dinsdag 31 augustus 2010

The only thing I have proven is that I'm incompetent

Ik stond op de drempel van volwassenheid, tien meter voor de kassa's van de Ikea, in mijn karretje twee kasten met roepnaam Aspelund, toen de huisbaas telefonisch liet weten dat hij mij niet in zijn gebouw wenste. En toen was er niets meer. Kille berusting. Een bloem in de knop gebroken. Abortus praecox. Ejaculatio provocata.

Misschien ben ik niet gemaakt om met andere mensen samen te wonen. Ik mag dan een kortstondige neukrelatie gehad hebben met Jennifer Aniston, de sitcom van mijn leven is niet Friends. Ik had er pertang goesting in. Volwassen worden, that is. Het heilige van binnen de ring ruilen voor het veilige van buiten de ring. Verhuizen naar Kessel-Lo. K-Lo, K-Town, the Special K. Ik was er klaar voor. Ik had The Suburbs van Arcade Fire gekocht en in mijn hoofd afscheid genomen van de mensen uit mijn oude straat.

De huismoeder van de overkant. Continu bezig haar drie kinderen weg te brengen of op te halen. Ze kan haar trio koters tegelijk op haar fiets vervoeren. Ze lijkt een beetje op Cynthia Nixon uit Sex and the City. Iemand die Nixon heet kan in mijn ogen niets fout doen.

De onderbuurvrouw, die volgens de kotbazin "niet goed in haar vel zit." Haar appartement is kaal en klein maar ze heeft toch een kuisvrouw. Ze is thuis op alle uren van de dag en krijgt voortdurend pakjes met de post. Ze jogt vaker dan Nicolas Sarkozy. Haar benen zijn dun en wit met opvallende blauwe aders. Op de gang hoor ik Duitse televisiezenders veel te luid de beeldbuis uit knallen.

De Koning van de Wijk, die niet echt de koning van de wijk is. Mijn straat is geen monarchie. Tegen de vensterbank van zijn huis geleund rookt hij sigaretten. Soms draagt hij een Hawaï-broek en een K3-t-shirt als een figurant uit Flodder. Ander keren een deftige broek en een wit hemd met korte mouwen, dan lijkt hij een normale oude man. Hoe oud precies is moeilijk in te schatten. Iets tussen vervroegd pensioen en pensioen in. Soms valt hij Mokkel lastig met complimentjes over haar "schoon benen."

Heeft er iemand een kamer op overschot? Ik ben zindelijk en mijn spaghetti valt best te eten.

Labels: , ,

maandag 30 augustus 2010

Mijn geniale aanleg tot blunderen

Het is vijf uur maandagmorgen en ik kan niet slapen. Ik zoek asiel in de verlaten steegjes van mijn klavier. Een straatkat met woorden op overschot.

Grootmoeder vertelt over de dood van haar vader. Het regende fel en hij had een greppeltje gegraven opdat het overtollige water zou afvloeien zonder zijn moestuin te vermoorden. Hij was net binnen of mijn overgrootmoeder, zijn tweede vrouw, kwam thuis van de kapper. Ze hoorde hem nog net vallen. Een korte snelle dood na een lang leven. Halverwege grootmoeders verhaal daalt een traan af over mijn linkerwang als een trieste alpinist.

Ik rij van Leuven naar Limburg met de wagen gelijk een grote jongen. Opeens vlam ik honderdveertig kilometer per uur. Ik besef onmiddellijk dat dat niet de bedoeling is en volbreng de rest van de rit zonder de wet te overtreden. Soms denk ik dat ik langzaam volwassen word. In Limburg blijkt dat ik heb gereden met een vervallen voorlopig rijbewijs. Ik heb niet meteen concrete plannen om het theoretisch of praktisch examen te herdoen of om extra rijlessen te volgen. Soms denk ik dat ik nooit volwassen zal worden.

Als broederlief, moederlief en moederliefs lief de dag nadien 's avonds thuis komen, is de afwas gedaan en zijn de patatten geschild. Soms denk ik dat ik langzaam volwassen word. Ik was de patatten gaan halen in de kelder en had meteen in de mot dat het onmogelijk was ze alle tien in een keer zonder ongelukken naar boven te dragen. Toch vertikte ik het twee keer te lopen. Tussen de kelder en de keuken kwamen de helft van de knollen onzacht in aanraking met de vloer. Vervolgens werkte de universele fijnschiller niet mee en maakte ik haar luidkeels uit voor mongool. Soms denk ik dat ik nooit volwassen zal worden.

Gisteren speelde Six Hands tussen twee familiefeesten door ten dans in de schaduw van de kerktoren van Wijchmaal. Alsof duizend hipsters naar mij glimlachten zo goed. Zolang ik Six Hands mag gadeslaan op crappy en minder crappy locaties maakt het mij niet uit of ik volwassen ben of niet.

Over een slordige zeven uur ga ik naar de Ikea om een kast. Wedden dat ik er een kinderachtige draai aan kan geven?

Labels: , , ,

vrijdag 27 augustus 2010

There's crack in everything, that's how the high gets in

Ze zit links voor me op de bus van P naar Q. Dat zijn twee echte dorpen. Geen oriëntatiepunten uit een imaginair alfabet dat nog nooit van een landkaart heeft gehoord. Ze is niet mooi. Mooie meisjes nemen nooit de bus. Wat ze draagt, is te zwart om een zomerjurk te zijn en te kort om een rouwjurk te zijn. Alsof ze naar een begrafenis moet midden in de hittegolf.
Het opgebaarde lijk meurt na naar de vrieskamer van het funerarium. Twee kaarsen kunnen niet opboksen tegen de zon. Okselvijvers op het kleed van de pastoor. Een zweetrivier stroomt over zijn rug. De kerktoren, de grote zonnewijzer geeft aan hoe laat het is in dit dorp waar de tijd stil staat.
Het meisje wapent zich met twee priemen tegen een vampier. Ertussen spant ze een breiwerkje op. Een ruwe lap van diverse tinten bruin. De toekomstige sjaal zal jeuken in menige nek. Haar mond staat iets te veel open. Alsof ze pauzeert midden in een zin. Ze hervat hem pas op haar sterfbed. Het punt erachter, de laatste adem. De terminus, Q.

Labels:

donderdag 26 augustus 2010

Het dagelijks vermaak van de stervenden

Ze laat mij haar wang kussen en wijdt uit over haar problemen terwijl Brussel schemert. Kou die de binnenkant van haar knieën tot kippenvel kust. De man van haar leven die zich weigert aan te dienen. Ze zet haar zuchten kracht bij door bier over mijn jasje te knoeien. Op de hare speken om quitte te staan mag ik niet.
Purple words on a grey background
To be a woman and to be turned down
Amatorski trok dinsdag het squaredancefeest der Feeërieën op gang. De eerste helft was richtingloze zweverigheid. Als een rookpluim die Europa verlamt terwijl Zeus haar naait. De tweede helft was beter maar Amatorski gaat zich alsnog moeten bewijzen. Liefst in een donkere achterkamer van een kleine saloon. Als ze daar falen, zullen pek en veren spreken.

Labels: ,

woensdag 25 augustus 2010

Soul brother number two

De mare gaat dat elk van ons twee raadgevers torst op de schouders. Eens iets anders dan een wereldbol. Links een duiveltje, rechts een engeltje. Bekvechten dat het klatert. Ik moet weer contrair zijn. Mijn consiglieri zijn een duiveltje en een erger duiveltje. Zij wijzen mij een levenspad aan geplaveid met slechte bedoelingen en mooie woorden.

Daarom ontwaakte ik zondag in Mechelen, dronk ik thee in Leuven en scheurde ik mijn broek aan een barbecue in Sint-Joris-Weert. De taalkampkindjes van Mokkel en Ine Benzine zongen Goeiemorgen, morgen voor mij. Misschien is Goeiemorgen, morgen gezongen door een bende minderjarige meisjes van over heel de wereld wel de nieuwe seks. Vervolgens loodsten mijn gehoornde gidsen mij naar het goddeloze Gent voor het optreden van Lenny Cohen. Een boeddhistische jood uit Canada. Dat is geeneens een echt land. Tussen het station en het Sint-Pietersplein legde ik Mokkel uit wat MILF en bingedrinken betekenen.

Een half uurtje voor showtime werd ik hals over kop bevolen mij backstage te melden. De security bracht mij naar een achterkamertje. Bonte doeken, de uitstraling van een Bedoeïenentent. Meer wierook dan zuurstof in de atmosfeer. Lenny Cohen zat in een ontspannen kleermakerszit op een dik tapijt. Hij gebaarde mij te gaan zitten en stak mij een kopje straf riekende kruidenthee toe. Na de eerste slok begon hij mijn schouders te masseren en vervolgens mijn rug. Ik lag er helemaal ontspannen bij en toen ik mij voorzichtig op mijn rug draaide, stak mijn piemel kaarsrecht de lucht in. Lenny ging langs mijn dijen langzaam naar boven en nam heel voorzichtig mijn piemeltje vast alsof het een crucifix was. Dat voelde lekker warm aan en ik voelde mijn bobbeltje groeien en kloppen in zijn grote hand.

Zodra ik leeg gemolken was, nam ik het initiatief over. Ik kwam met mijn hoofd langzaam naar beneden, zijn harde knots stond in vuur en vlam. Ik begon hem langzaam maar doordacht te pijpen op het onopgemaakte bed. Hij genoot en werd onrustig. Hij werd nog meer opgewonden toen ik hem er zachtjes bij kietelde, dan hard zoog en dan weer likte. Ik merkte aan hem dat al het bloed uit zijn hoofd ontsteeg en in zijn penis terecht kwam. Lenny spoot bijna anderhalf potje zoute yoghurt in mijn keel. Hij kleedde zich gehaast aan, wierp mij een doos tissues toe en bromde dat ik weg moest. Ik vroeg hem hoe hij zo eenzaam was geworden. Hij antwoordde niet.

Mijn blowjob had Lenny duidelijk deugd gedaan. Hij huppelde het podium op alsof hij geen vijfenzeventig was maar vijfentwintig. De volgende drie uur waren hemels gezang voor aardse zondaars. Een reinigend bad in fluwelen pracht. Wat zeg ik, een zwembad! Een meer! Een oceaan! Een overdaad. Sommige momenten droomde ik even weg alsof ik ter plekke trappelde bij het overzwemmen van het Kanaal. "It's not a crime that you're here tonight," liet Lenny weten tijdens Hallelujah maar ik had er gerust enkele jaren cel voor over gehad.

Er waren meer hoogtepuntjes dan er sletjes rondhangen in de Seven Oaks. Drie liederen die sowieso zullen passeren als de film van mijn leven wordt geprojecteerd op mijn irissen zijn The gypsy's wife, I'm your man en So long, Marianne. Minpunten waren er niet maar de veel lange solo op een vreemd snaarinstrument als intro van Who by fire had voor mij niet gehoeven. Bovendien schitterde The stranger song door afwezigheid. Stomme Lenny Cohen. Waar vind ik trouwens drie meisjes die alles wat ik zeg balsemen met hun stemmen zacht als pas gewassen wol, met hun geluid geworden onbevlektheid?

Na het afscheid van Lenny waren Mokkel en ik gans in de ban van de nacht. Cava op de straten van Sint-Amandsberg. De toekomst was moord maar een mooie moord. Lenny Cohen is een bloedgeil triootje tussen de Vader, de Zoon en de Heilige Geest en zondag was het waarlijk de dag des Heren.

Labels: , , , ,

dinsdag 24 augustus 2010

Don't smile at strangers unless you're flirting

"Het is trouwens gevaarlijk deugdzaam te willen zijn in een verdorven eeuw, deze vreemde toestand alleen al schaadt aan het geluk dat men zou kunnen verwachten van het beoefenen van de de deugd, en het is absoluut beter slecht te zijn met iedereen, dan op zijn eentje deugdzaam," aldus de markies De Sade in Juliette of De voorspoed van de ondeugd.

Met die gedachte in het achterhoofd geëtst, slofte ik zaterdag naar de plek die ik het meest haat op deze miezerige aardkloot. De stad die in mijn hoofd is afgezet met bordjes Here Be Monsters. Yep, ik ben in het verraderlijke woud Mechelen gaan huilen met de meest bloeddorstige weerwolven aller tijden. 't Zat vol met strakke dudes en kuthoersletten. Op zich keistom en marginaal maar 'k heb mijn eigen wel geamuseerd. Ik ben er nog altijd niet goed van.

De naam van het oogstfeest was Maanrock en tussen alle Pukkelpopcommoties door speelde het kruim de la kruim van de Vaderlandsche rock er tikkertje met het publiek. Ik heb niet verloren maar om nu te zeggen dat ik gewonnen heb, dat gaat me net te ver.

School Is Cool opereerde feilloos als een goed getraind bataljon sluipschutters in een vrolijke oorlog. De dag dat de krijgsraad mij tot hun vuurpeleton veroordeelt, zal ik met plezier blinddoek en sigaret weigeren om in hun lopen te staren. Ik zal hen aanmoedigen de trekker over te halen tot de dood erop volgt. Maar dat is natuurlijk toekomstmuziek. Tot het zo ver is, wil ik kwijt dat nieuw lied Nothing Ever Lasts klonk als een kruising tussen New Order en the Pogues.

Fixkes. Kent gij die weirdo die door de straten van de natie dwaalt? Die zichzelf Geert Simonis noemt? Die zichzelf breeddenkend noemt? Die om dat te bewijzen in staat is naar de Fixkes te gaan kijken? Die weirdo dus zou wel eens sneller dan hij zelf denkt voor een vuurpeleton terecht kunnen komen. Fixkes was huilen met twee petten tegelijk op. Zolang Sam Valkenborgh rapt, is hij best te pruimen. Helaas zingt hij drie vierde van de tijd. Ik ben vooral benieuwd wat Jan De Wilde met deze liedjes aan zou vangen.

Aroma Di Amore. Een "arty cultpostwavegroep" dixit Veto zesentwintig van maandag zevenentwintig maart 1995. Yep, ik scan er lustig op los. Het is iemands werk maar een vuillak moet het doen. Dat ik tegenwoordig in het verleden leef, zegt gelukkig niets over Aroma Di Amore. Het trio droeg misschien een bril uit de jaren tachtig, het had de blik star gericht op 2010. Zelden drie mannen met grijze manen en sandalen zo snedig zien schitteren. Daglicht en technische problemen strooiden enige roet in het eten maar het smaakte toch.


Vervolgens at ik voor de allereerste keer in mijn leven mosselen. Ik ben er niet van dood gegaan maar ik ben ook niet bekeerd tot de Kerk Van Vlees Noch Vis. De gesprekken gingen over het kweken van kippen, konijnen en kinderen. De gesprekken werden aangestuurd door mensen jonger dan mij. Ik heb mij ingehouden, er zijn geen doden gevallen. Flinke ik!

Das Pop deed een Das Popke en dat mocht er zijn maar de verassing is er definitief vanaf.

Raymond van het Groenewoud. De enige monarch die met recht de titel sire rock & roll mag torsen. Ter ere van zijn zestigste verjaardag werden de greatest hits één voor één uit hun museumkastje gehaald en het publiek in gekeild. Dat het optreden daardoor menig maal van de hak op de tak danste zegt vooral veel over de verscheidenheid van het oeuvre van Raymond. Nog zestig jaar erbij, man!

Of ik onze lieve Heer op mijn blote knietjes heb bedankt dat ik mijn bezoek aan Mechelen heb overleefd, wilt gij weten? Dankbaarheid is een ziekte waaraan honden lijden.

Labels: , , ,

maandag 16 augustus 2010

Ideologie op de knieën

Ik zal nooit een groot dichter in een grote taal worden. Punt uit. Maar ik wil eigenlijk toch geen dichter worden. De meeste van hen leiden een ellendig bestaan. Als ze niet verbannen worden door de tsaar, komen ze om bij lichtzinnige duels of sterven ze straatarm. Dat is geen leven.

Misschien moet ik maar alles inzetten op een carrière als gewaardeerd popkenner. Misschien ben ik daarom gisteren naar de Oude Markt geslenterd voor een portie muziek onder de vlag van Marktrock. Het was geen weer om een hond door te jagen maar dat was niet erg, ik ben een beertje. Van longontsteking kunt ge maar één keer doodgaan, zeggen ze.

De toffe Limburgers van Roadburg hadden zich uitgerust als edelfiguranten van Wally In Space. Het ging hen wel af. Een meisje dat op het podium mocht dansen had een schoon balkon maar kon Wendy Van Wanten niet helemaal vervangen. Niemand kan Wendy helemaal vervangen. Zodra de jazzzomer gedaan is, lijm ik Raining Cain vast in mijn cd-speler. In afwachting was Sequences of small town kings het hoogtepuntje op het ritme van de regen.

School Is Cool kreeg mij aan het janken. Enfin, er rolden in ieder geval druppels mysterieus water over mijn wangen. Als violiste Nele altijd zo'n mooie kleedjes draagt en misschien nog net ietsje meer danst, ga ik nog duizend maal duizend maal naar School Is Cool kijken. Afgesproken?

In Customs had ik eigenlijk geen goesting meer. Maar de grote wijsgeer GW overtuigde mij toch te gaan met de woorden: "Gewoon doen, jong. Free music is free music. Eet een handje rauwe rijst, dan word je niet nat." Ik had geen rijst op zak dus ik ben wel nat geworden en na een half uur doorweekt afgedropen maar ik zou niet durven beweren dat het aan de muziek lag.

Vandaag is Marktrock al lang niet meer het festival waar machtige halfgoden als Declan Patrick MacManus en Lewis Allan Reed zieltjes wonnen en corrumpeerden. Het is een boerenkermis zoals je die in Vlaanderen om de drie dorpen aantreft. Dat is allemaal niet erg, vroeg of laat zijn we allemaal content of tuberculeus. Ik weet waar ik voor kies. Punt uit.

Labels: , ,

woensdag 11 augustus 2010

Elf augustus door de eeuwen heen

2010
Vader kijkt Abraham in de ogen en zelf beweert hij dat hij het verschil niet merkt maar ik zie vanachter mijn net iets te rode entrecote met pepersaus dat hij met gans andere ogen neerkijkt op het koninginnenhapje dat voor hem staat in de obscure Hasseltse cafetaria waar we het avondmaal wordt genuttigd met de familie van zijn lief tot het tijd is om een copieuze massa zalvende rode wijn in te slaan in de supermarkt waar vaders lief haar Opel op het dak parkeert terwijl ik veel te luid, veel te vals, veel te enthousiast Alle Kleuren van K3 balk met Kleine Zus.

2000
De witte wijn verzuipt in het ijzige bad dat de labels van de flessen weekt terwijl de regen de mensen naar binnen ranselt en ik mijn koffie verdeel in ruwe scherven en kleine bruine plasjes op de vuile tegels van een garage zo rommelig dat heel Eksel davert op zijn grondvesten om te vieren dat vader veertig is geworden, om mij voor te stellen aan een slapeloze nacht.

1990
Vader is dertig en in een kleine keuken in Peer staat een leger aan prikkertjes met hapjes netjes in het gareel op een geheimzinnig in aluminiumfolie gevatte plaat waarnaast ik aandachtig de rangen inspecteer om een soldaatje te selecteren waarvan nonkel Marc beweert dat ik eentje zoek met veel stukjes worst aan maar eigenlijk tracht ik de aanwezigheid van komkommer te vermijden.

Labels: ,

dinsdag 10 augustus 2010

Don't ask me anything about reggae music

Mijn levensverhaal is doorspekt met lijden en beproevingen. Opgroeien in Limburg doet iets met je. Ik heb hard moeten vechten voor alles. Ik wilde daar weg. Ik wilde mijn lot in eigen handen nemen en aan de vicieuze cirkel van vergeldingsacties ontsnappen. Die strijd kenmerkt wie ik vandaag ben: iemand die gisteren naar DJ Shadow is gaan kijken in Openluchttheater Rivierenhof.

's Middags had een kruiswoordpuzzel van De Standaard mij afgeraden te gaan. De oplossing was een Chinese spreekwoord: het is beter in de buurt goed te doen dan ver weg reukwerk te branden. Tegen beter weten in zat ik op een te dun kussentje van diezelfde Standaard omringd door het geïnspireerde reukwerk van kozijn L. zijn magische kruiden.Vervolgens probeerde die mij een goa-fuif aan te praten. "Zeker eens doen voor ge dood gaat."

De verwachtingen waren hoger gespannen dan Elio Di Rupo na een dagje keihard stressen maar DJ Shadow maakte alles waar and them some. Vanuit een futuristische Vliegende Bol meets Death Star-constructie speelde hij met concepten als tijd en ruimte gelijk andere jongens met knikkers. Alzo kreeg ik na afloop De Standaard van vandaag in de handen gedrukt. Het was nog geeneens middernacht.

Toen ik jong was, heb ik mij een tijdje dj gewaand. DJ Crazy Theo was dat. Theocratie maar dan omgekeerd, weet u wel. Met van het net geplukte software maakte ik crappy mixes à la 2 many dj's. Het blondje Lies stelde ooit dat een luisterbeurt haar misselijk had gemaakt. Dat waren nog eens tijden. Shadow gaf mij trouwens goesting om de archieven eens te openen Daarover later meer.

Na het concert wilde Maarten Inghels mij leren smalltalken. Verder dan enige basisbegrippen zijn we niet geraakt. Hij vertrok op een velo met fietstassen waar zelfs mijn grootvader zich niet mee zou durven vertonen. Maartens keuken stond onder water. Dichter zijn is geen sinecure. De laatste trein was al foetsie dus Antwerpen en ik, wij waren een nacht tot elkaar veroordeeld. Ik las de krant bij een koffie. Deze keer leverde de kruiswoordpuzzel weinig wijsheid op.

Ik verkende de straten en kwam beelden tegen die ik als kind had bezocht. Brabo. Rubens. Lange Wapper. In hun stenen blikken ging geen lichtje van herkenning branden. Aan het Schipperskwartier zag ik meisjes met een hart voor burleske. Een ander soort plezier, een ander soort voldoening. Ada bood mij een massage en een koude douche aan maar ik voelde mij niet geroepen. Ik jatte een affiche van Guns N' Roses en ik jatte een affiche van Shakira. Twee Aziatische chicks vroegen mij de weg naar een karaoketent. Het enige mogelijke antwoord, tweeënveertig, liet ik achterwege. Ze zouden mij niet begrepen hebben.

Antwerpen, gij zijt een hoer maar ik heb u met plezier bezocht.

Labels: , , ,

maandag 9 augustus 2010

Een gewone avond, een gewoon feestje, een gewone klootzak

Boven mijn schrijftafel hangt een boodschap ter inspiratie en motivatie: "Als ge niet kunt schrijven, blijf dan van het toetsenbord af!" Goede raad die ik zeven keer per week, vierentwintig keer per dag, zestig keer per uur naast mij neerleg en negeer als was het een abstract portret van mezelf als Lam Gods of arm schaap.

Sander Yezerskiy is de herder bij wiens gratie ik mijn vijfentwintig meter darmen vul met sappig plukjes gras. Zaterdag leidde hij zijn kudde naar De Buylaers, een brok natuur binnen de bebouwde kern van Lokeren, op nauwelijks tien minuten wandelen van het eigenlijke stadscentrum. Er was vers water, Sander heeft ons geregeld gewassen, gekamd en ontwormd. De brave man had zelfs voor muziekskes gezorgd, een waar Lokers Feest.

The Van Jets verwelkomden ons met Fashion en wuifden ons uit met Electric Soldiers. Tussendoor heb ik niets horen passeren dat mij ergerde. Als ik later groot ben, word ik een vampier om de bassist te bijten en het geheim van zijn cool uit zijn hals te lebberen.

The Horrors
klonken meer als een Horrors vacui in de oren. De vijf leden dachten in verschillende groepen te spelen maar hadden nagelaten elkaar daarover in te lichten. De gitarist wilde My Bloody Valentine zijn, de drummer New Order, de toetsenist Brian Eno. De bassist liep verloren in kringetjes terwijl de frontman non-poëzie à la "I dream of lost desires" voor zich uit mompelde. The Horrors was een modderpoel met enkele druppels helder water. Te weten: Take A Heart en een ander nummer waar ik niet meteen een titel op kan plakken.

Paul Weller
heet niet echt Paul Weller maar voor de rest was zijn optreden Paul Weller pur sang. Geen gezapige oude vent maar een rusteloze ziel die enkel stilstond als zijn microfoon hem er toe dwong. Her en der vond de man dat hij oeverloos op een piano moest pingelen maar zolang Pieken Paultje een gitaar omgegord hield, was ik content. Hoogtepunten? Shout To The Top en Fast Car / Slow Traffic.

Babyshambles: desperado Pete dacht dat hij in Duitsland was. Eens dat misverstand was gecorrigeerd, werd er gestolen van de rijken en geschonken aan de armen alsof er NME Awards mee te verdienen vielen. Babyshambles mist tegenwoordig geen optredens meer. 't Is te zeggen: ik heb al enige tijd niets meer van die strekking in de gazet gelezen. De chaos was echter gans aanwezig tijdens het optreden. Te veel pauzes voor het nuttigen van kriek en tabak, het prutsen met gitaren en het even laten rusten van de voetjes. De muziek dreef op een zelfde soort nonchalance. Op goed geluk schieten vanuit de heup, niet richten en toch raken.

Het zou de dertienjarige cava-drinkende meisjes eenheidsworst wezen. Ze vraten uit Pete's hand en namen een elleboog. Waarop is het charisma van deze dertigjarige slomerd in Gods naam op gebaseerd? En in welke drugstore kan ik mij een portie kopen? Een bisronde kon er niet vanaf dus ik voelde mij vagelijk opgelicht. Nooit nog speel ik het heilige spel der poker met de outlaw Pete Doherty. Met zijn danseresjes wil ik any time, any place een kaartje leggen. Dames, bel me! Of stuur een telegram!

Eindconclusie? Iemand had naar Het Grote Bord Waar Alle SMS'en Op Verschijnen gestuurd "Werchter en pukkelpop kan ni tippen aan de Lokerse feesten!" Die iemand is een mongool. Sander was de goede herder, bracht mij veilig naar de stal. Behalve toen hij even Top Gear speelde in de bocht. De Boerenbond moest het eens weten.

Labels: ,

zondag 8 augustus 2010

I don't know if there's a point in going home

Bebop heeft de neiging jonge geesten te corrumperen. Slechts luttele dagen ver in mijn jazzzomer werd die waarheid in mijn hart gebeiteld. Zou het kunnen dat ik langzaam zot wordt? Langzaam cel voor cel rot wordt?
Op zoek naar de verloren tijd trok ik vrijdag naar De Klinker in Aarschot. Het gebeuren heette Hagelandfest maar het gebeuren heette ook Aarschot Feest. Mijn naam luidde boven alles verwarring. Mijn motor liep op copieuze hoeveelheden Burn en het orgeltje van the amazing Jimmy Smith.
The Pilot Light beschikt ontegensprekelijk over veel kwaliteiten. Van bondigheid hebben de heren helaas kaas noch blokpaté gegeten.
Kitty Magnet was een powertrio met bretellen dat beschikte over een sound met ballen. Pluspunten: de hilarische introtape en de dito cover van Chocolate Salty Balls van Isaac Hayes. Minpunt: niet elk nummer heeft een gitaarsolo nodig die lang genoeg duurt om even te gaan pissen zonder iets te missen.
Dick Black. Ik houd van Dick Black. Aarschot houdt van Dick Black. Dick Black houdt van Aarschot. Ik haat Aarschot niet. Wat Aarschot en Dick Black van mij vinden blijft een mysterie groter dan de geheime archieven van het Vaticaan.
School Is Cool was een stuk minder stuntelig. Misschien paste het formaat van het podium hen beter. Voor het eerst viel mij ook op dat die rosse chick met haar viool en haar enthousiasme een lekker wijf is.
Meuris. Ge gaat mij misschien niet geloven maar Stijn, dat is een rockster, een wildeman, een beest dat nog lang niet met uitsterven bedreigd is. Ik heb zo hard genoten dat mijn nek nog steeds "au" zegt elke keer ik mijn hoofd enige graden naar links of rechts draai.
Qua kermisvolk en marginaliteit viel Aarschot best mee. Een kleine man stal de neus van zijn vriendin. Een verdacht type probeerde een handtas te jatten. Zatlappen kropen lallend over straat terwijl ik wachtte op de nachtbus die mij in slaap zou wiegen.

Labels: , ,

vrijdag 6 augustus 2010

Not every man who bears the mark of a castaway is a castaway at heart

Vroeger pakte ik geen pijnstillers. Toen ging Mokkel op congé en moest ik mijn eigen boontjes zaaien, kweken, oogsten, doppen, koken, eten, verteren, uitscheiden, vergeten. Hier zit ik nu voor mezelf te zorgen met een maag vol peulen en pillen, met een hoofd vol jazz en bijsluiters.

Tot nu toe bijgeleerd:
  • Aan de rechterachterzak van een nieuwe jeansbroek hangt een kartonnetje met het merk op. Dat haal je er best af voor je de broek aandoet anders moet je in het midden van het stadspark aan je kont beginnen prutsen.
  • Pompelmoezen zijn groter dan appelsienen. Pompelmoezen kosten minder dan appelsienen. Dat komt omdat pompelmoezen viezer smaken dan appelsienen. Het heeft geen enkele zin om drie pompelmoezen te kopen.
  • De accordeon van de straatzigeuner past best bij de uitspattingen van John Coltrane. De viool van de straatzigeuner schurkt lekker tegen de piano van Thelonius Monk aan.
  • Het bankje van het beeld van de kotmadam op de Oude Markt zit niet lekker.
  • De Smurfen komen uit Chili. De Smurfen steunden het regime van Pinochet. De Smurfen hebben bloed aan hun handen.
Nog vijf dagen voor Mokkel thuiskomt.
Bid om die minne Gods voor mijn eeuwige zaligheid.

Labels: , ,

dinsdag 3 augustus 2010

C'est beaucoup, c'est suicide

Juli was een maand waarin ik films keek. Juli was een maand waarin ik films keek met Mokkel. Juli was een maand waarin Mokkel over die films begon te schrijven om mij te pesten.
  • Pulp Fiction (1994) van Quentin Tarantino
  • Refused Are Fucking Dead (2006) van Kristofer Steen
  • 300 (2006) van Zack Snyder
  • The Limey (1999) van Steven Soderbergh
  • Michael Clayton (2007) van Tony Gilroy
  • American Beauty (1999) van Sam Mendes
  • Monty Python And The Holy Grail (1975) van Terry Jones & Terry Gilliam
  • Dial M For Murder (1954) van Alfred Hitchcock
  • La Battaglia Di Algeri (1966) van Gillo Pontecorvo
  • Bonnie And Clyde (1967) van Arthur Penn
  • Raging Bull (1980) van Martin Scorsese
  • Ronin (1998) van John Frankenheimer
  • The Holiday (2006) van Nancy Meyers
Juli was een maand waarin ik boeken las.

Juli was een maand waarin diezelfde Rev Run het tot neger van de maand schopte.

Labels: , ,

maandag 2 augustus 2010

It is imperative to favor sweet or swing if one wishes to continue to listen to popular music

Muziek is verboden in België. Gelukkig is België geen echt land. Een West-Europees Koerdistan. Een Palestina met minder zon. Een Atlantis boven water. Het zaad van sprookjes ontkiemd in het hoofd van mensen. Een mythe, een legende, een godsdienst. Ik geloof in België maar ik geloof ook in muziek. Ik ben onschuldig als ik droom.

Zaterdag heb ik geijld aan de voet van negen ijzeren knikkers gekneed tot een driedimensionale mattenklopper. Negen kristallen bollen waaruit zelfs geen blinde ziener de toekomst kan destilleren. The name of the game was Bruksellive. Achterlijke muziek in Brabant. Woodstock meets de familiedag van de Gezinsbond. Plenty ruimte voor rommel. Bloody nice.

School Is Cool. Het groepje dat deze zomer het strengst gewikt en gewogen zal worden. De drie minisets die ik in Rock Rally-tijden van dit gezelschap zag, waren steekvlammen van vrolijkheid. Daar kon dit optreden helaas niet aan tippen. Het begin was rommelig, meer een openbare repetitie. Onwennige instrumentenwissels, te veel dode momenten. Vanaf Road To Nowhere van Talking Heads kwam er wat vaart in. Levitate Me van Pixies werd onherkenbaar vermomd in een zigeunerstamper. Twee serieuze minpuntjes: New Kids In Town werd herhaald als geforceerde und overbodige bis en Us Junk Yard Kids werd niet, ik herhaal niet, gespeeld.

Drive Like Maria. Deze sekte leeft naar het evangelie volgens Lemmy en daar is gans niks op tegen. Een explosief drietal werd na enkele nummers geüpgrade tot een dito kwartet. Stevige rock die het kanaal tussen Queens Of The Stone Age en Clement Peerens Explosition succesvol overbrugt. Het lichaam van het optreden was wat eenvormig maar de staart was overheerlijk met onder meer een toppie Standing In The Way Of Control.

Marble Sounds. Mart riep meteen: "The Notwist!" Ik dacht meteen: "Mooi, mooi, veel te mooi." Wat maakt het dan uit of Mart gelijk heeft of niet?

Isbells. Muziek zo mooi dat ik er zelfs geen woorden aan vuil kàn maken.

Das Pop. Het bandje van Bentje liet Brussel door het stof kruipen en Brussel protesteerde niet eens. Das Pop is altijd een beetje aan mij voorbij gegaan. Ze kunnen mij geen cd lang boeien en de enige keer dat ik hen live zag, is zo lang geleden dat ik enkel nog weet dat Bent een belachelijke truckerspet droeg. Dit optreden gaf mij echter een pak voor mijn broek. Zo, dat zal mij leren. Dit swong met een strakheid waar ze in de Motownstudio's jaloers op zijn. De reguliere set werd afgesloten met Wings en Never Get Enough waar langdurig op gejamd werd tot slechts één conclusie overbleef: niet kapot te krijgen. De bissen werden afgesloten met een bevreemdend It Was A Very Good Year.

Ik sliep in twee bussen en een stapelbed.
Ik droomde onschuldig van een Atlantis boven water.

Labels: ,

zondag 1 augustus 2010

Zonder geert gaat het verkeerd

Vandaag is de eerste dag van de rest van mijn leven. Ik treed in loondienst. Ik stort mij in de lagere wereld van de journalistiek bij Veto. Ik vind het persoonlijk de beste job in de wereld. Ik blijf schrijven met de dood op de hielen, het proza van een huurling. Rijk zal ik er niet van worden maar ik ga er wel stoofvlees van kunnen eten. Het komt allemaal wel goed. Tenzij een bus me nu zou overrijden.

Daar hoort een lied bij. Daar hoort dit lied bij. Ik mag er zelf niet naar luisteren, het is geen jazz.

Labels: , , ,