zaterdag 21 mei 2011

Peanut butter blues & melancholy jam

Geen smakelijker maal dan een perfect gegrilde t-bonesteak afkomstig uit een pas geslachte heilige koe. Terwijl het beestje nog een beetje sterft reeds genieten van de vruchten van het scharlaken ambacht. Culinair verantwoord beulswerk. Een beeldenstorm aan het eigen fornuis.

Als gewaardeerd popkenner opereer ik niet in het ijle. Ik zet geluidstrillingen om in gepalaver vanuit een labyrint van spinrag vol verwante zielen. Als ik er rondwandel merk ik dat niet alle runderen die er grazen mij aanstaan. Soms drink ik hun melk. Soms kluif ik hun ribben af. Soms tors ik hun hoorns op mijn vikinghelm. Bref: ik gebruik hen wel maar ik aanbid hen niet.

Coldplay, U2, Oasis, Muse, the Mars Volta: de lijst sleept langer aan dan het onderzoek naar de moord op Karel Van Noppen. Vandaag echter wil ik het hebben over the Notwist. Elektronica met een ziel, weemoed waarbij het aangenaam barbecueën is. Weet u, ze doen maar. Ik prik misschien een vorkje mee maar 't zal niet met volle overtuiging zijn.

Desondanks trok ik donderdag richting Stuk waar twee spin-offs van the Notwist op het dagmenu stonden. Twee receptjes waarin het basisingrediënt doorsmaakte. Een restje spaghettisaus dat tot soep wordt versjteerd. De patatjes van vandaag in de omelet van morgen.

Saroos bestond uit drie sous-chefs die richtingloos kokkerelden. Een stomende pot platgekookte groentjes. Zoutloos ook. 13 & God fuseerde de vertrouwde schotels van the Notwist met een paar kilo hiphop. Helaas zat niet in elke hap de balans tussen de verschillende smaken snor. De knabbeltjes waarvan hiphop de boventoon uitmaakte, bevielen het best.

Genoeg geschreven, ik heb er honger van gekregen. Tijd voor een beeldenstorm aan het eigen fornuis.

Labels: ,

0 Comments:

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home