zaterdag 23 april 2011

Geef me een drijfveer, iets dat me opwindt

Toen ik op Goede Vrijdag naar huis kuierde na het optreden van the Herfsts in het Stukcafé stootte ik op reisinstructies. Over drie uur zal ik in Eindhoven zijn. Over drie jaar zal ik niet in Eindhoven zijn.

Ondanks hun silly groepsnaam gooien the Herfsts sinds kort hoge ogen in Leuven. Ik kwam hen drie jaar geleden al eens tegen. Als ik terugdenk aan die ontmoeting dan is dat in negatieve termen: een rommelige groepje met te veel leden en te weinig richting.

Als ik terugkijk wat ik toen schreef dan lees ik toch iets anders: "Three axe attack die de zaak deed ontploffen. Geweldige sound. Zeven man op het podium waarvan een tweetal teveel. De drummer droeg geen t-shirt! Rock & roll! Best wel goede groepsnaam ook."

Was ik toen milder en vandaag cynischer? Of heeft de schimmel, die mijn brein tot mos herleiden zal, toegeslagen?

Op Goede Vrijdag deden the Herfsts het Stukcafé niet ontploffen. Slechts een van de zeven groepsleden was er te veel aan. De drummer droeg wel een t-shirt.

Achteraf legde de dj Smile van Lilly Allen op. Drie jaar geleden was alles wat uit haar mondje rolde evangelie voor mij. Zal ze over drie uur in Eindhoven op mij wachten? Zal ze over drie jaar elders op mij wachten?

Labels: ,