donderdag 10 februari 2011

Too many protest singers, not enough protest songs

't Is hier enkele dagen doodstil geweest. De schuld van de media, niet de mijne. De Morgen heeft ontdekt dat drie à vier jaar geleden enige teksten op Onderhond zijn spookgeschreven door Siegfried Bracke.

Nu worden wij natuurlijk genadeloos aan de schandpaal gespijkerd door de linkse kerk. Het werk van de georganiseerde vrijzinnigheid, een complot van socialisten, liberalen en de duivel zelf. Het zijn harde tijden.

Enkel muziek heeft mij kunnen opvrolijken.

  • Zondag 06 februari Stuk Leuven
Rony Prince & Duffy Dave: Elke eerste zondag van de maand is er in het Stukcafé een café dansant just wie vroeger. Een man man met een accordeon en een man met een drumstel roffelen walsjes voor de bejaarden oudere jongeren en Teleromeo voor de jeugd van tegenwoordig. Ideaal vertier om een rondje te wiezen met Ine Benzine en haar posse. Mijn eerste abondance heb ik gehaald, mijn tweede net niet. Opmerkelijk: alles klinkt goed op een accordeon.

Starcheck: Later die dag was er ouderwets Jazz op zondag. Groovy laidback gedoe. Aangenaam geluidsbehang. Ik werd pas echt wakker toen ze Something van George Harrison deden.

  • Maandag 07 februari Stuk
James Husband had een gitaar en een gezelschapsdame. Samen maakten ze liedjes die net lang genoeg in de kelder van Lou Reed hebben gekampeerd.

Echo Beatty had ook een vriendje meegebracht maar wat daarvan precies de meerwaarde was, bleef mij onduidelijk.

Azure Ray zijn twee zusjes met een hoop begeleiders. Reuzemooie laidback country noir maar na een half uur saaier dan een koud geworden kop thee.

  • Dinsdag 08 februari Café Video Gent
Little Trouble Kids zijn twee kleine kindjes die de boel op stelten zetten en die stelten vervolgens tot splinters herleiden. Vroeger heetten ze Boston Tea Party maar toen kregen ze een identiteitscrisis. Hun muziek rafelt langs alle kanten maar blijft dankzij power en présence moeiteloos overeind. In deze White Stripesloze tijden moeten we Little Trouble Kids dubbel zo hard koesteren.

  • Woensdag 09 februari Stuk
Vinz was een man met een mooie gitaar en leuke liedjes. Kleine problemen en grote sores werden afgehandeld maar er zat ook één vrolijk deuntje in.

Spencer The Rover stelde zijn nieuwe plaat The accident & other love stories voor met hulp en bijstand van The Medical Emergency Chamber Ensemble. Dat resulteerde in heul veul volk op het podium. De plaat mocht er zijn, ik moest afwisselend denken aan Berlin en SMiLE. Stel u voor dat Neil Young een rockopera zou schrijven met Crosby, Stills & Nash. Heel mooi.

Sterkte, Siegfried.

Labels: , ,