woensdag 11 mei 2011

Why can't I walk down the street free of suggestion

Bij elk lied dat Amatorski speelde in Het Depot, verschenen meer zweetdruppels op mijn gloeiendhete slapen, groeide mijn erectie tot hij pijn deed in mijn boxershort van Zeeman. Toen de laatste noot, de zachtste noot was weggestorven, begaf ik mij nerveus naar de backstage. Met een dozijn rozen en een gekoelde fles spumante in de armen, met bluf in de mond geraakte ik tot aan de kleedkamer van het zangeresje Inne.

Ik klopte aan en hield mijn adem in. Na een verdacht lange stilte klonk een twijfelend "Ja" en drukte ik de klink naar beneden. Als een vermoeid vosje zat ze op de vensterbank naar de maan te staren. Haar magere vingers knutselden een sigaret uit een vloeitje en een gifgroen zakje tabak. "Hier, voor jou." Aarzelend nam ze de bloemen aan. "Ik vond het een heel mooi optreden vanavond." Zoekend naar een vaas die er niet was, draaide ze zich om. De fatale fout van de avond.

De bodem van de fles kwam met een droge klap terecht op haar achterhoofd. Ik ving het slappe, slanke lichaam op en legde het geruisloos op de ruwe houten vloer. Geroutineerd ontgrendelde ik mijn vlindermes en sneed haar legging weg rond de onderbuik. Ik spreidde haar benen net genoeg en kraakte de fles spumante. Een klein pisgeel fonteintje besproeide de droge holte. Mijn broek en boxershort daalden en het gekende chaotische ballet voltrok zich. Al snel kwam ik in mijn ritme, nog sneller kwam mijn laffe orgasme. Ik stond recht met een droge keel, nam een slok spumante die niet hielp. "Blijf rustig en wandel weg. Niemand zal iets merken," mompelde ik mezelf moed in.

Soms denk ik nog aan Inne, aan de sterren die we gedeeld hebben en aan de bloedvegen op de binnenkant van haar zachte, warme dijen.

Labels: , , ,