maandag 31 januari 2011

It beats as it sweeps as it cleans

Geike Arnaert was everybody's sugar. She gave it all wherever it took her. They used her up before the sell-by date. To be so sweet was her only mistake.
In de tijden voor de tijden deed ik wel eens van écrivain public. Dat ik dan ergens aan een tafeltje zat en dat mensen mij om een gedicht verzochten. Zo ook op Influenza, een literair festival in de Brusselse Beursschouwburg in april 2004.
Naast mijn zielige gedoe waren er optredens. Mijn eerste kennismaking met Stijn. Mijn eerste encounter met Rick De Leeuw. (Over mijn tweede encounter met Rick De Leeuw vertel ik een andere keer.) Én mijn eerste ontmoeting met Geike.
Als ik mij niet vergis was het haar eerste optreden ooit zonder Hooverphonic. Gesteund door een strijkkwartet bracht ze een korte set met onder andere een cover van Cactus van de Pixies. Ik herinner me dat ik totaal overvallen was door haar sexyheid. Ze was geen seut!
Die avond eindigde met Duveltjes in De Monk. Toen kon dat nog. Het was lang voor Rik Torfs er vergroeide met de toogschimmel.
Net na de tijden voor de tijden stond ik eens in Schaarbeek naast Geike op een tram te wachten. Als ze mijn leven ooit verfilmen wordt het geheid de openingsscène.
Toen ging Geike weg maar nu is Hooverphonic terug. Met Noémie Wolfs, zangeres nummer vier alweer. Ik ging gisteren een kijkje nemen in de AB en werd op geen enkele manier verrast.
In The world is mine keelde het wicht dat de wereld van haar was. Geen kat die haar gelooft maar Hooverphonic mag ze gerust hebben. Dat werd duidelijk toen ze 2Wicky - Het Liedje Waar Het Allemaal Mee Begon - naar haar hand zette. Een hand die van naaldje tot draadje gedirigeerd werd door Alex Callier, De Grote Architect.
Een leuk concert maar Hooverphonic by numbers. Bovendien stoorde ik mij aan het veelvuldig gebruik van samples. Dat het duur is om overal strijkers mee te slepen begrijp ik heus maar het is toch niet onmogelijk om Mad about you zonder violen te doen?
Post scriptum: Marble Sounds was een puik voorprogramma. Elke keer we elkaar tegen het lijf lopen wordt hun muziek ietsje aaibaarder langs links en ietsje stekeliger langs rechts.
Post scriptum bis: Waarom is dat Hairglowproject van Alex Callier nooit iets geworden?

Labels: , , , ,

0 Comments:

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home