zaterdag 26 maart 2011

In a way I'm spoiling all the fun with all this truth and consequence

De realiteit is een zondagskostuum dat deels als gegoten zit, deels te groot is en aan het taille weigert te sluiten. Kleuren die vloeken, motiefjes die botsen, alles bijeengehouden door de naden van het toeval.

De dag dat Nate Dogg stierf, viste ik Supersunnyspeedgraphic, the LP van Ben Folds op uit de afprijsbakken van de JJ. Daarop 's mans versie van Bitches ain't shit. Op het origineel doet Nate Dogg niet mee. Toch ontkom ik niet aan het idee dat er een rode draad is die de twee gebeurtenissen strikt tot een zinvolle anekdote met mooie lussen.

Verder op Folds' schijfje: There's always someone cooler than you. Een waarheid als een kudde koeien. Motiefjes die botsen, kleuren die loeien. Deze week was die iemand op de eerste plaats Geert Mets, het brein, het hart, de baard achter Zeal Records. Dat platenlabel blies tien kaarsjes uit en Leuven heeft het geweten.

Dinsdagmiddag speelde Stef Irritant alias Kiss The Anus Of A Black Cat een solosetje in bibliotheek Tweebronnen. Yep, de tijd dat boekerijen heilige ruimtes vol sacrale stilte waren, ligt lang achter ons. Sterker nog: ook in kerken mag buiten de uren der eucharistie lawaai gemaakt worden, zij het met mate. Dinsdagavond werd in de Predikherenkerk gemusiceerd uit de heilige schrift.

Krakow nam de eerste lezing voor zijn rekening. Koster Piet de Pessemier begon als jong seminarist in de schaduw van predikant Stijn Meuris maar dat is lang geleden. Zo bombastisch als het toen was, zo ingetogen was het nu. De pastoors van Isbells deden de homilie. Niet onze zonden werden onder de loep genomen maar onze deugden. Ik kan u zeggen: na een half uur begon dat serieus te vervelen. De beste muzikanten zitten nog steeds in de hellehoek.

De heilige week stopte donderdag met een reusachtig gewijd uitroepteken in het Stuk. Low Vertical deed postrock met ijle gitaren maar werkte het af met stevige beats. Zeker niet mis. Vervolgens betrad de Zeal All Stars Band het podium voor een potje muzikaal overspel. Een gigantische orgie van elkander coveren en ongelimiteerd samenwerken. Ik onthield vooral de geweldige vrolijkheid van Cape Coast Radio en het Nederlandstalige experiment van Senne Guns.

Overigens is ook Senne Guns cooler dan ik. Kleuren die loeien, motiefjes die botsen. Stomme naden van het toeval. Moge de vrede van de Heer met u zijn en met uw geest.

Labels: ,

0 Comments:

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home