vrijdag 29 oktober 2010

More influential than popular

Je bent kaler dan Anatool op de dool. Je stinkt naar rode kool, halve zool. Vat ik even samen? Je bent een boer en een mongool. Amen! Maakt het dan uit, hoer, in welke naamval ik je aanval? In welke voertaal ik je adamsappel gans fataal vertrappel op de vloer? Ik beaam: ben van de oude stempel. Dit lichaam, dat is mijn tempel. Maar als je binnenkomt: knal! Kooplieden in de inkomhal, die hoop bieden aan de laagste prijs. Een gehaaste grijns, meer tand dan lach. Dit land wordt zacht als zand vannacht.
U merkt: mijn verzen vloeien vandaag vlotter dan het geklaag van Bartje De Wever. Toch heb ik vooral als lid van het publiek de concertzalen van de natie afgeschuimd afgelopen week. U moet maar denken: die Geert, die werkt al hard genoeg. Iemand goesting op een overzichtje?
Zondag Rockcafé Leuven
Break Of Day. Een half uur lang bestond de buitenwereld niet. Een half uur lang kwam het plafond bijna naar beneden.
Dinsdag Het Depot Leuven
Marble Sounds. Ik denk dat ik verliefd ben op het liedje Smoking was a dayjob. Ofwel is de frontman een reus. Ofwel lijkt dat zo omdat de tweede gitarist een dwerg is. Wie lost het dilemma van de Marmeren Geluiden voor mij op?

Balthazar. Vrolijk maar weinig memorabel. Alle liedjes leken op elkaar. Het werd een beetje interessanter toen het meisje met de mooie benen haar viool boven haalde. Opvallend veel homo's en lesbiennes aanwezig. We zullen daar maar niet uit concluderen dat Balthazar zelf gans gay is, zeker?
Woensdag 24 urenloop Leuven
School is cool. Na het optreden zag ik een meisje dat een salopet droeg en een gele muts van Cécémel. Ik vrees dat ze het meende. Dat zegt gelukkig niets over School is cool. Ik zeg wel iets over School is cool: School is cool is cool. De herfstwind was koud maar ik was blij dat ik er bij mocht zijn.
Donderdag Botanique Brussel.
Health. Die keer dat de gekken het gesticht hadden overgenomen, waren er vier isoleercellen die zelfs zij niet durfden te openen. Daarin werden de leden van Health bewaard. Moet ik nog zeggen dat er nieuwe dimensies werden toegevoegd aan het woord waanzin? Snaarstormen, pedaalmanipulaties en totaal geschifte human beatbox werden aan hoog tempo in de mixer gegooid. Gitaren werden misbruikt, weggegooid en vergeten. Met muziek had het allemaal weinig te maken met uitgepuurde adrenaline des te meer.

Eerder die donderdag zag ik het meisje met de Cécémelmuts terug. Deze keer droeg ze een paarse broek. Ze meende het nog steeds. Maakt het uit in welke naamval ik haar aanval?

Labels: , , , ,

maandag 25 oktober 2010

Harvard aan de dijle

(Een kort proevertje uit mijn weldra te verschijnen mémoires Poentje is slang voor vagijntje. Laat het smaken.)

Platenwinkel JJ Records in de Parijsstraat is het muzikale geweten van Leuven. De eerste cd, die wij er kochten, was Hidros 3 (For Patti Smith) van Mats Gustafsson en Sonic Youth. De voorlopig laatste was Caution van Hot Water Music.


Zaterdag vierde JJ Records zijn dertigste verjaardag met instore optredens van Marble Sounds en Isbells. Door een mooi toeval bereikte Zeal, het label van beide groepen, net de gezegende leeftijd van tien jaar. Naast muziek waren er gratis drank en gratis plaatjes. Een bijzonder mooie seven inch split single van – jawel – Marble Sounds en Isbells. Wit vinyl, jongens, we kwamen bijna klaar in onze broek.


Eens afgekoeld bestelden wij een Barbar en legden ons oor te luisteren. Marble Sounds vertolkt normaliter een haast monastische ingetogenheid met een elektronisch randje. Dat randje was zaterdag door de akoestische opstelling afwezig. Een Deens meisje dat toevallig in ons gezelschap was verzeild geraakt, omschreef Marble Sounds als “very down to earth”. We spraken haar niet tegen.

Wel vertelden we haar over Will Tura, een bekende Belgische rockgroep die epische gitaren combineert met waanzin en Nederlandstalige teksten. Wij zijn als zwanzer in de wieg gelegd. Wij zullen als zwanzer in het graf gelegd worden. Het kan ook aan de Barbar gelegen hebben.


Voor Isbells was het net dat tikje meer drummen in de winkel. De groep was zijn achtergrondzangeres kwijtgeraakt in Antwerpen. Tijdens As long as it takes werd zij adequaat vervangen door het vijfjarige dochtertje van frontman Gaëtan Vandewoude. De hele winkel smolt een beetje. Ze zijn er nu nog bezig Deense tranen op te dweilen.


Ergens zong Vandewoude: “I can't change the world with melodies, but I'll try.” We hopen dat hij het nog jaren gaat proberen. Toen de stemmen waren weggestorven en gitaren ingepakt, sloften naar onze schrijftafel. Met Caution van Hot Water Music op de achtergrond tikten we dit tekstje uit.

JJ Records, nog dertig jaar erbij!

Labels: , , ,

zaterdag 23 oktober 2010

Ik verkies mijn problemen boven uw oplossingen

De juiste antwoorden van het meerkeuze-examen van gisteren!

a) Welk nummer hebben the Paranoiacs niet gecoverd?
1. Be My Baby van the Ronettes
b) Hoe reageerde het publiek op de malle strapatsen van the Paranoiacs?
1. Apathie
c) Hoe lang hield mijn wederhelft het uit bij Peter Pan Speedrock?
3. Een krap kwartier
d) Wat droeg mijn wederhelft?
3. Een legging
e) Welk deel van mijn lichaam doet vandaag het meeste pijn?
1. Linkerarm
De hoofdprijs gaat naar San F. Yezerskiy, de troostprijs naar GW, de originaliteitsprijs naar professor Rötelflöt. Prijzen kunnen tijdens de kantooruren worden opgehaald op de redactie van Veto. Mokkel is gediskwalificeerd wegens poging tot het beïnvloede van de jury.

Labels:

vrijdag 22 oktober 2010

Collectieve momenten worden schaars

Gisteren gaven the Paranoiacs en Peter Pan Speedrock een masterclass Onversneden Turborock in Het Depot. Vul onderstaande meerkeuzevragen in. Stuur je antwoorden voor zaterdagmiddag twaalf uur naar geertsimonisatgmaildotcom. De winnaar krijgt een Veto-verrassingspakket boordevol verrassingen en fun.

a) Welk nummer hebben the Paranoiacs niet gecoverd?
  1. Be My Baby van the Ronettes
  2. Sonic Reducer van the Dead Boys.
  3. Strychine van the Sonics
b) Hoe reageerde het publiek op de malle strapatsen van the Paranoiacs?
  1. Apathie
  2. Brandstichting
  3. Moshpits
c) Hoe lang hield mijn wederhelft het uit bij Peter Pan Speedrock?
  1. Anderhalf liedje
  2. Een dik half uur
  3. Een krap kwartier
d) Wat droeg mijn wederhelft?
  1. Een broek
  2. Een kleedje
  3. Een legging
e) Welk deel van mijn lichaam doet vandaag het meeste pijn?
  1. Linkerarm
  2. Nek
  3. Rechtervoet
De organisatoren behouden zich het recht voor om bij vermoeden van fraude de betrokken deelnemer onmiddellijk uit te sluiten.

Labels: ,

donderdag 21 oktober 2010

Die mensen zijn gelukkiger dan het leven normaliter toestaat

"Tonight's gonna be a good, good night," mompelde mijn wederhelft als was ze Bart De Wever en ergens had ze gelijk. In de galerij aan de overkant wachtte een tentoonstelling op bezoekers. Een blond meisje en een zwart meisje keken mij naakt aan vanuit hun foto. De haren als een gordijn gedrapeerd over hun boezem.

Ik heb een stoel die ik gebruik om handdoeken te drogen na het douchen. Het logo van de K.U.Leuven verklikt dat ze op illegale wijze in mijn bezit is gekomen. Ik was nog jong en ik had nauwelijks slaap nodig. Als een zombie met een bodemloze naftbak vloog ik door het bestaan. Om onduidelijke redenen belandde ik op een receptie. Als de drank is in de man, is de wijsheid in kannen en kruiken. Twee uur later stond ik buiten met de stoel. Wie had mij kunnen tegenhouden? Een fuif in de Albatros, een kort dutje en een volle dag les later betrad ik de AB voor Youngblood Brass Band.

Diezelfde Youngblood Brass Band speelde gisterdag in Het Depot en ik was van de partij. Ouder en nuchterder maar nauwelijks wijzer. De korte inhoud van Youngblood Brass Band blijft voor eeuwig en drie dagen een fanfare die hiphop speelt. Die omschrijving doet hen geen eer aan. Deze fanfare speelt met even veel gemak jazz, soul, funk en pure pop. Vanaf het derde nummer, een heerlijke instrumentale versie van Bad van Michael Jackson, at ik uit de achttien handen van deze negen helden. U weet: wiens brood men eet, diens woord men spreekt. Gevolg: een Lovende Recensie met twee hoofdletters en nul nuance.

Als ik morgen doodga, huil dan niet. Balsem mijn kadaver, verzegel mijn kist, verscheep het zootje naar New Orleans. Begraaf mij naast Gram Parsons. Laat Youngblood Brass Band de rouwstoet leiden met een blond meisje en een zwart meisje naakt in hun zog. Het gemis als een gordijn gedrapeerd over hun boezem.

Labels: , ,

woensdag 20 oktober 2010

We all have a direct connection to God, but a great percentage of us don't call

Gisterdag kreeg ik Mark Peeters over de vloer. Sindsdien zie ik overal samenzweringen.

Dinsdag negen september jongstleden fixte ik mij een ticket voor het optreden van Ray Davies in de AB. Het heeft niet mogen zijn. Driewerf afgelast zonder reden, verklaring, excuus of gebed. Dat ik gisteren, de dag dat het optreden van Ray Davies had moeten doorgaan, in de gazet speculaties las over een Kinksreünie kan bijna geen toeval zijn.

Dat Ray geen goesting had in gisteren was eigenlijk niet eens zo erg. In ruil kon ik naar Kiss the Anus of a Black Cat en Drums are for Parades in het Stuk. Een avondje om alles af te korten. Ik kocht Master van DAFP samen met Grandchildren of the revolution van Broken Glass Heroes in de Bilbo. Master was de cd waar ik naar uitkeek, Grandchildren de impulsaankoop. Het vervolg laat zich raden. DAFP heeft maximaal tien keer opgestaan. BGH vijf maal meer. Heel de redactie is hem beu behalve ik. BGH staat binnenkort in het Depot. Ik kan niet gaan. Vies balen.

DAFP en KTAOABC hebben elk op hun eigen manier teleurgesteld gisterdag. Het eerste element daarbij is dat mijn verwachtingen zo torenhoog waren dat ze wel moesten wankelen en instorten. Het tweede element lag bij de groepen zelf. Ik lees overal dat KTAOABC een toegankelijkere plaat heeft gemaakt. Live blaatte een opdringerig orgeltje overal doorheen. DAFP bewees uiterst pijnlijk wel sound te hebben maar geen nummers. Ik kon enkel The law herkennen in de brij. Verder heeft de Duvel elke klacht verzacht.

Gisterdag kreeg ik Mark Peeters over de vloer. Daarna heb ik spaghetti gemaakt zonder reden, verklaring, excuus of gebed.

Labels: ,

maandag 18 oktober 2010

Wat voor een smeerlap moet ge zijn om een dikke vrouw hoop te geven?

Ik woon in een gevaarlijke buurt. Zaterdag slofte ik naar huis, een dronkaard waggelde voor mij uit. Vijf meter voor mijn deur kwam hij ten val. Half op het voetpad, half op de straat. Hij kon niet op eigen krachten rechtstaan. In dubio over de etiquette belde ik de 100. Daar verbonden ze mij door met de 101. Daar verbonden ze mij door met de Leuvense flikken. Een combi kwam, de dronkaard werd ingeladen, ik ging slapen.

Zonet trof ik voor mijn deur de resten van een ongeval. Een jongen, een dame. Zijn scooter, haar wagen. Papieren voor de verzekering. Een zakdoek tegen zijn bloedneus. Haar smos opengevallen op de passagierszetel. Overal wortel. Ik belde niemand en stapte een broodjeszaak binnen. Twee minuten later stond ik buiten met een ontmaagde klantenkaart en een kleine triplex. Philadelphia, ham, kipfilet, augurk, ui, sla, mayo. Mijn cholesterol klimt als een raket aangedreven door edelgas en volgende week ben ik dood. Ik woon in een gevaarlijke buurt.

Labels: , ,

zondag 17 oktober 2010

Indrukken zijn gevaarlijk

Let's look at money as a sophisticated lady. Ik werk hard om haar aandacht te verdienen. Eens ik haar bezit, vliegt ze de deur uit voor je "appelmoes" kan zeggen. Ik had op voorhand gepeinsd dat (meer dan) fulltime werken minder concerten zou betekenen. Dat blijkt nog mee te vallen. Er uitgebreid over schrijven, is helaas een ander paar pijpen. James, het overzichtje.
Donderdag, Stuk, Leuven
Mary & Me. Het eerste liedje was heel erg slecht met als trieste dieptepunt de regel "You drive me mad" die dertig keer herhaald werd. Daarna werd het ietsje beter, een crappy combinatie tussen een Velvet Underground-imitatie en een poging tot Dresden Dolls. Drum en bas zorgden voor een steady drive maar het meest opvallende aan Mary & Me was toch dat de zangeres twee verschillende schoenen droeg. En ja, dan weet je het wel.

Someone Still Loves You Boris Yeltsin. Drie clean cut kids en een vierde wiel met iets langer haar. Perfecte popsongs met kristalheldere gitaren die soms een grote bek opzetten maar nooit echt brutaal werden. Lang niet slecht, lang niet slecht.
Vrijdag, Botanique, Brussel
Tape Tum. Ingetogenheid met een elektronisch randje. Knisperend mooi als dansende propjes papier.

Of Montreal was nauwelijks twee seconden bezig of het meisje voor me begon lustig op haar gsm te tokkelen van: "Wat is me dat hier voor een gekke bedoening? Vissen met gasmaskers en skeletten in pyjama!" Ze had niet geheel ongelijk. Of Montreal zit tegenwoordig in een funktrip en klonk als George Clinton die op vette dinsdag jamt met de Power Rangers terwijl Prince predikt dat het einde nabij is. Hennig gay maar gemaan goed.
Zaterdag, Minnepoort, Leuven
Meuris. Tijdens Alles half begon een koppel uiterst rechts in de zaal te bekken. Ik heb ooit met een meisje gebekt in de Minnepoort. Alleen zaten wij aan de linkerkant. Ik had haar versierd met een cd'tje waar Alles half op stond. Toeval bestaat niet maar Stijn Meuris bestaat wel. De eerste helft was degelijk maar verraste niet. De tweede helft ramde als een moker doorheen mijn hart. Hoogtepunt? Toch wel de bluegrassversie van Arme Joe.

Labels: , ,

woensdag 13 oktober 2010

Een echte kunstenaar hoeft niet ondersteund te worden, hij redt zichzelf

De beste sms'en ter wereld zijn de sms'en die mijn broer mij stuurt op random momenten.
Als ik in de jury zat, Geert, ik oordeelde.
Gisterenochtend zag ik om acht uur 's morgen aan het Sportkot bejaarden fitnessen alsof hun leven en dat van hun kleinkinderen er van af hing. Ik was op weg naar Heverlee waar ik praatjes hield voor volle aula's om mijn gazet te promoten. Hier op aarde heeft alles voor- en nadelen.
Als gij geen voeten had, zou ge dan schoenen kopen?
Waarom hebde gij dan ne bh, jonghe!? HOER!

Gisterenavond ging ik naar de zogenaamde Quiet Sessions van Dez Mona in de Leuvense schouwburg. Het voordeel was bevestiging. De hel bestaat maar het is er geenszins onaangenaam toeven. Het nadeel was dat ik acute huiduitslag kreeg. Kippenvel met name.
Ey ma Geert, hebben we het nu over
cafékaarten of competitiekaarten?

Nu maar hopen dat mijn broer mij weldra een sms-je stuurt.
Zeg mij eens: mooi weer he?!
En u, meneer? Luistert u naar muziek?

Labels: , ,

dinsdag 12 oktober 2010

Weet je wat papa doet als hij hoort dat ik je keyboard lik?

(Onderstaande stapel flets geleuter verscheen vandaag in het eerste nummer van de nieuwe jaargang van B-magazine. Elders in dat nummer stond mijn gedicht Beuzelpraat. De buurman van dat gedicht was een archieftekst van Herman de Coninck. Ik bevind mij in goed gezelschap. Ik hoop dat ik niet met Kristien Hemmerechts moet neuken.)

She helps me be current in pop culture

Ik had van De Standaard een regenponcho gekregen maar ik droeg hem niet. Het regende nauwelijks. Bovendien mogen van The Man enkel echte Inca's een poncho dragen. Het was een zondag in augustus op een plein in een stad. Een Canadese Jood zong een lied. De stad was Gent, de Jood was Lenny Cohen, het lied was The Partisan.

In dat lied zitten de ronduit sketterende regels "I've changed my name so often / I've lost my wife and children." Lenny heeft ze niet zelf bedacht. The Partisan is een vertaling van La complainte du Partisan, een lied uit de Tweede Wereldoorlog. De eerder genoemde regels gaan daar als volgt: "J'ai changé cent fois de nom / J'ai perdu femme et enfant." Die regels zijn in mijn hart gekrast met het botte breekmes des levens.

Vandaar misschien mijn grote sympathie voor Ol' Dirty Bastard - bekend van Wu-Tang Clan en zichzelf. De man werd geboren als Russell Tyrone Jones maar liet zich ook wel aanspreken als Dirt McGirt, Osirus, Big Baby Jesus, Dirt Dog, Ason Jones en Ason Unique. Een uniek man, zo veel is zeker. Misschien zelfs zeven unieke mannen. Schizofreen op creatieve wijze en vice versa.

Ook het Australische triumviraat Pivot (spreek uit: Pievoo) is onlangs van naam veranderd. Zij bezitten tegenwoordig minder klinkers dan een asfaltweg en luisteren enkel nog naar de roepnaam PVT (spreek uit Pie Vie Tie). Donderdag stonden de drie heren in STUK om het nieuwe album Church With No Magic te promoten. Met zo’n titel moet het wel een succes worden in ons Belgenlandje. En plus zit PVT op Warp, een label hipper dan cocaïne.

Het voorprogramma werd donderdag verzorgd door Maya's Moving Castle. Maya's kunnen dat namelijk, kastelen verhuizen. Met het einde van de wereld voorspellen vul je geen hele dag. Maya's mogen overigens ook een poncho dragen van The Man. Echte Maya's tenminste. Maya's Moving Castle komt uit Gent. Je kan veel zeggen over Gent maar het ligt niet in Mexico.

Flashback naar maart, een zondag. Maya’s Moving Castle trapt de finale van Humo’s Rock Rally af in de AB in Brussel. Maya’s Moving Castle bestaat uit twee heren en een dame. Maya’s Moving Castle klinkt als PJ Harvey op een slechte dag. Maya’s Moving Castle covert Sabotage van het infernale trio Beastie Boys. Maya’s Moving Castle haalt de top drie niet.

Donderdag in STUK was Maya’s Moving Castle een eenzaam meisje zonder vriendjes. Een trieste heks, een manisch elfje. Pipi Langkous die ballerina speelt in een springkasteel vol muziekinstrumenten. Björk op een new wave-trip. Abstracte soundscapes blonken zijn aan zij met kale synthfunk. Nergens Sabotage.

PVT klonk als een rave aan de voet van de Berlijnse Muur. Een technoversie van Kid A van Radiohead. Ian Curtis die zingt bij Aphex Twin. Na een half uur klinkt PVT vooral als de eeuwige terugkeer van hetzelfde. Vieze Freddie Nietzsche kreeg spontaan een erectie in zijn doodskist.

Tenzij Nietzsche gecremeerd is natuurlijk. Ik zou er geen eed op durven zweren. Ik zou er geen poncho op durven dragen. Ik mag dat niet van The Man. Ik ben geen Maya. Ik ben geen Inca. Ik ben geen Azteek. Ik kom niet uit Australië. Ik kom niet uit Gent.

Labels: , , ,

donderdag 7 oktober 2010

Een penny per week per neger lijkt me billijk

De moeder van de moeder van mijn moeder had de honderd gehaald. Dat gaf haar genoeg nieuwswaarde om geïnterviewd te worden door TV Limburg. De videoband verzamelt stof in Wijchmaal maar de beelden zitten helder in mijn hoofd. Dat ze in de krant heeft gelezen over een gezinsdrama. Verwondering want "dat was vroeger niet zo."

Gisteren zag ik in de Leuvense schouwburg Koning Leopolds alleenspraak van 't Arsenaal. Met eenzelfde verwondering grasduinde Rik Van Uffelen alias le bon roi Leo door de aanklachten van zijn tegenstanders. Allemaal laster ook al is het allemaal waar. Als je zoiets zegt over een koning is het laster. Erg scherp of diep was het stuk nergens. Net toen ik dacht dat Rik met een steen ging gooien, hief hij een gedicht aan.

Ik loop al jaren te verkondigen dat Het leven en de werken van Leopold II het beste toneelstuk is dat ik ooit heb gezien. Misschien is Koning Leopolds alleenspraak het slechtste toneelstuk dat ik ooit heb gezien. Noem dat gerust een boutade. Ook al heb ik eigenlijk geen idee wat een boutade net is. Toen na een krap uur het licht aanging was ik verbaasd dat het al gedaan was en blij dat ik naar huis mocht.

Een dag eerder zag ik in Museum M de tentoonstelling Mayombe - Meesters van de Magie. Stukken die honderd jaar geleden op verzoek van de universiteit uit Congo zijn gestuurd door missionarissen als Leo Bittremieux. Stukken die anno Leuven Vlaams verspreid zijn over Leuven en Louvain-la-Neuve. Stukken die nu eenmalig herenigd zijn en uitgebreid met hulp van het Koninklijk Museum voor Midden-Afrika van Tervuren. Stukken die mij de vraag stellen of die kolonisatie wel zo slecht was als altijd wordt beweerd.

Zal ik voor het antwoord een allerlaatste maal te rade gaan bij Dré Steemans? "Tijdens de avondbezinning mochten we in de Bijbel lezen, in het Oude of het Nieuwe Testament of in het missietijdschrift. Ik heb daar dikwijls over de Congo gelezen, maar dan wel over Jef Geeraerts zijn Congo. Ik had een van zijn Gangreen-boeken verstopt in de kaft van het Nieuwe Testament. Ik heb daar in de kapel de meest wilde, opwindende negerinnenpassages gelezen."

Toen mijn overgrootmoeder werd geboren, leefde Leopold II nog. Toen mijn overgrootmoeder stierf, leefde Felice nog. Sic transit gloria mundi.

Labels: , ,

zaterdag 2 oktober 2010

Good luck will rub off when I shake 'ands with you

hij ging verhuizen
de vriendschap was verloren
Donderdag hield het Stuk een nieuw jaar boven een indrukwekkend doopvont. Mixtape was the name of the game en ik slaagde er in net te laat te komen. De daaruit volgende zelfhaat werd tot moes gebeukt door de vuile middernachtshow van Kapitan Korsakov. Het laatste nummer was een fokswilde noisejam van een kwartier with a little help of their friends van Wixel, Tomàn en the Rolling Stones.
toen werd hij bij hem uitverkoren
ze gingen wat spelen
Eerder die donderdag hing ik uit een raam op de Oude Markt voor een half uurtje Daan. Daan had geen speciale vriendjes bij. Zolang 's mans vaste makkers maniacs als Steven Janssens zijn, is dat helemaal niet erg.
ze voelden mekaar goed aan
en de drummer moest op de trommel slaan
Gisterdag hing dat nieuw jaar nog steeds boven dat doopvont aan het Stuk. Deze keer was het aan The bear that wasn't om zijn vriendjes uit te nodigen voor een partijtje. Die vriendjes kwamen uit gezelschappen als Yuko en Isbells en wat ze speelden was heel mooi. Minder kaal dan wat het Beertje doorgaans gromt. Kruis Daniel Johnston met Brian Wilson net zijn het middagdutje, zoiets.
een band gaat nooit stuk
al heb je een ongeluk
Zelf heb ik ook leuke vriendjes maar ik verwaarloos hen. GW kloeg: "het is al verdomd lang geleden dat wij elkaar nog eens een goeie tong gedraaid hebben." Bijna twee jaar geleden, als ik goed kan tellen. San F. Yezerskiy van zijn kant vreest dat ik een mongool ben. Een angst die ik deel.
je ziet maar ze hebben elkaar
ze krijgen het telkens weer voor mekaar

Labels: , ,

vrijdag 1 oktober 2010

Gezellig op een abstracte manier

"Always remember, people don't do what you expect, only what you inspect," aldus de wijze neger Rev Run. Laat ik voor de lol maar eens inspecteren wat ik de afgelopen maand verslonden heb aan boeken en films.
Qua boeken blijkt het goed mee te vallen.
Qua films is het iets meer huilen met een klak op.
De neger van de maand is sowieso Kyteman. Nu is die man eigenlijk maar een halve neger en zo ziet hij er zelfs niet uit. Gelukkig zaten er in zijn Hiphop Orkest een paar fraaie exemplaren van pure Nubische chocolade dus dat compenseert.
Verder heb ik in september elke dag een gedicht - of iets dat daar op zou moeten lijken - geschreven. Iemand goesting om in mijn plaats kaf en koren uit elkaar te halen?

Labels: , , ,