donderdag 30 september 2010

Het culturele lijkenhuis

Hallo lezer, het is fijn dat jij er bent.

Dit is een week waarin ik alles doe wat ik moet doen volgens mijn contract. Ik heb de krant volgeschreven. Ik heb de krant gelay-out. Ik heb de lay-out naar de drukker gemaild. Ik heb de krant afgehaald in fucking Diest. Ik heb de krant verspreid onder de Leuvense studentenbevolking. Ik heb de krant gepromoot bij de Leuvense studentenbevolking.

Ik voelde mij goed. Ik voelde mij opperbest. Ik voelde mij beter dan de anderen. Terwijl ik aan de kroketten zat met alles d'erop en d'eraan, moesten de anderen het met bloemkool en worst stellen. Dat deed alles nog duizend keer beter smaken.

Onverhoopt kon ik links en rechts enige levendige muziekskes meepikken!

Maandag, Aula Pieter De Somer. Encantar zijn vier deernes die polyfone Middeleeuwse dingen zingen. Ze doen dat zo goed dat ze zich vanaf nu drie jaar lang artists in residence van de Katholieke Universiteit Leuven mogen noemen. Dat bracht met zich mee dat Encantar de opening van het academiejaar moest opluisteren. Dat deden ze door een ongelofelijk mooie mashup van De Vlaamse Leeuw met Ode an die Freude en zelfs De Brabançonne te brengen. Encantar, dat zijn sirenes. Ze lokten mij naar de gevaarlijkste klippen van heel Vlaams-Brabant en susten mij aldaar in slaap. Ik spartelde niet eens tegen.

Woensdag was het de beurt aan Collegerock op het Pauscollege. Leafpeople beweerde geen psychobilly te spelen maar dat kon de pret niet drukken. Dit moederschip van School Is Cool klinkt als School Is Cool met iets meer pep. Dat wil zeggen dat ik leuke liedjes hoorde met maffe teksten. Meer van dat en snel! The Rocket handelt naar eigen zeggen in "poppunkrock. Tegenwoordig proberen we wel te spreken over poprock omdat de term punk veel mensen wegjaagt." The Rocket gaat in geen vijf jaar van het punklabel afgeraken maar als ze mensen wegjagen dan ligt dat aan die mensen en niet aan hen. Psycho 44 kon geen hele set boeien maar dat vergeef ik hen met plezier. De bassist was zo cool dat hij twee hemden tegelijk droeg.

Alle goudvissen gaan dood maar de boeddhistische exemplaren hebben daar geen last van. Begeleide zelfmoord is de te volgen weg. Dit laatste was een postmoderne beschouwing over hoe een vertaling altijd een verraad is.

Labels: , , , ,

maandag 20 september 2010

Ik ga eigenlijk nooit uit in brussel dus ik ben heel benieuwd wat het daar is

Bekijk eerst dit filmpje. Het duurt nog geen minuut. Daarna praten we verder.



Een gedateerd filmpje toch? Ik kan het niet over mijn hart en jeugdherinneringen krijgen iets slechts te zeggen over Tatjana en haar troeven. Maar het boegbeeld van Nederland is ze al lang niet meer. Wie houdt dan de trots van les Pays-Bas hoog? Oranje, die elfkoppige hydra die niet tegen zijn verlies kan? Geertje Wilders? Dacht het niet.

Ik zal het zelf maar zeggen zeker. Kyteman houdt onze noorderburen recht, hun driekleur in zijn rechterhand, de VOC-mentaliteit in zijn achterhoofd. Kytewie? Ah ja. Kyteman, de man, het project, de band. Rap met blazertjes, veul blazertjes, heul veul blazertjes zelfs. Een van de drie redenen waarvoor ik overwoog naar Werchter te gaan afgelopen jaar. Een van de schaarse hiphop-cd's die langere tijd in mijn stereo hebben gekampeerd. Onmisbare bouwsteen voor minstens drie van mijn mixtapes. Die Kyteman dus speelde gisterdag, zondag, autoloze zondag in de AB in Brussel met zijn Hiphop Orkest.

Brussel is een bastion geworden, gesymboliseerd door dat wanstaltige Justitiepaleis, een eclectisch monster. In haar statige majesteit is zij voor het gewone volk zo niet onbereikbaar, dan toch zeer wereldvreemd. Tegelijk dreigt Brussel de dieperik in te gaan. De verkrotting, marginalisering en criminaliteit verdringen al het moois. Brussel kan de problemen niet de baas. Daar moet dringend een eind aan komen.

"Brussel moet weer geliefd en bezongen worden," aldus Hugo Camps in De Morgen van zaterdag 28 augustus jongstleden. Aan zingen zal ik mij niet wagen. Uw trommelvliezen mogen mij dankbaar zijn. Geliefd is Brussel altijd geweest in mijn hart. Maar ik heb mijn schatje genegeerd. Haar for granted genomen. Haar niet vaak genoeg vastgepakt en in het oor gefluisterd dat ze de liefste hoofdstad van heel West-Europa is. Of ze eens rond haar as wil draaien zodat haar vrolijk rokje opwappert als de eerste lentedag.

Dat heb ik gisterdag proberen recht te zetten met hulp en bijstand van Kyteman. Ik denk dat we kunnen spreken van een geslaagde reddingsactie. Kyteman gaat helaas met alle eer lopen, mijn ego ligt ergens gekneusd in de goot. De man hield een triomftocht twéé Caesars waardig. Hij is de man die Antwerpen uit de nood kan helpen. Hij bouwt bruggen over muziekgenres heen en weet dat tunnels enkel dienen om hokjesdenkers en oorkleppen op te sluiten.



Hoe klonk dat? Chet Baker die jamt met the Roots. LL Cool J die een avondje invalt voor Duke Ellington in de Cotton Club. Dizzy Gillespie aan de rol met Sly & the Family Stone. Weemoedige ballades, dodelijk scherpe rhymes en spekvette grooves speelden een aanstekelijke spelletje haasje-over. Ik heb niets dan respect voor de vierentwintig (vier-en-twin-tig!) homines superbi die dit tot de kruin gevuld met achttien karaats talent waarmaakten.

Kyteman zelf - Colin Benders voor zijn manager, zijn huisarts, zijn belastinginspecteur - hield het auditieve platina net geen twee uur aan de gang als een ongrijpbaar centrum. Een litteken waar ooit een navelstreng liep. Een rusteloze jaguar op de vlucht voor het spotlicht. Een mimespeler met adhd. Een dirigent in vijfde versnelling. Om San F. Yezerskiy een laatste keer, een allerlaatste keer te parafraseren: Kyteman is geboren in 1986. En wij, wat hebben wij al gedaan met ons leven?

's Mans blonde violiste droeg een spuuglelijke harembroek maar haar zwartharige collega wil ik gerust huwen op een mooie herfstdag. Monseigneur Léonard zal ons in de kathedraal van Sint-Goedele en Sint-Michiel in de echt verbinden voor de ogen van God. 's Middags receptie op het balkon van het gemeentehuis. 's Avonds volksfeest op de Grote Markt en duizend andere pleinen. Brussel zal zich van haar beste kant laten zien, de liefste hoofdstad van heel West-Europa.

Labels: , , , ,

zaterdag 18 september 2010

Nothin's real scary except in books

Een oude man stapt van de bus met wankele passen en een wandelstok. Boven zijn lange grijze regenjas priemt nog net een knalgeel strikje. Ik kijk naar hem door een lens van grappige strikjes. Charles Chaplin, Stan Laurel, Oleg Popov, Willy De Clercq. In de spiegel stap ik op de bus zonder wandelstok of strikje.

Er zitten twee meisjes op de bus met een sixpack Stella Artois op hun schoot. De linkse heeft een kleine, charmante piercing linksboven haar mond. De rechtse vertelt over haar crush op Jens. Jens zou wel eens een heel gelukkige jongen kunnen zijn. In de spiegel zit ik op de bus met To kill a mocking bird van Harper Lee op mijn schoot.

Een Engelse versie die liever uit elkaar valt dan samen blijft, eigendom van de bibliotheek. Mijn eigen Nederlandstalig exemplaar is in Limburg achtergebleven na een rondje verstoppertje met Kleine Zus. Verstoppertje met haar lijkt in niets op verstoppertje met u maar ze amuseert zich wel.

Halverwege de rit heb ik de laatste twintig pagina's doorworsteld en sluit ik het papieren wrak met het gevoel een héél goed boek gelezen te hebben. Op die twintig pagina's na heb ik het in het Nederlands gelezen en toen voelde het slechts als een goed boek. Vertaling, vertroebeling, nevel.

Misschien moet ik vanaf nu Engelstalige boeken nooit meer in vertaling lezen. Ik word al moe als ik er aan denk. Voorlopig bus ik met Brief aan Boudewijn van Walter van den Broeck. In geen enkele spiegel draagt Walter een strikje maar hij amuseert mij wel.

Labels:

zondag 12 september 2010

All the critics love you in hechtel-eksel

In het heerlijk silly deuntje M'n airhostess poneert Will Tura dat de liefde geen grenzen kent. Dat is jammer voor de vele, vele meisjes die naar het buitenland vluchten om aan mij te ontsnappen. Griekenland, Amsterdam, Berlijn. Soms komen ze terug, soms niet. Vrouwen van de wereld, vrouwen die weg zijn van mij.
Zelf ben ik meer een bekrompen provinciaal, een boerenkinkel, een straathond die zijn eigen staart volgt over telkens dezelfde stoffige veldpaadjes. Natuurlijk verken ik de concertzalen van de natie aplenty maar de wereld daarbuiten laat ik voor wat ze is.
Een ander fascinerend aspect van mijn persoonlijkheid is dat ik een Limburger ben maar een zelfhatende Limburger. Ik bezoek het thuisfront met alle plezier - de soep van de mama, de frietjes van de papa, de scheve praatjes van de broer, de woedeaanvallen van de zus - maar ik vertrek er terug met net iets meer plezier.
Desondanks trok ik gisterdag goedgemutst naar Hechtel voor een optreden van Yevgueni in De Schans. Omdat muziek in Hechtel de week ervoor goed was meegevallen. Omdat Mokkel graag Yevgueni hoort. Omdat ik tot veel bereid ben om haar in het land te houden.
Mijn Chrysostomosviering was in diezelfde Schans. Een koude vrijdag, negen uur 's morgens en al een paar pinten op. Ik droeg het trouwkostuum van mijn grootvader en had groen haar "zoals Charles Baudelaire". In andere streken heet Chrysostemos Honderd Dagen. Gekke andere streken.
Gisterenmiddag zag ik vanuit de bus een man op de grond liggen. Ik vermoedde in hem een moslim die de negende verjaardag van Elf September richting Mekka herdacht met wraakplannen. Zo zag hij er echter niet uit. Aan zijn fiets hing ingeplooide vislijn, een ingeklapte lans voor een ridder zonder windmolen. De man zocht waarschijnlijk naar wormen.
Enkele dagen voor mijn achttiende verjaardag lag ik op de grond. Een brommerongeluk, een bezoek aan de spoed. Later werden de draadjes uit mijn kin en rechterhand verwijderd door dokter Annelies. Zij is de zus van Yevgueni-frontman Klaas. Daarom mocht zij gisterdag een stukje meezingen in het met epische meligheid beklede Blijf.
Het optreden kwam traag op gang, duurde te lang en kende enkele serieuze dipjes. Misschien geldt hetzelfde voor Yevgueni tout court. Dat zij voor vijftig procent een goede groep zijn, hun kant die ruikt naar de Nederlandstalige rocktraditie ten westen van Raymond. Dat het de andere helft is waarop vrouwelijk Hechtel-Eksel zo graag met de handjes zwaait om de laatste twijfels omtrent de menopauze weg te wuiven.
Dit gezegd zijnde was het heerlijk silly deuntje Kannibaal dat voor de gelegenheid dreef op een wild surfgitaartje het hoogtepunt van de avond. Und jetzt ga ik mij een ontbijtje fixen. Tot nader order de belangrijkste maaltijd van de dag. Dokter Annelies spreekt mij niet tegen. Een vrouw van de wereld, een vrouw die weg is van mij.

Labels: , ,

vrijdag 10 september 2010

Health is the most addictive commodity in the cosmos

"You go to a doctor whose name you cannot pronounce. He gives you a prescription you cannot read. You take it to a pharmacist you have never seen. He gives you a medicine you do not understand and yet you take it!"
Rev Run - Words Of Wisdom - Daily Affirmations Of Faith

Willy Vandersteen - De sputterende spuiter
Call me silly maar ik vind het heel geruststellend dat twee van de grootste entertainers van na de Tweede Wereldoorlog mijn wantrouwen jegens de medische wetenschap delen.

Labels: , , ,

dinsdag 7 september 2010

I hope you know I ripped all of your pictures off the wall

Dudes en dudettes,

Kom naderbij, pak een stoel en blijf staan op die rare vleeshompen die door minkukels wereldwijd "voeten" worden genoemd. Ik heb verteld hoe ik dakloos dreigde te worden. Ik heb verteld hoe het niet zo'n vaart heeft gelopen.

Bij het inwerken van mijn nieuwe crib - hemdjes in de kast, papiertjes in het bureau en zeker niet omgekeerd - bleek ik te beschikken over een overvloed aan posters, affiches en andere grote stukken papier met toffe afbeeldingen op. Genoeg om drie kamers mee te vullen, meer dan ik ooit opgehangen krijg.

Een ronduit treiterig besef. Hoe hard ik Bing Crosby's White Christmas ook zet, het gevloek en het geduvel klinkt sterker dan de beste kerstmuziek. Ik moet afscheid nemen van een aantal posters. De logische stap is ze mee te geven met het oud papier. Plan B is zo mogelijk nog leuker: verdelen onder de armen.

Wat ons min of meer bij de bedoeling van vandaag brengt. Bekijk onderstaande lijst op 't gemak. Maak een keuze. Geef een seintje via geijkte of ongeijkte kanalen. Kom uw keuze kidnappen op mijn crib. Wie het eerst maalt, maalt. Men zegge het voort.
  • Absynthe Minded - There is nothing
  • Animal Collective 18 maart 2009 AB
  • Arcade Fire 2 november 2007 Vorst Nationaal
  • Burt Bacharach 9 juli 2009 Koningin Elisabethzaal
  • Belle And Sebastian mei 9 mei 2006 AB
  • Black Rebel Motorcycle Club 14 juni 2008 AB
  • Cirkus featuring Neneh Cherry
  • George Clinton 13 juli 20?? AB
  • Creature With The Atom Brain - Transylvania
  • Daft Punk - Alive
  • DJ Shadow & Cut Chemist 20 maart 2008 AB
  • The Dresden Dolls 13 mei 2006 AB
  • Fifty Foot Combo - Ghent-Bxl
  • Gent Jazz 2010
  • Gorki 14 september 2007 AB
  • Heavy Trash 25 januari 2008 Depot
  • Joan As Policewoman 8 april 2007 AB
  • Sarah Lee Guthrie & Johnny Irion 26 oktober 2005 AB
  • Jools Holland 20 mei 2005 AB
  • Killing Joke 20 april 2010 AB
  • The Kills 25 april 2005 AB
  • Lambchop 21 oktober 2006 AB
  • Mark Lanegan Band 26 oktober 2004 AB
  • Tom Lanoye - Veldslag voor een man alleen
  • Betty Lavette 8 april 2008 AB
  • Mark Levin - Mr. Untouchable
  • Los Lobos 3 mei 2010 AB
  • Mocky - Saskamodie
  • Koen Mortier - Ex Drummer
  • Oasis 24 oktober 2005 Vorst Nationaal
  • Maceo Parker 29 oktober 2005 AB
  • Parts & Labor 8 februari 2009 Botanique
  • Martin Scorsese - Goodfellas
  • Martin Scorsese - Shine A Light
  • Sedan Vault & Madensuy 19 maart 2009 Stuk
  • Sparklehorse 24 oktober 2006 AB
  • Therapy? 17 mei 2006 AB
  • Roland Van Campenhout - The Great Atomic Power
  • Raymond van het Groenewoud 29 november 2005 AB
  • Wim Vandekeybus Carte Blanche 24/25 november 2007 AB
  • Violent Femmes 7 juni 2006 AB
  • We Are Scientists & TV On The Rado 12 november 2006 AB
  • John Zorn 28 november 2006 AB

Labels: , ,

maandag 6 september 2010

My own private iowa

"Hij heeft op zijn twintigste in zijn garage wel wat experimentele softpornofilmpjes gedraaid met een meisje dat later zijn vrouw is geworden, maar die is helaas één maand na het huwelijksfeest in een auto-ongeluk gebleven en zo was Emiel zijn hoofdactrice en zijn vrouw kwijt. De laatste keer dat ik hem ontmoet heb, verkocht hij veevoeders en was hij zich in Thailand een 'schoon madam' gaan halen," aldus de apostel Dré Steeman alis Felice in zijn evangelie.
De ouders van Mokkel zijn in mei naar Thailand geweest om hun vijfentwintigste huwelijksverjaardag te vieren. En ook wel voor de prostituties. Ik kreeg een pakje koffie als souvenir. Wist u dat ze koffie telen in Thailand? Ik ook niet. Het is die Thaise koffie die ik nu slurp uit mijn AC/DC-mok terwijl ik mijn avonturen van afgelopen weekend natel en neerpen.
Zaterdag trok ik naar het Hechtelse skatepark voor de derde editie van Rampscenario. Support your local scene enzo, ge kent dat wel.
La Garde De Nuit verstoorde professor Rötelflöts college over Zomergasten maar ze zijn zo lief, meneer. Hun depressieve pot tikkertje was best te pruimen.
Six Hands had zich verkleed als het partijbureau van de PS en zo klonken ze ook. Tijdens het laatste nummer werd een tiet percussie-instrumenten verdeeld onder het publiek. Niemand kon Six Hands nog beschuldigen van te weinig cowbell. Zelf kreeg ik een kaduuk dingetje in de handen gestopt bestaande uit twee houten geribbelde cilinders. Gedurende vijf minuten was ik Keith Moon in het diepst van mijn gedachten.
Kazuamsumaki speelde zo van die postrocktoestanden gelijk we al vaker gehoord, gezien, geroken, gevoeld hebben. Volgende week dien ik een subsidieaanvraag in bij het Vlaams Audiovisueel Fonds. Ik wil een film draaien over dinosaurussen met Vanessa Hoefkens in de hoofdrol. Als het VAF een beetje sportief met geld strooit, vraag ik Kazuamsumaki voor de soundtrack.
Break Of Day heb ik vroeger een paar keer gezien in de Sojo. Vervolgens verloor ik hen uit het oog. Het weerzien was vreugdevol en lichtjes bezopen. Ik zal nooit zo smoorverliefd zijn op Break Of Day als op jou maar als ze braaf zijn schrijf ik voor hen een scène in mijn film. De foto hiernaast is overigens van broerlief Arne Arne.
Tot slot was er een afterparty en een kudde dj's. Ze mochten hun afterparty en hun dj's houden. Ik ben een oude man. Ik heb mijn rust nodig om op de poot te blijven, om boos te blijven op die ganse klotewereld.
Zondag wilde de arm der treinwet mijn identiteitskaart zien om te checken of ik gerechtigd met een go pass reis. Ik ben eindelijk van mijn babyface af! De rest van zondag doe ik uit te doeken in mijn spoedig te verschijnen mémoires Je hebt een man nodig om trots op jezelf te zijn. Weldra in een boekhandel dicht bij u! Een week later in een bibliotheek dicht bij u! Twee weken later in een kringwinkel dicht bij u! Drie weken later bij het oud papier dicht bij u!

Labels: , , , ,

donderdag 2 september 2010

Geheugentranen in beweging

Wat ik heb gelezen de afgelopen maand:
  • De autobiografie van Stalin (1999) van Richard Lourie
  • Slam (2008) van Nick Hornby
  • State - Hiphop magazine 2005-2007 (2007)
  • Bit of a Blur (2009) van Alex James
Wat ik heb gekeken de afgelopen maand:
  • The mask of Zorro (1998) van Martin Campbell
  • Radio days (1987) van Woody Allen
  • The Runaways (2010) van Floria Sigismondi
  • When you're strange (2010) Tom DiCillo
  • Zelig (1983) van Woody Allen
  • Mo' better blues (1990) van Spike Lee
  • Do the right thing (1989) van Spike Lee
Gemakkelijkheidshalve is Spike Lee de neger van de maand.

Om af te ronden enige stichtelijke worden uit het evangelie volgens de apostel Dré Steemans alias Felice: "Toen wij dertien waren, kenden wij nog niet veel technische termen. 'Masturberen' en 'penis' waren veel te moeilijke woorden. Een penis was een fluit en daarmee uit. En trekken was trekken. (...) Wat de anatomie van het vrouwenlichaam betrof had ik een lichte voorsprong, want ik had zussen en ik had dus wel al het een en het ander gezien en gehoord, maar daar liep ik niet mee te stoefen." Ik zou het zelf niet beter kunnen zeggen, Dré.

Labels: , , ,

woensdag 1 september 2010

The first superstar of jazz

Jazz is niet dood, ze muft een beetje. Stof dat is gaan liggen. De walm van de zomer, de rigor mortis van september. Een maand waarin alles kan gebeuren, een maand waarin alles zal gebeuren.

Mijn jazzzomer is door de knieën gegaan als een overmoedige knol. Het ritme van haar hoeven bonkt door mijn bloed, de frasering van haar gehinnik danst op mijn tong.

Ik snak naar iets anders. Iets bekend en onbekend tegelijk. Nieuwe popmuziek. Spannender dan Bart De Wever in een string van Elio Di Rupo. Dat is een goedkope metafoor maar niet zo goedkoop als uw moeder.

Mijn niet-muzikale beperkingen heb ik harder met de voeten betreden dan de deurmat van uw moeder.
  • Ik heb een bolletje ijs gegeten om mijn moeder niet teleur te stellen. Om haar niet nog meer teleur te stellen.
  • Qua frietjes ben ik drie maal gefaald. Bij Mokkel thuis, in een obscure tent in Hasselt en in Mechelen.
  • Drank: een paar pintjes in Overpelt plus een shot rum in Sint-Amandsberg om goed te kunnen slapen. Ook nog enige geuten cava maar dat telt niet. Dat is geen alcohol, dat is spuitwater met een dikke nek.
Dan rest mij slechts te zeggen dat ik mijn voorraadje jazz gaandeweg heb uitgebreid met The Very Best Of Charles Mingus en A Love Supreme van John Coltrane en dat ik daar verre van rouwig om ben.

Labels: , , ,