zaterdag 29 januari 2011

Later bij het concertgebouw is er sprake van een knoop



De gevreesde reüniekoorts is uitgegroeid tot een pandemie op deze muzikale aardkloot waar ik de kosmopoliet uithang. Tot nog toe bleken slechts drie groepen immuun te zijn: the Smiths, At The Drive-In en Soulsister. Drie gezelschappen met grote ruzie en een heldhaftige koppigheid.

Helaas is Soulsister bezweken. De melkboer en de filosoof hebben hun waarden verpand voor een zak duiten, een bak Duvel en een handvol categorische imperatieven. Door het dezer dagen begeleidingsgroeploos op een duobaan te houden, moeten Leyers en Michiels hun Judasloon slechts in twee delen. Die mannen hebben vast een goede boekhouder.

Ik ging gisterdag een kijkje nemen in Het Depot. Tot mijn verbazing werd The way to your heart als eerste nummer voor de leeuwen geworpen. Daarna hoorde ik toppie pop waar ik verrassend veel nummers van herkende. De teksten waren ietwat knullig maar dat gaf niet. De basic instrumentatie - veelal gitaar en toetsen - bleef verrassend goed overeind en hield de troepen van Generaal Bombast buiten de deur.

Een degelijk optreden heet dat dan. Niets om het enthousiasme van het publiek te rechtvaardigen maar toch. Dat publiek had de tand des tijds duidelijk minder goed doorstaan dan Soulsister. Veruit het lelijkste publiek dat ik ooit heb gezien in Het Depot. En ik ben er al naar metal geweest.

Het leukste moment was toen Polle Papa Paparazzi van Lady Gaga op een vleugel tokkelde. De leukste comment kwam van de mevrouw achter mij:
"Ze hebben geen uitgesproken stijl. Daarmee is hun muziek ook tijdloos. Er staat geen tijd op. Ge kunt er altijd naar luisteren."

Labels: , ,