dinsdag 25 januari 2011

De grens tussen feest & epilepsie

Na de volgende oorlog ben ik een veteraan. Ik had zaterdag een jas van twee meter aan. Ik droomde over grote avonden op plaatsen waar men mag samenscholen volgens de wet van Zweden en Perzen.

Ik volgde mijn droom naar de paradoxale hemel die mijn vader Borgerokko pleegt te noemen. Onder de vlag Mauroworld was in Trix een thema-avond opgezet rond Mauro Antonio Pawlowski. Nog steeds een van de weinige mannen ter wereld die ik desgewenst probleemloos zou pijpen.

(De andere man ter wereld die ik desgewenst probleemloos zou pijpen is Nick Cave. Mijn blowjobskills zijn goed tot zeer goed. Matig wanneer ik kebab heb gegeten. Zaterdag had ik chili con carne gegeten.)

  • NieuwZwart Trio produceerde enig puik kabaal om de avond op gang te trekken.
  • Hitsville Drunks is Mauro die in een achterkamer van een vervallen pandje op Heartache Avenue ruwe ballades schrijft over verlies, verlangen, verdriet en andere woorden die met "ver" beginnen.
  • Pawlowski is wat er gebeurt als je woeste reatards muziekinstrumenten geeft in plaats van ze vast te binden. Was ik minister van Volksgezondheid, ik zou dit subsidiëren.
  • Possessed Factory was abstract lawaai. Klonk als een soundcheck maar dan minder boeiend.
  • Mauro & the Grooms was de terechte afsluiter. Zelden rook de Antwerpse nacht zo naar seks. Er sijpelt nog steeds een kwakje zoute yoghurt uit mijn rechtermondhoek. Ik ga dadelijk mijn tanden poetsen.

Labels: ,

0 Comments:

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home