woensdag 16 maart 2011

The open-hearted many, the broken-hearted few

Ricky Gervais: "I go to one of those comedy clubs. People get up there and go: "Does anyone smoke? Does anyhone smoke weed? You get the munchies, don't you?" I'm looking around and people are going: "Yeah, you do get the munchies!"
We mogen de integratie als een geslaagd project beschouwen: allochtone stand-upcomedy suckt even hard als inheemse.

Twee Marrokanen, een neger, een Turk, een dwerg en een racist komen een café binnen. Zegt die barman: "Wat is dit? Een grap?"

Gisterdag begon in de Leuvense binnenstad de Partycipation Week, een goedbedoeld doekje voor het bloeden in naam van de heilige diversiteit. Ik ging in aula Zeger Van Hee kijken hoe de helft van de Hakims of Comedy (de twee Marrokanen en de Turk) grappig wilde zijn.
Arbi El Ayachi: "Als je de Vlaamse cultuur wil leren kennen, moet je een Vlaams marginaal kindje adopteren."
Erhan Demirci: "Ik ben helemaal geen racist. Ik heb ze graag, de Belgen."
Latif: "Wil je een volk leren kennen, lees dan hun sprookjes."
Ik heb mij niet verveeld maar hard heb ik niet gelachen. Dat zegt even veel over mij als over de Hakims. De kolos naast me zat drie kwartier aan een stuk te schuddebuiken. De aardbeving die hij zo heeft veroorzaakt volgt later vandaag, de tsunami morgen, het Tsjernobil overmorgen.

Labels: