan. Je vond geen ander gezelschap en ik begreep niet waarom alleen gaan voor jou geen optie was. Je noemde me ondankbaar en ik volhardde in mijn koppigheid. Ik kende Frank enkel van Koud in mijn hart. Bovendien vond ik hem een oude zak.
Om het met je goed te maken op een manier die er niet echt toe doet, trok ik vrijdag naar de Beleuvenissen alwaar diezelfde Frank Boeijen de Grote Markt mocht entertainen. Deze keer was jij het die niet meewilde. Je vond Leuven te ver en je had gratis tickets voor de eerste dag van Blues Peer. Maak zelf maar een zin met de woorden "loon", "mijn" en "verdiende". Misschien maar goed ook. Met jou door Leuven slenteren heeft altijd iets van naar Amerika zeilen met Christoffel Columbus. De gevolgen zijn niet te overzien en zelf houd je vol dat je in Indië zit. Over scheurbuik, muiterij en sodomie zwijg ik liever. Frank kreeg twee sets op Beleuvenissen. De meeste groepen spelen dan twee maal hetzelfde repertoire of doen twee optredens met minimale verschillen. Niet zo Frank. Hij beschouwde het nadrukkelijk als delen één en twee van Zijn Set. Dat straalde een adelijk soort zelfvertrouwen uit.
Drie nummers ver in de eerst helft dacht ik hem door te hebben. Een voorouder van Marco Borsato maar dan zonder de zee van synthesizers, een soort middle of the road classic pop met niet al te scherp gitaarwerk. Er werden pertang geregeld drie gitaren tegelijk beroerd. In een ontroerend staaltje uniformiteit waren Franks gitaarluitenanten gezamenlijk kaal. (Ik ga u niet vervelen met wat Adorno daarover zou zeggen, moeder.) Tijdens Tot bloedens toe mochten de heren met het glimmend hoofd vlak na elkaar soleren en even overviel mij het gevoel dat ik die dikke tien jaar geleden mee had moeten gaan naar Lommel. Vervolgens wisselde Frank het geweer van schouder en brancht hij enkele nummers met enkel pianobegeleiding. De rest van het eerste uur kabbelde voort. Ik kreeg niets bekends te horen, de hits werden opgespaard voor deel twee.
Het plan was echter naar Milk Inc. te trekken op de Oude Markt. Ik heb Regi Penxten ooit beloofd hem uit te checken en op Werchter vorig jaar was het er niet van gekomen. Just my luck: Oude Markt hardstikke volzet. Mijn gezelschap koos vervolgens voor Kate Ryan op de Vismarkt. Na twee nummers was ik haar beu en vluchte ik naar Frank Boeijen 2.0. Ik werd onthaald met Koud in mijn hart. Ik heb het tweede deel uitgezeten maar ik heb verdacht veel gegeeuwd, rondgekeken, de tijd gecheckt, gesocialised met een bevriende Nederlander. Het publiek dronk gretig van wat Frank schonk maar het was niet mijn kopje thee. De hits kwamen in de bissen: Suzanne, Kronenburg Park, Paradijs.
De conclusie is makkelijk, al te makkelijk en laf, al te laf: Frank Boeijen liet mij koud in mijn hart. Maar door hem nu volledig te ondergaan, heb ik mijn ziel wit gewassen als was het een dikke buidel drugsgeld. Mijn schuldgevoel omtrend jouw huilbui mag vervagen. Hopelijk doet het dat ook. Een dikke tien jaar geleden was ik te koppig om naar Frank Boeijen te gaan. Nu ging ik en voelde ik mij gesterkt in mijn weigering van toen. Over nog een dikke tien jaar geef ik Frank een tweede kans, moeder. Misschien zal hij mij dan raken. Misschien zal ik hem dan begrijpen. Misschien ga jij dan mee.

Labels: , , , ,

woensdag 14 juli 2010

Steely dan aykroyd & scatman john belushi

Haar iPhone gilde om aandacht to ze wakker genoeg was om hem af te zetten. Ondanks het dunne laken had het zweet zich verzameld, drukke woonkernen op de landkaart van haar lichaam. De douche. De cappuccino. De appelsien.

Het losse bloesje. Het korte rokje. De lichtblauwe schoenen met het hakje. De haren, nog donker van het douchen, bond ze samen met een rekkertje. Dik en donkerbruin, een matzilveren kokertje als start en finish.

De handtas. Het busabonnement. Het verveelde knikje van de chauffeur. Haar linkerduim beroert het blauwe knopje in het gele harnas. De bus schokt als ze opstaat in de echo van het belletje. Het rekkertje glijdt naar het uiteinde van haar staart. Het rekkertje glijdt van het uiteinde van haar staart.

Ze merkt het pas in de hal van het medisch centrum waar ze cijfers voert aan de computer, woorden wisselt met klanten en passanten. Een zinloze dag tot ze slaperig genoeg is om hem af te zetten.

Labels:

zondag 11 juli 2010

Ronny, 82, calvinist, dubstep

Open VLD-stemmers hebben het vaakst seks, zo was het toch? Of de beste? Het meest kinky? Maakt niet uit, het bleek geen waar te zijn. Als ik zelf twee random statistieken vergelijk, blijkt dat ik meer fietsen dan lieven heb versleten op de vijfentwintig jaar dat ik hier rondloop met mijn broek vol goesting en mijn achterste vol dennennaalden. Een gedachte die mij licht deprimeert hoe absurd ze ook is.
Met al die fietsen kwam ik vaker ten val dan Lance tijdens tien Tourritten gelijk vandaag. Alzo heb ik nimmer de ronde van Frankrijk voor min-twaaljarigen gewonnen. Spijt, ik heb geen. Valpartijen des te meer. Tussen het enige huis waar ik ooit woonde met vader én moeder en een zomerdagzwembadje. Een lichtblauwe fiets, vergeten roots. De fluogele van mijn eerste communie, op een paaltje gereden. In Eksel centrum tegen de grond gegaan, een rood-witte. (Het pinnetje aan de stang was te scherp zodat de pomp er altijd vanaf schoot.) Na een activiteit met het Jeugd Rode Kruis, de donkerblauwe van mijn vormsel.
Lompigheid, hoge borduren. Platte banden, rijden zonder handen. Later ook dronkenschap. Bondgenoten in het vallen. Mijn laatste fiets is onlangs gestorven. Ze was twee zomers terug verkracht door skinheads en die klap nooit te boven gekomen. Vrijdag had broerlief het donkergroene wrak gecombineerd met een ander lijk tot een gloednieuwe fiets van het merk Frankenstein. That's how we roll, we zijn broertjes tot de dood ons doodt. Als Mokkel mij ooit laat zitten, bouwt hij voor mij een vrouw. Ze zal lijken op jou.

Labels: , , ,

zaterdag 10 juli 2010

De éminence grise is aan

De krantenwinkel leek even op de JJ Records toen ik vanmorgen buiten strompelde met Stop Making Sense van Talking Heads, 20Ten van Prince en de bijhorende kranten. Ik was voor dag en dauw opgestaan om een kleine voorsprong te nemen op de hitte in de Tourrit van vandaag. De uitbater is een oud, schurftig mannetje van het type geldjood met een exotische vrouw. Zuid-Amerika geloof ik. Brazilië denk ik. Suriname anders. Met haar zoon zat ik in het lager. Ik heb nooit met hem moeten vechten. Blij toe.
Vijf minuten later zat ik in de schaduw van het huis te lezen met een tas koffie. Tegen alle verwachtingen in draaide In Concert van the Doors rondjes in de cd-speler. Gekocht op Parijsreis in het vijfde middelbaar. De Parijsreis dat ik een gedicht in een fles achterliet op het graf van James Douglas Morrison. De Parijsreis dat ik op Montmartre een t-shirt van de Lizard King kocht. De Parijsreis die kortom volledig in het teken van the Doors stond. In het t-shirt zat twee dagen later al een gaatje toen ik klungelig als altijd mijn daddy hielp met kippendraad plaatsen. Wat In Concert vanochtend triggerde was meer nostalgie dan opwinding. Zijn er mensen die na hun achttiende even intensief naar the Doors luisteren als ervoor? Zo ja: wat hebben zij dat ik mankeer of wat bezit ik dat hen ontbreekt?

Rond de middag bezocht ik mijn grootoudjes met een kersvers van de pers gerold exemplaar van het nulnummer van Veto. U weet wel, om te bewijzen dat ik mijn leven niet helemaal vergooi. Mijn grootmoeder was malcontent over mijn schimp richting het Vaticaan in mijn recensie van Mayerling van De Parade. Daaruit volgde een geanimeerd debat over de malaise in de geschreven pers. Verder trouwde de dochter van de buren dus werd de bruidsstoet bespied en becommentarieerd. De volgende keer dat u in de krant leest over een spionnenruil tussen Washington en Moskou, gaat het over mijn grootmoeder.

Ik wandelde naar huis over het fietspad waar ooit het ijzeren paard galopeerde. Ik werd gekruisd door zeven fietsers. Drie echtparen op een tandem - horresco referens - en een solitaire dame. Een weduwe of door haar man in de steek gelaten. Geruild voor zijn secretaresse of een exotische vrouw. Zuid-Amerika geloof ik. Brazilië denk ik. Suriname anders. Misschien was het allemaal een fata morgana. Misschien kookt mijn bloed. Misschien heb ik een zonneslag. Misschien twee.

Labels: ,

maandag 5 juli 2010

Zet aan beide kanten van

Het leven is een ingewikkeld gezelschapsspel.
Geen van ons heeft goesting om te de handleiding te lezen.

Ik heb werk maar ik ben nog niet officieel in dienst. Ik ben nog niet officieel in dienst maar ik heb wel al een sleutel. Aldus heb ik ad libidum toegang tot een historisch pandje downtown Leuven. Ge moest eens weten wie daar allemaal geslapen, geneukt, gedoucht heeft. Bovendien speelde de Hechtelse mathrockformatie Six Hands gisterdag ten dans in de tuin. Het was een spelletje waar geen woord aan te pas kwam. Mijn piemeltje sprong op en neer van puur contentement.

Het leven is een ingewikkeld gezelschapsspel.
Ik kan niet tegen mijn verlies.

Labels: , , ,

zondag 4 juli 2010

Duitsland heel representatief voor de

I

De dag was zo warm dat ik mij drie maal douchte zonder dat het iets uithaalde. Eigenlijk valt die hitte niet in woorden te vatten. Misschien wel in Sanskriete woorden maar die huizen in mijn pen noch in mijn toetsenbord. Misschien valt die hitte te vangen in beelden. Buschauffeurs, die briefjes doorgeven als ze elkaar passeren. Een baby, die aan een tiet lebbert met een ijsje in de hand. Een duif, die angstig aan een vensterbank is gekluisterd. Ik, die een schoenenwinkel binnenstruin met het idee "het moeten niet altijd All-Stars zijn" en vijf minuten later buiten sta met twee paar All-Stars. 's Middags cava, 's avonds champagne, 's nachts witte wijn. Mannen in witte hemden, die in elke hoek van de binnenstad When The Saints Go Marching In spelen. Mokkel die Tito Puente is. Sander die Fred Astaire is. Een kookpunt, een absoluut kookpunt.

II

"Een cd branden met je favoriete muziek is het leukste wat er is, zeker als die nog eens in de winkelrekken belandt. Dan kan je voor de verandering meer dan een handjevol mensen kennis laten maken met Slim Harpo of the Rationals," aldus Paul Weller in een Humo van een tijdje terug. "Over muziek schrijven is eigenlijk onmogelijk, je moet het eigenlijk laten horen. Dat heeft een naam: radio. Schrijven is een tweedehandservaring maar het kan wel iets toevoegen. Het publiek moet maar het beslissen wat ze willen. Sommigen mensen hebben graag poses, flamboyante persoonlijkheden. Fictie is leuk," aldus Frank Vander linden in een Veto van een tijdje terug. De derde reeks van Mixtape Madness zal proberen een ritje te maken op de pechstrook tussen beide citaten. Die derde reeks zal - anders dan aangekondigd - niet doorgaan op Onderhond maar op mijn kersverse vierde blog Bifiworst. Welkom bij de familie, Bifiworst! De eerste twee afleveringen staan reeds online.

III

Afwassen met MTV Unplugged In New York van Nirvana is terug dertien zijn en ruzie maken met mijn broer.

IV

"Verwijfd heb ik er nooit uitgezien. Rond mijn veertiende heb ik wel een tijdje met een zijden foulard van onze pa rondgelopen, maar dat was meer om op te vallen en chic te doen," aldus de apostel Dré Steemans alias Felice. Ik zou het zelf niet beter kunnen zeggen, Dré.

Labels: , , , , ,

donderdag 1 juli 2010

Tweede wereldoorlog ik begrijp het

Ik ga mijn rapport halen bij Ruth Joos en ze is boos omdat ik maar twee op twintig heb voor Nederlands. Ik schiet wakker uit mijn busdroom en heb een reusachtige okselvijver ter hoogte van mijn hart. Het meisje Judith orakelt dat er in haar vaderland boven de Moerdijk veel meer wegen zijn dan in België. Ik plant mijn kwikzilveren machete in haar rechterlong en ze zucht. Het meisje Eline vloer ik bijna met een klapzoen. Het is geen dag dat ik goed opschiet met de mensheid. Ik zoek bescherming aan een klavier.

Ik heb films gekeken afgelopen juni.
  • Bram Stoker's Dracula (1992) van Francis For Coppola
  • Stones In Exile (2010) van Steven Kijak
  • One Hundred And One Dalmatians (1961) van Clyde Geronimi, Hamilton Luske & Wolfgang Reitherman
  • Everything You Always Wanted To Know About Sex (But Were Afraid To Ask) (1972) van Woody Allen
  • Les Barons (2009) van Nabil Ben Yadir
  • Brüno (2009) van Larry Charles
  • Alice In Wonderland (2010) van Tim Burton
  • Lord Of The Rings - The Fellowship Of The Ring (2001) van Peter Jackson
Ik heb boeken gelezen afgelopen juni.
  • Andy Warhol (1992) van Victor Bockris
  • Heerlijke Nieuwe Wereld (1999) van Aldous Huxley
Ik heb de neger van de maand gezien afgelopen juni. Het is die man die sliep op mijn bus en wakker schoot met een reusachtige okselvijver ter hoogte van zijn hart.

In juli daarentegen gaat er geen tijd zijn voor films, boeken of negers. Ik ga mij opsluiten in Spartaanse omstandigheden om een derde reeks Mixtape Madness te pennen. Als die gedachte u afschrikt, lieve lezer, stel ik voor dat u Onderhond mijdt tot half september.

Labels: , , , ,