Duurzaamheid kan heel lang meegaan

Lieve mama & papa,

Jullie zijn een bende mondige ego's voor wie het nooit goed is. Hoeveel schade kan ik aanrichten met mijn pen? Zullen we het even uittesten? 2010 was niet het jaar waarin ik mijn leven eindelijk volledig op de rails kreeg. 2010 was wel het jaar waarin ik een job vond en die geweldig deed.

Voor de rest is er niet al te veel veranderd. Het was een jaar van duisternis, nihilisme, woede, ontevredenheid, liefde, misantropie en psychose. Een jaar om nu rap rap in lijstjes te gieten en dan weg te kappen als een vergeten tas koffie. Koud, bitter, pikzwart, verspilde energie.

Compact disc van het jaar: De wereld mag zo zot zijn van The suburbs als ze zelf wil. Ik heb haar dertigduizend kansen gegeven en toch is er geen kwartje gevallen. Bij Grandchildren of the revolution van Broken Glass Heroes tuimelden mijn muntjes vanaf de eerste luisterbeurt de grond op. Het geld groeit pertang niet op mijn rug.

Concert van het jaar: Chronologische top vijf: Part Chimp op Rock Herk, Das Pop op Bruksellive, DJ Shadow in het Rivierenhof, Kyteman in de AB en No Means No in het Stuk. Op de reservebank zitten Dee Dee Bridgewater en Randy Newman uit te blazen van hun respectievelijke passages in de AB.

Film van het jaar: The ghost writer en Exit through the gift shop. Binnenlands leuk: Adem.

Boek van het jaar: Ik durf niet te zeggen dat ik Huis van de aanrakingen van Peter Verhelst heb begrepen maar het heeft mij wel gegrepen. Neem het mij niet kwalijk en ik zal het jullie niet kwalijk nemen.

Theatervoorstelling van het jaar: Het leven en de werken van Leopold II (KVS) maar dat telt eigenlijk niet mee. Tellen wel mee: Bezette stad (ook KVS) en De Kafka's (Theater Antigone). (San F. Yezerskiy verzamelt as we speak keien om mij te stenigen, moeder. Geen paniek, vader. Caroline Gennez verzamelt as we speak een regering om mij te beschermen tegen die wapensmokkelaar, die hobbykok, die millenniumstudent, die cafeïnekat.)

Voor 2011 heb ik twee goede voornemens. Ik wil de verkeerslichten van de natie zo ver krijgen dat ze naar mijn pijpen dansen. Ik wil het woord autosalonfähig in de Van Dale binnensmokkelen. Mijn realisme is licht als een veer, jullie geduld is zwaar als een berg. Ik bof maar met zulke ouders.

Verder zal ik musea bezoeken, literaire tijdschriften lezen en naar lezingen gaan. Het zal mij uit mijn moeilijkheden halen en mijn geest vormen. Binnen een jaar ben ik een ontwikkeld mens.

Jullie kapoen,

Geert

Money can't buy life

Zullen we het tussen schuld, boete, misdaad en straf door even maar, heel even maar hebben over illegaal downloaden? Mijn broer downloadt tegenwoordig via BitTorrent. Dat levert hem muziek op per discografie. Het levenswerk van deze of gene artiest inclusief alle ep's, b-kantjes, demo's, bootlegs en vies ondergoed. Zelf bezig ik nu en dan Soulseek. Dat levert mij muziek op per plaat: het kunstwerk an sich, liederen in context.

Vroeger gebruikte ik Kazaa. Dat was downloaden per liedje en desgewenst de plaat zelf maar samenleggen als een puzzel van tien à vijftien stukjes. Op die manier kwam niet elke lied uit dezelfde bron en dat vloekte wel eens. Mijn exemplaar van Greendale van Neil Young bestaat voor de helft uit liveopnames. Ik heb altijd gedacht dat mijn al even illegale exemplaar van Trout mask replica een soortgelijk probleem kende. Er zitten vreemde klikken in het gedicht The dust blows forward 'n' the dust blows back. Ik ging ervan uit dat de mp3 geript was van een lp.

Nu vernam ik echter uit het Beefheart-in memoriam van The village voice dat de Kapitein die tekst regel per regel heeft ingesproken. Het geklik is het aan- en uitzetten van de taperecorder. Ik dank Onze Lieve Heer en Zijn plaatsvervanger hier op Aarde dat die plaat zo ondoorgrondelijk is dat deze opheldering niet voor ontluistering zorgt.

Ik las ooit dat John Frusciante in zijn tienerjaren elke ochtend naar Trout mask replica luisterde als garantie voor een dag vol creativiteit. Ik heb het geprobeerd. Ik heb het drie dagen geprobeerd en ben toen overgeschakeld op easy listening. Illegaal gedownloade easy listening.

Het is niet gemakkelijk mens te zijn, zeker niet als het winter is

En waar En waar de sterre stil bleef staan stil bleef staan, bleef Geert Simonis stil staan. Rood pluche aan de voet van het witte doek. Vuile beelden, een kerstverhaal zoals Pietje de Leugenaar dat zou vertellen.

Misschien moet ik zelf maar een ster aan een latje nagelen en het volgen doorheen bos en polder. Een baken voor orde op zaken in dit richtingloos bestaan. Ik zal er niet bij zingen, de mensen zouden dat niet begrijpen.

Ik zal naar Brussel strompelen, ik zal naar Laken kruipen. Tot ik op audiëntie mag bij Albert II. Tot ik Hem kan vragen hoe Hij dat doet. Elk jaar weer Driekoningen in Zijn eentje overleven.

I don't torture chickens

Na drie uur op vier treinen beloofde een bordje aan het buffet mij Provençiaalse saus. Het grapje over provincialisme maakt u zelf maar.

Na drie uur en vier gangen dompelde een vader de tutter van zijn baby even in zijn Duvel. De kleine kalmeerde niet. Elke alcoholist is ooit met melk begonnen maar dit kindje maakt de overstap wel heel vroeg.

Na drie uur en vier kaartspelen moest ik naar F.C. De Kampioenen kijken. Alle grapjes gingen over seks en er deden personages in mee die ik nog nooit had gezien.

Mistakes become motifs

Beeld u in dat de film 1 april voor gevorderden bedolven wordt onder kilo's nuance. Nee wacht, ik zal het anders proberen uit te leggen.

Ik luister wel veel naar muziek - hiphop, Eminem, Red Hot Chili Peppers - maar dat is gewoon om bezig te zijn. En ondertussen zit ik wat te surfen. Ik doe écht niet veel. Ik teken wel veel maar dat trekt op niks. Schrijven, daar haal ik goeie punten op. Verhaaltjes verzinnen, dat lukt wel. In mijn hoofd gebeurt er dan meteen van alles. Als ik ergens aan begin, moet het in één keer af zijn, ander heb ik geen goesting meer. Ik heb niet veel geduld. Maar er is niet veel dat mij van streek brengt. Ik neem het leven zoals het komt. Nee wacht, ik had dat anders moeten uitleggen.

Vanmiddag zouden the Van Jets in het Pauscollege busken voor Music pro life. Ik wachtte drie kwartier en mijn tenen werden zwart. Toen kwam het bericht dat de tourbus tussen Brussel en Leuven vastzat in de sneeuw. Met de vijf euro die ik mentaal al richting dat aidswezen had gestuurd, ben ik gaan pokeren. Vierenzestig cent gewonnen. Nee wacht, ik zal het anders proberen uit te leggen.

In de promotiezaal van de universiteitshallen zong een koor tien liedjes die allemaal over Betlehem gingen. Daarna kreeg ik spuitwater, kaas, soep, peperkoek en glühwein van de vicerectoren van de universiteit. Het was de eerste keer dat ik glühwein dronk en het was de laatste keer dat ik glühwein dronk. Nee wacht, ik had dat anders moeten uitleggen.

Een wet van meten & persen

Mensen zoals ik verdienen zo nu en dan een extra pauze. Helemaal niets doen en gewoon genieten. Ik heb gisteren echt gemààn veel cookie dough binnengespeeld op een tempo dat toch wel een beetje, ahem, bezwaarlijk te noemen was.

Heb ik 2010 onder de knie of heb ik 2010 niet onder de knie? Dat is de vraag. Heb ik 2010 nog niet onder de knie dan moet ik er over schrijven. Reflectie by proxy. Terugblikken per pen. Gisterdag werd in de Leuvense schouwburg het muzikale jaar samengevat door Luc Janssen: Dit was 2010! Muziek.

Afgaande op gisterenavond moet 2010 een enorm mak jaar geweest zijn, een richtingloos beekje dat gevaarlijk naar stilstaand water neigde. Tamme interviews van Luc, terminaal ongrappige terzijdes van Alex Agnew, een misplaatste ode aan haar laptop door Katia van Rock Ahoy.

Wil ik niet verzuipen in 2011 dan is pompen de boodschap. Liefst op de juist plaats. Positief denken als reddingsvest. Zal ik het nu al even aan de borst drukken? Ik heb drie muzikale goudklompjes opgevist uit de modder. Baby, don't worry van Broken Glass Heroes, Matchbox car door Guy Swinnen, The letter door De Laatste Showband.

Het laatste nieuws is het grootste nieuws: Timmetje Vanhameltje heeft gezegd dat hij in 2011 een nieuwe plaat voor Millionaire gaat schrijven. They say he can't but he does what he wants to! I'm on a high and I can't stop rolling.

Donker dansbaar dankbaar

Gisterdag had ik goesting in een shot cultuur. Ik driekwartswaggelde naar het Stuk voor de dansvoorstelling Monsoon 2010. Daarin liet artist in residence Arco Renz een handvol Aziaten van jetje geven. De rest van de week mogen zij ad hoc samenwerken met Vlamingen. Donderdag zal het resultaat daarvan in datzelfde Stuk te zien zijn.

Gisterdag kregen we vier vignetten. In het eerste bestormde Eisa Jocson een Chinese mast. Dat is code voor: ze paaldanste. Toen viel ik in slaap. Ik werd aan het eind verdwaasd wakker. Ik had nood aan duiding en aan duiding bij die duiding. Ik kreeg enkel een glaasje cava. Daarmee was ik ook content.

Kroniek van een aangekondigde jood

De ochtend volgde te snel op de avond. Hij sloft zijn werkhok binnen. Slordige nota's overal, de lucht zo muf dat hij tastbaar is, de piano onaangeroerd. Een half uur later sleept de componist zichzelf binnen. De opdrachten zijn duidelijk: een trage voor de crooner van de dag en een snelle voor het meidengroepje van volgende week. Gedachten en gepingel vloeien samen tot de twee liedjes klaar zijn. Niet geweldig maar ook niet slecht. Maakt toch niet uit. Over een maand fluit iedereen andere melodieën. Dan staat de hitparade boordevol ander bandwerk. Ook geschreven in een claustrofobische kubus door mannen met piano en potlood.

They say the neon lights are bright on Broadway. Op nummer 1619 van die straat staat the Brill Building. In de jaren vijftig en zestig werd er aan een razend tempo en op industriële schaal popmuziek geschapen. Een systeem dat ineen zakte toen het dogma Gij Zult Uw Muziek Zelf Schrijven op de hielen van Bob Dylan alles veranderde.

Achteraf is gebleken dat de wegwerppop van die dagen wel degelijk bestand was tegen de scherpste tand des tijds. Yakety yak, Save the last dance for me, The loco-motion, Viva Las Vegas. Liederen die minstens een keer per maand een blokje omlopen op het stratenplan van mijn hart.

De auteurs? Grote namen als Burt Bacharach en Hal David, Neil Diamond, Gerry Goffin en Carole King, Jerry Leiber en Mike Stoller, Barry Mann en Cynthia Weil, Doc Pomus, Neil Sedaka. Veel legendarischer kan je als m/v achter de schermen niet worden.

Zal ik mij alvast excuseren voor de knullige poging tot evocatie van het leven en werken aldaar in de eerste paragraaf? Waar ik uiteraard naar toe wil: ik, gisterdag, AB, Songs from the Brill Building.

They say there's always magic in the air on Broadway. Een tribute dus aan de songs van the Brill Building. Deuntjes die zijn blijven hangen terwijl de namen van de auteurs en de uitvoerders verbleekten tussen het woestijnzand. Zet Patrick Riguelle op een podium met John Terra. Vul aan met de halve Laatste Showband en enkele gasten. Het soort avondje dat niet meer stuk kan, toch?

They say the girls are something else on Broadway. (En ook wel: this is a man's world but it wouldn't be nothing without a woman or girl.) Het waren de dames die het hoogst scoorden gisterenavond. Lady Linn (Riguelle: "Mag ik Lady zeggen?") gooide een strike met Walk on by. Marie Daulne bracht Fever alsof ze slaapwandelde van koortsdroom naar nachtmerrie. Dany Caen heroverde It's my party met één welgemikte karateschop in de lever van Amy Winehouse.

Minpuntjes? Ik kan best verdraagzaam en ruimdenkend zijn maar zelfs in de martelkamers van Dachau lieten ze John Terra geen twéé Neil Diamond-medleys zingen.

De ballade van het drankorgel

Zaterdag was ik voor de verandering aan het thuisfront. Zoals gepland heb ik Ik zat op het dak van Daniil Charms uit de boekenkast getrokken. De bladwijzer smaakte naar madeleine.

Een ticket voor het optreden van Arno in het Dommelhof in Neerpelt op twee november 2002. Een cadeau voor mijn achttiende verjaardag. Mijn rechterhand zat in een verband die avond. De dag ervoor was een bescheiden feestje fataal afgelopen.

Alcohol.
Hoogmoed in het aanschijn van de meerderjarigheid.
Gekloot met een brommertje.
Een brutale knuffel met het asfalt.
Een bezoekje aan de spoed.

Sindsdien ben ik aplenty bezopen geweest. Sindsdien heb aplenty domme dingen gedaan. Sindsdien ben ik nooit meer op de spoed beland. Een bevinding die mij gerust stelt. Acht jaar ouder, een greintje wijzer.

Gisteren passeerde meneer Hintjens in Het Depot. Ik ben als vanouds gaan kijken. Dom, dom, dom. De ontgoocheling smaakte naar madeleine. Waarom ga ik in Gods naam nog kijken? Omdat de achttienjarige in mij blijft hopen op de heropstanding van de gevallen engel.

The lonesome Zorro had exact tweeënhalve verrassing bij. De halve was dat we Oh la la la in de Balkanversie geserveerd kregen. De andere twee het opvissen van Watch out boy en Je veux nager. Dat de man tegenwoordig vier keer een liedje gezeten brengt, zegt iets over zijn leeftijd. Dat hij er mee wegkwam, zegt meer over zijn charisma. Toch kreeg Arno mijn ingewanden amper aan het borrelen.

Desondanks was de fles jenever een half uur later leeg. Ik stuikte ineen. Ik lag in de goot. Mijn ogen gefixeerd op de sterren. Een uitspansel waar Arno niet meer tussen blonk. Mijn vriend, ik ben niet boos. Ik ben een teleurgestelde achttienjarige, jij een gevallen held. Alcohol, hoogmoed, gekloot. Moet ik je naar de spoed dragen?

Koop u een boek & lees het

De tekstjes op mijn blog zijn mooi maar ik sjoemel met de waarheid. Het stoort jullie maar jullie durven niet te klagen. Of toch? Wie zuigt de spits af?

Als de zon naar liefde ruikt dan waggel ik naar Alma 3 voor een spelletje Raad Je Avondmaal. Koud stoofvlees met een Westmalle erover gekapt. Wat zal ik spouwen vanavond? Angst, vernedering of hoop?

Ik wist niet wat handgeschept papier is. Nu weet ik het wel. Mokkel lachte mij gisterdag uit omdat ik niet wist wat handgeschept papier is. Dat was nadat ik haar had uitgelachen toen ze vroeg of de frase "Run, Forrest, run!" uit Saving Private Ryan kwam.

Dat was nadat we naar De Kale Zangeres van het Campustoneel waren geweest. De Koelisse, een zaaltje onder Alma 3. Heverlee, een dorpje onder Leuven.

Je moet bij een gesprek steeds het onderwerp in je achterhoofd houden. Absurd theater breekt breed glimlachend met die regel. Eugène Ionesco, schrijver van De Kale Zangeres, is samen met Becket de grote naam van het genre.

Ik verwachtte iets goed à heel goed. Het Campustoneel slaagde er echter in De Kale Zangeres te brengen als een tweederangsklucht van een KWB-afdeling uit de provincie.

Ik had het verzameld werk van Ionesco op voorhand uit de boekenkast geplukt. Wat maakt dat ik nu door drie boeken tegelijk wandel. Voor je het weet is het 2011 en sta ik nog geen meter verder.

Some of my best friends are journalists

Elke dag is een avontuur in mijn kronieken. Pikzwarte inkt op perkament. Hardnekkig kippenvel op de armen. Kleine Zus is onlangs naar Haar Eerste Optreden geweest. Dat doet mijn hart gloeien van trots tot het in een straal van vijf meter rond mij lente is.

Het optreden in kwestie was K3. Ik kan dat spijtig vinden maar ik kan dat niet onverwacht vinden. Smaken verschillen en er is een generatiekloof. Desgevraagd antwoordde Kleine Zus dat de meiden van K3 alle liedjes hadden gezongen.

Zaterdag bracht een familieuitstap mij naar Palethe in Overpelt. Helder baken tussen de Limburgse nevelen. Tante Directrice had haar poorten opengezet voor Stijntje Meuris en zijn gevolg. De pijpgrage hoer van het toeval had mij zitplaats K3 toebedeeld.

Meurisfanschap stroomt bij ons door de bloedbaan. Het is verankerd in de diepste bodem van ons dna. Vader mag bij de open haard graag verhalen hoe hij Noordkaaps homecoming gig heeft gezien een week nadat ze de Rock Rally wonnen. Broeder mag graag plannen smeden tot het stencillen van Stijns smoelwerk op de muren van zijn slaapvertrekken. Ik mag 's mans frasen graag voor mij uitmompelen wanneer niemand luistert, wanneer iedereen luistert.

Achteraf wilde ik Kleine Zus vertellen dat ook Stijn alle liedjes had gezongen. Ze snurkte al achter de tralies van haar kleine kribbe. Over enkele weken krijgt ze een groot bed om in te slapen, een groot bed om uit te vallen. Over enkele jaren neem ik haar mee naar een optreden van Stijntje Meuris. Fanschap sluimert in haar bloedbaan. Pikzwarte inkt verankerd in de diepste bodem van haar dna.

Als er niemand komt, zijn jullie stout geweest

Goedemorgen,

"Goedenavond, wij zijn Tommigun. Wij zijn van hier en wij gaan liedjes zingen." Ik heb al minder warme welkoms dan gisteren gekregen in de AB, eerlijk waar. Tommigun bouwde schijnbaar fragiele hutjes op stevige fundamenten van bas en drum. De occasionele wilde uitbarsting bewees dat de bouwsels toch tegen een stootje konden. Hier en daar zocht de saaiheid onderdak maar in het algemeen had ik weinig te klagen. Zangeresje Kaat schitterde bovendien als kindvrouwtje en zorgde er aldus voor dat ik Tommigun klasseer onder de i van In De Gaten Te Houden. Dat ze De Zus Van is, kan mij fuck all schelen.

Mintzkov herinnerde er uitgebreid aan dat ze tien jaar eerder op hetzelfde podium Humo's Rock Rally wonnen. Dat herinnerde mij er uitgebreid aan dat Mintzkov na drie albums zo zeer een eigen geluid heeft opgebouwd dat de eenvormigheid die ooit om de hoek loerde een goede buur is geworden. Een oplossing heb ik niet voorhanden maar snoeien in de lengte van de nummers zou zeker geen kwaad doen. Tweede punt van kritiek is dat Mimosa niet spelen om een tweede bisronde af te dwingen getuigde van extreme lafheid. Los daarvan piekte het optreden bij Opening fire en Gemini.

Wist gij dat ze in de pornowinkeltjes rond het Rogierplein tot negentig euro vragen voor Pirates II - Stagnetti's revenge? Ah, gij wist dat. Vindt gij dat normaal? Ik vind dat niet normaal. Vindt gij dat normaal?

Don't I know you from the cinematographer's party?

Who likes short shorts?

Afgelopen week was die ene week per jaar dat heel Leuven kortfilms voelt, kortfilms ruikt, kortfilms hoort, kortfilms ziet en kortfilms spreekt.

Ik mocht tekenfilms gaan kijken met het gezin Yezerskiy. Mouse for sale - over een muis met grote oren die wordt gekocht door een jongetje met grote oren - was overheerlijke animatie geworden camembert. Verder was er elke dag een afsluitend concertje in de oase van fellatio beter bekend als het Stukcafé.

Hoeveel slackers heb je nodig om een blender aan te zetten? Drie. Als je in die blender weemoed, perfecte pop en een banjo smijt, krijg je Marble Sounds. Zij speelden dinsdag.

Woensdag kwam Liesa Van der Aa tot mij. Zelden iemand met een viool zoveel lawaai weten maken. Zelden zoveel zo een geslaagde combi van heul veul lawaai en mooie muziek weten te maken. 't Is dat ze haar vriendje bij had, anders had ik haar ten huwelijk gevraagd.

Who likes short shorts?
Ik niet. Echt niet.
Echt niet. Echt niet.

Dat zet geen doden aan de zeik

Zie Hem hier zitten. De grootste schrijver van zijn generatie. Zelfbewust in wasserette De Wastrommel. Lakens plooien met een vreemde mevrouw. Het bankje minder comfortabel dan een sardineblikje. Chance dat Zijn generatie van niets weet.

Gisterdag zat Hij met Alexander in Den Bebop - officieel At The Bebop - naar No Angry Young Man te kijken. Aan het tafeltje rechts van hen hingen twee dames die om de beurt, vlak na elkaar naar het wc gingen. Anders zou het bèndje denken dat ze weggingen. Zouden de dames zelf geweten hebben hoe schoon dat was?

Zou Van Gogh geweten hebben dat hij de grootste schilder van zijn tijd was? Zou koningin Astrid geweten hebben dat ze leefde en stierf in het interbellum?

Ondanks een cursus van een jaar op het Yezerskiy Institute for Theatre Criticism is Hij geen gewaardeerd toneelkenner. Van de onlangs overleden Eric De Volder had Hij dan ook nog nooit gehoord. Uit het in memoriam bleef Hem vooral bij dat De Volder hield van kamermuziek uit het interbellum.

No Angry Young Man omschrijft zichzelf als kamerpop. Daar bedoelen ze mee dat ze veelal akoestisch spelen maar toch geen folk plegen. Hij vond hen enigszins sucken. Dat lag vooral aan de frontman. Even miscast als Jezus in Auschwitz. Brood willen vermenigvuldigen maar zelfs geen kruimeltje hebben om mee te beginnen. Het publiek kreeg twee covers te vreten. I shall be released, heerlijk verstild. Lucy in the sky with diamonds, rotslecht. Zelfs William Shatners versie was minder crappy.

In het café achteraf gingen de gesprekken over Ionesco en Britney Spears. En het interbellum, hij ploegde voort.

Onderwijs wordt al duurder met de dag

Liefste biograaf,

Gisterenochtend. Het meisje was al lang verdwenen op bevel van haar agenda. Tussen opstaan en douchen zwierf ik in haar bed door Een aangename postumiteit, het vuistdikke brievenboek van Herman de Coninck. Zeer geschikt om muggen, kinderen en ander mormels richting Nirwana te meppen. Het loden besef sloeg toe dat ik dringend meer moet corresponderen als ik na mijn dood - maximaal vierentwintig jaar van nu - een soortgelijke turf wil vullen. Corresponderen als in: berichten langer dan vijftien woorden en inhoudelijk breder dan "Vergezel je me naar optreden X, film Y of café Z?"

Donderdag zag ik De Kafka's van Theater Antigone. Het proces heb ik op de middelbare school twee maal gelezen maar nooit begrepen. Ik kreeg van het toneelstuk geen aandrang het een derde kans te geven. Wel cadeau gekregen: het vage voornemen De gedaanteverwisseling eens te lezen en een urgente kopstoot van een opstoot om Ik zat op het dak van de Sovjetabsurdist Daniil Charms op te diepen uit de stoffige boekenkast aan het dito thuisfront.

In het laatste middelbaar heb ik er met twee medeaandeelhouders in misdaad een boekbespreking over geven. Simpele opgave: vijftien minuten vullen met lullen over wereldliteratuur. De prefix "wereld" gaf aan dat we verder moesten turen dan onze kerktoren, ons land en liefst ook ons werelddeel. Rusland was Verweggistan genoeg voor de leerkracht. Een kleine man met een baardje die Bolleke werd genoemd in de wandelgangen. Ook als hij er bij stond.

Die les zouden wij gevolgd door twee andere groepjes onze presentatie houden. Het derde groepje was niet goed voorbereid. Een van hen - een aardig meisje als ik het me goed herinner - vroeg me of ik hen tijd kon kopen door onze boekbespreking te rekken. Dat kon ik, dat deed ik. Ik toonde ter illustratie van Charms en het absurdisme fragmenten uit Lava. Die les kregen mijn klasgenoten tien minuten meer Lava dan oorspronkelijk gepland. Die les kregen mijn klasgenoten een boekbespreking minder dan oorspronkelijk gepland.

Op vaders videoband stond ook een stukje waarvan ik nooit precies heb geweten of het nu wel of niet bij Lava hoorde. Het betreft een relatief primitief filmpje van De Nieuwe Snaar dat destijds voor videoclip kon doorgaan. Ze zingen van: "Het gat in uw memorie / Zal niet lang een gat meer zijn / Want dit is De Préhistorie / De jaren vijftig na het refrein." Vervolgens vatten ze in de strofes de periode 1950-1985 We didn't start te fire-gewijs in sneltempo samen. Pas later heb ik ontdekt dat het een cover was van Bread and butter van the Newbeats.

Vorige week dwaalde ik toevallig de Fnac binnen. Ik kan cultureel correct JJ Records bezoeken zo veel ik wil, ik blijf een slaaf van de afprijsbakken van het establishment. Alzo stootte ik als een truffelvarken op Alle 40 goed van De Nieuwe Snaar. Op de tracklist prijkte De Préhistorie. Ik blij, ik kopen, ik luisteren, ik teleurgesteld. De Préhistorie op die cd bleek een ander lied,. Een cover van Everybody needs somebody to love van the Blues Brothers Solomon Burke.

Waar ik eigenlijk naar toe wil, is dat heel die Nieuwe Snaarcompilatie een vermoeiende boel is. Zijn de liedjes geen covers dan zitten ze vol knipoogjes. De teksten zijn te clever om echt grappig te zijn. Ik ben er mij wel degelijk van bewust hoe ironisch het is dat ik iemand anders knipoogjes en geforceerde cleverheid verwijt. Ik zal De Nieuwe Snaar een tweede kans geven, er nog eens goed over nadenken en je dan terugschrijven.

In afwachting van uw antwoord verblijf ik inmiddels,

Geert Simonis

The media always assume they can get in everywhere for free

Bij de volgende pieptoon is het vijf voor half een.

Kafka, dat is seks en tetten. Wees zo goed uw bloesje uit te doen. Een witte onderbroek, ballen in mijn buik. Sla ik u dood met teksten? Inktvlekken op uw blauwe plekken? Een kadaver gaver dan het maagdelijk blad. Wat een schattige klauwtjes heb jij. Heb je geen handschoenen aan?

Bij de volgende pieptoon is het kwart na 't polske.

Kafka, dat is Sesamstraat in Absurdistan. Ik blokkeer uw wegen tot ik u doorlaat. Deze stad was beter met asbest. Vroeger woonde ik in de obscure provincie. Ik stal geld en was altijd dronken. Ik woonde naast een gehandicapte meneer. Zijn dochter had lelijke handdoeken.

Bij de volgende pieptoon is het vijf voor twaalf.

Kafka, zijn naam is al genoeg misbruikt. Zet je schrap, we gaan vier omkeringen van allianties meemaken. We wijken af, dat is niet erg. Ik ben maar van de koffie. Koffie gaat over meer dan over koffie alleen. Ik archiveer dus ik besta.

Bij de volgende pieptoon is het einde nabij.

Kafka, dat zijn schlemielen op een pleintje. Daar heb ik leren petanquen. Ik was een klein manneke maar ik mocht meespelen en met het balleke gooien. De bal moet draaien als je gooit. Zo. Niet zo. Echte ballen, metalen ballen. Als je wil, zal ik het je leren. De geheimen van het vak.

Bij de volgende pieptoon is het koffiepauze.

Bij de volgende pieptoon is uw tijd op.

(De Kafka's van Theater Antigone. Donderdag twee december anno Domini MMX. Soetezaal Stuk Leuven.)

Bij de volgende pieptoon is het veel te laat.

The lesbian film collective

Ik had meer goede voornemens dan een Arabier. Toch heb ik afgelopen november slechts één boek gelezen. Maar wat voor één! Ik heb het uiteraard over Dwarskijker 1991-1998 van Rudy Vandendaele.

Qua films ben ik ein-de-lijk door de Spike Lee-dvd-box van wijlen Phumazz zaliger heen geraakt. Verder nog wat rondgehangen in Cinema Zed en omstreken.

• Crooklyn (1994) van Spike Lee
• Clockers (1995) van Spike Lee
• Robin Hood (1973) van Wolfgang Reitherman
• Jungle fever (1991) Spike Lee
• Adem (2010) van Hans Van Nuffel
• Exit through the gift shop (2010) van Banksy

Wat zijt gij, een cactus?

Please come on chatroulette when you read this so I can see your face

Gisteren organiseerde Mokkel een avondje optredens in Fakbar Letteren. FFWD Live noemde ze dat geintje. Ik ging kijken en kreeg een Orangina omdat ik braaf was geweest.

Six Hands speelde hier en daar een tikje rommelig. Verder waren de drie heren nog steeds platonische seks voor eenzame rukkers, achtergrondmuziek voor mensen die van algebra houden.

Silk Sevens volgde als een braaf Arabisch cijfer. Classic rock drijvend op een wolk van enthousiasme. Spijtig dat de iets te volle sound de crappy geluidsinstallatie niet altijd overleefde. De heren coverden de Samsonrock. Wat moet/mag ik daar van vinden, lieve vrienden?

The horrible truth about geert simonis

Vandaag doet heel je lichaam pijn omdat er gisteren een barst is gesprongen in je ziel. De blues, dat is je voor eeuwig en drie dagen afvragen wat er gisteren in Gods naam is gebeurd en je dan plots herinneren wat er gisteren in Gods naam is gebeurd. Je ging naar de kamer van je meisje, kroop bij haar in bed en probeerde in slaap te vallen tot je daadwerkelijk in slaap viel. Je dronk twee zwarte koffies met een deerne en nam daarna afscheid van haar. Je ging naar je werk en zette het oud papier buiten voor de dag erna. Je besloot je haar te laten groeien.

Het almachtige charisma van Jon Spencer hield de avond recht gelijk een loden erectie. Op de S-schaal scoorde the Jon Spencer Blues Explosion twee op drie: Show en Sound maar geen Songs. Het gezelschap kwam traagjes op gang maar explodeerde meer dan degelijk in de tweede helft. In Het Depot speelde voorprogramma the Experimental Tropic Blues Band zich aardig het bloed van onder de nagels. Je legde de deerne uit dat die drie Waalse heren tropisch noch experimenteel zijn en ook niet echt blues spelen maar wel een band vormen. Op weg naar Het Depot legde je haar uit dat the Jon Spencer Blues Explosion niet echt blues speelt maar wel een band is rond Jon Spencer en dat de naam dus drie vierde toepasselijk is.

Je ging de deerne afhalen op haar kot waar ze je liet kennismaken met Love song van Cruel Black Dove. Je belde haar om te vragen of ze meeging en ze hapte toe. Je belde een gozer om te vragen of hij meeging maar hij nam niet op. Je belde een grietje om te vragen of ze meeging maar ze was te moe. Je bereidde je voor op een rustig avondje maar kreeg onverwacht een last minute ticket voor the Jon Spencer Blues Explosion in Het Depot in de schoot geworden.

Je las in Humo dat Silvio Berlusconi ooit "een escort uitlegde dat ze meer met zichzelf moest spelen, opdat ze meer van seks zou kunnen genieten" en dat vond je best wel geestig. Je at je in de McDonald's anderhalve hartverzakking op kosten van de zaak. Je kreeg te horen dat je binnenkort een nieuwe pas moet halen op het gemeentehuis. Je ging met een vriend mee naar de tandarts om hem te steunen en las daar in de Story een interview met Karel Deruwe. Je werd wakker op de kamer van je meisje en had geen tijd meer om te douchen waardoor je kapsel heel de dag op een depressieve vetkuif leek.