woensdag 26 januari 2011

De nabije omgeving van de mens is de medemens

Hello, and welcome to Jazz Club. Tonight: latin jazz. Mmmmm. Nice!
"Is het jazz? Is het pop? Is het afro? Is het latin? Is het lounge? Het Amsterdamse New Cool Collective is het allemaal tegelijk. Zolang het gezelschap, dat een grote bezetting (New Cool Collective Big Band) en een kleine (New Cool Collective) kent, het publiek maar kan laten dansen."
Aldus Tom Engelshoven in zijn artikel Op reis met New Cool Collective lang de zomerfestivals uit de Oor van oktober 2005. Fucking lang geleden zeg. Toen ik Brussel dumpte en met Leuven in bed kroop, fusioneerde Oor met Aloha. Het tweewekelijks tijdschrift werd een maandblad en ik sloeg aan het lezen.

Engelshovens artikel is mij altijd bijgebleven. Ik heb nimmer de honing van New Cool Collective op mijn tong mogen ervaren. Mijn fundamentele nieuwsgierigheid naar het combo dat genres met dansbaar resultaat in de blender kiepert, bleef echter sluimeren. Groter dan het boodschappenlijstje van Wouter Vandenhaute was dan ook mijn vreugde toen werd aangekondigd dat New Cool Collective vrijdag in het gezelschap van Jules Deelder naar Het Depot kwam.

Mijn favoriete anekdote over Deelder komt uit Brood en spelen van Bart Chabot. Een verslag van de theatertour Apocrief waarmee Chabot, Deelder en wijlen Herman Brood eind jaren negentig de Lage Landen aandeden.
"'Ik was bij Citroën vanmiddag om een nieuwe reclamecampagne te bespreken. Ik zeg tegen die gasten: "Wat zouen jullie ervan zeggen om het voortaan op "Maak nu een proefrit bij uw Citroën-deelder" te houen, in plaats van Citroën-dealer?'
"Ja, mijnheer Deelder, want...?"
"Kijk," zei ik, "om het woord dealer hangt toch ergens een vage associatie met drugs en..."
"O ja, mijnheer Deelder, dat zijn we helemaal met u eens."
Dus daar waren we snel uit. Het mooie is. Ik ben een van Nederlands bekendste amfetaminegebruikers, onderwijl dat die halleve zool van Chirac te pas en te onpas te hoop loopt tegen het Nederlandse drugsgedoogbeleid. En uitgerekend ik maak reclame voor het meest prestigieuze automerk van Franse origine."
De samenwerking vrijdag bestond voornamelijk uit een optreden van New Cool Collective. Deelder las af en toe een gedichie voor. Deelder zong af en toe een liedje. Zodoende haalde Deelder af en toe serieus de vaart uit het optreden. Anderzijds was hij wel de ster van de avond. The meaning of life, dat is Jules Deelder met een stel maracas in zijn klauwen.
"We hebben er eigenlijk een hekel aan, jazz. Behalve aan Art Blakey."
Aldus Benjamin Herman, saxofonist en leider van New Cool Collective, in het eerder vermelde artikel in Oor.
"If you feel like tapping your feet, tap your feet. If you feel like clapping your hands, clap your hands. And if you feel like taking off your shoes, take off your shoes. We are here to have a ball. So we want you to leave your worldly troubles outside and come in here and swing."
Aldus jazzlegende Art Blakey op Wikiquote.

Ik heb vrijdag met mijn voeten getapt. Ik heb vrijdag in mijn handen geklapt. Ik heb vrijdag mijn schoenen aangehouden. Ik heb vrijdag geswongen. De avond eindigde in een groot uitroepteken maar ik kan enkel afsluiten met enkele vragen. Wil er iemand met mij een collectief oprichten? Zou ik mezelf nachtburgemeester van Leuven kunnen noemen én ermee wegkomen? Komt gij hier vaak én drinkt gij iets van mij?

Labels: , , , ,

0 Comments:

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home