donderdag 17 maart 2011

Everybody knows this is nowhere

"Once most singer/songwriters begin regarding themselves as serious "poets" their work slips into a steady decline," aldus Michael Sandlin in zijn review van Gung ho van Patti Smith. The Bony King of Nowhere loopt geen enkel risico in die val te trappen, zo bewees hij gisterdag in de Club van de AB. Zijne koninklijke hoogheid is druk bezig de heuvel van zijn kunnen te beklimmen.

De Benige Nergensvorst regeert vanuit een paleis waar de tijd stil is blijven staan. 's Mans liederen zijn eeuwenoud en toch piepjong. Met iets meer stof hadden ze uit the Great Depression kunnen stammen, met iets meer bloemenkracht uit de jaren zestig.

Ik ben geen royalist maar voor deze jongeling ben ik bereid het te worden. Ik wil weten hoe hij over twintig jaar zal klinken als zijn stem schor, gebroken en levensmoe is. Ik ben benieuwd wanneer hij rel zal schoppen door elektrisch te gaan, God te vinden of in China te spelen.

De hofhouding Balbaard zette een mooi voorprogramma neer. Twee jonkvrouwen en een ridder die met speelgoed, elektronica en instrumten een soundtrack brouwden bij unheimliche filmpjes. Al ooit iemand cello en kinderxylofoon tegelijk zien spelen? In het kasteel van Koning Knook kan dat allemaal.

Labels: ,