donderdag 17 februari 2011

Footprints dressed in red and the wind whispers Maria Van Dam

Toen ik nog een toekomst had, ging ik naar de hoeren. Toen ik nog een druiper had, ging ik naar de dokter. Toen mijn ziekteverlof voorbij was, deed ik stage bij Mezzo op Radio 1.

Op een mooie zomernamiddag mocht ik mee in de auto naar Antwerpen voor een sfeerverslag van de repetities van Dwaallicht van Braakland/ZheBilding. Deze bewerking van Het dwaallicht van Willem "Fons voor de vrienden" Elsschot werd opgevoerd in de wijk waar het verhaal zich afspeelt.

De repetitie gaf mij goesting te gaan kijken maar alle voorstellingen waren uitverkocht. Stomme Zomer van Antwerpen. Onderweg terug naar de Reyerslaan gaf mijn mentor mij de goede raad het boek te lezen. Dat deed ik maar ik was er niet meteen wild van.

Nu is Dwaallicht eindelijk tot in Leuven geraakt. (Dank u, Kulturama.) Ik mocht gisteren al even gaan piepen op de doorloop in het Wagehuys. Een doorloop is een soort generale repetitie die toch geen generale repetitie is.

Houd u vast voor mijn oordeel: Dwaallicht is misschien wel het beste dat ik al van Braakland/ZheBilding heb gezien. Het hoogtepunt was een dronken dansje van Warre Borgmans/Frans Laarmans op een duistere bluesversie van Der Mussolini van D.A.F.

De eeuwige San F. Yezerskiy gaat vrijdag op jacht naar Dwaallicht. Met oudejaar kreeg ik van hem voor mijn verjaardag Verzameld werk van Elssschot. Het dwaallicht staat erin. Pagina 703 tot en met 736. Ik moet het dringend herlezen. Binnenkort pak ik terug een week ziekteverlof. Dan komt het er zeker van.

Labels: , , , ,