dinsdag 5 april 2011

She talks to all the servants about man and God and law

Gisterdag struikelde ik midden in een sofistische dialoog over "pijnstillers". Stijn Pillers kwam eruit. Zou een goede naam zijn voor een Flandrien. Maar dit is geen stukje over wielrennen. Ik heb niet naar de Ronde gekeken. Ik heb niet naar De Ronde gekeken.

Gisterdag zag ik twee meisjes tongworstelen op het Hogeschoolplein. Twee andere meisjes legden alles vast voor het nageslacht, eentje met een fototoestel, de ander met een gsm. Twee uur later bespraken drie mevrouwen op Gasthuisberg iets te luidop hoe bij een van hen een eierstok zou worden verwijderd. Kennelijk gebeurt zoiets onder volledige narcose. Maar dit is geen stukje over meisjes en mevrouwen.

Vorig academiejaar ben ik onder de vleugels van San F. Yezerskiy en Joke Schauvliege uitgegroeid tot een gewaardeerd toneelkenner. Die reputatie heeft mij een plek opgeleverd in de jury van het grootste Leuvense theaterfestival. Sinds een week of twee schuim ik toneelstukken af als versgetapte pinten. With great power comes great responsibility: tot de prijsuitreiking ben ik aan zwijgen gebonden.

Groot was mijn opluchting toen ik gisterdag naar een ander toneelstuk mocht. Eentje waar ik wel over mag filibusteren. Dit is een stukje over verademen.

Het verhaal gaat als volgt: de heren van het Campustoneel en de jongens van het Lemmensinstituut slaan de handen in elkaar voor Mamma Medejazz. Een in de hemel gemaakte match. Is Tom Lanoye's Mamma Medea immers geen eigentijdse herkauwing van verhalen en motieven uit de klassieke oudheid? Is een van de basisprincipes van de jazz niet verhalen en motieven uit de tijd van toen nieuw leven in te blazen op saxofoon, trompet of ander koper?

(Ik heb Mamma Medea destijds gekocht in de Delhaize van Neerpelt. Zo gaat dat als je opgroeit in Limburg. Maar dit is geen stukje over vroeger.)

Ik had graag gezien dat de jazz meer vervlochten was met het spel. Nu was het entr'acte, geen ruggengraat. Ik had graag gezien dat het stuk een half uurtje korter was geweest. Ik had graag gezien dat enige bijrollen beter waren ingevuld. Vergis u niet: ik heb Mamma Medejazz graag gezien. Vooral de verdienste van Heleen Annemans, one hell of a Medea.

Reeds in het eerste kwartier drukten twee dames de lippen op elkaar als was het Lemmensinstituut in werkelijkheid het Hogeschoolplein. Misschien is dit toch een stukje over meisjes en mevrouwen.

Labels: , ,