zaterdag 2 april 2011

Nergens is een goede plek om af te spreken

De pleinen van het dorp dat ik mijn thuishaven pleeg te noemen, zijn van hoek tot kier gevuld met mensen die hun eigen ding doen. Daadkrachtige individuen die weten wat ze willen en hoe ze dat moeten bereiken. Übermenschen, hun lot in hun eigen hand.

Ik behoor niet tot die categorie. Ik ben een volgzame slak, een passieve jakhals. Ik doe andermans ding. Mijn natuurlijke aanleg voor meeloperij heeft mij afgelopen week een reeks fijne concertjes opgeleverd. Met dank aan De Grote Programmator In De Hemel.
Zaterdag 26/03, AB
Mogwai. Het schorremorrie, het falderappes, het geteisem, het tuig, het gebroed, het gespuis, het uitschot, het uitvaagsel, het gajes, het rapaille, het schorem: iedereen zou dansen voor deze Schotten en iedereen heeft gedanst op deze anderhalf uur durende orgie van wit licht, witte hitte en prachtig lawaai.
Maandag 28/03, AB
Kwatongen beweren dat Aloe Blacc een slap afkooksel van soul produceert. Kwatongen beseffen niet half hoe ernstig de situatie is. De man verwerkte ook scheutjes zwakke reggae en minderwaardige salsa in zijn set. Blijft over: ik vind I need a dollar oprecht een leuk lied. Door het tien minuten te laten aanslepen mepte Aloe er echter alle spankracht uit.

's Mans voorprogramma was Maya Jupiter, een Australisch meisje met Turkse en Mexicaanse roots. Zij kookte een uiterst vermoeiende pot politiek correcte rap. Hoogstwaarschijnlijk zal ze er enorme successen mee oogsten op een Couleur Café near you. Honderd meter van de AB ranselde een straatmuzikant Lambada uit zijn viool. Ik heb de man geen dollar gegeven, ik heb er nog altijd spijt van.
Dinsdag 29/03, Ladeuzeplein
De linkse dames en heren gaven een feestje om onze nationale schande aan te klagen. Links stond een vrachtwagen bij wijze van podium, rechts werden frietjes uitgedeeld, overal was propaganda. Ik pikte Tubelight mee, u weet wel: de groep van de zoon van Guy Swinnen. Duistere lagen noisy rock netjes in toom gehouden door een heerlijk ruwe stem. Denk aan the Jesus & Mary Chain in een passionele bui.
Woensdag 30/03, Botanique
De vieze smaak die Aloe Blacc had achtergelaten in mijn mond werd vakkundig weggespoeld door het monsterverbond Dan Le Sac Vs Scroobius Pip. Zonder nieuwe plaat trekt het duo Europa rond. Daardoor zweefde het spook van herhaling - euhm - herhaaldelijk door de zaal. Anderzijds bezorgde de gebalde, voorprogrammaloze avond me een uppercut van jewelste. Guns, bitches en bling maken geen deel uit van de vier elementen der hiphop. Dan Le Sac en Scroobius Pip gelukkig wel.

Soms word ik zo moe van mezelf dat ik elk mogelijk middagdutje onmiddellijk in de armen sluit. Gelukkig lig ik daar niet van wakker.

Labels: ,