zondag 12 juni 2011

Gaat het wel goed met Philip Vermeire?

Elvis was een held van velen maar hij heeft nooit iets voor mij betekend. Ik zal altijd de man zijn die Elvis heeft vermoord. Iets in mijn hoofd had een gevaarlijk standpunt ingenomen. Mijn rechterarm streelde het wapen op de zetel naast me. Zwart was het en koud en met precisie gegoten uit dodelijk staal. Speciaal gekocht met het oog op die ene heerlijke opdracht.

Het bleef niet bij die eerste keer. Elke zaterdag tracht ik de wereld te verlossen van een muzikant. Daarom sloop ik gisteren als een eenmansleger het café om de hoek van waar ik vroeger woonde binnen. De olijke lieden van Colora (www.colora.org want ".be, dat is de verf") hadden Philip Vermeire en zijn gitaar geprogrammeerd. Hij zong liedjes over seks maar op een heel elegante manier, hij had meer memorabele regels dan ik bierviltjes.

Halverwege het laatste bisnummer stond ik klaar om mijn revolver te trekken toen allerlei gezichten oplichtten uit het publiek. De hippie van een jaar hoger met wie ik ooit sprak op een gefaalde vertoning van C'est arrivé près de chez vous. Destijds had hij die tonsuur niet, destijds stak hij zijn hand niet onder het t-shirt van zijn lief. De Mexicaanse vrouw van middelbare leeftijd uit de Franse les die het geluk had gevonden bij een Belgisch diplomaat.

Ik herkende hun gezichten en wist nog ieders naam. Geweld kan nimmer zinloos zijn in aanwezigheid van vage kennissen dus ik liet mijn wapen op zijn plek en droop af als een hond die wacht om uitgelaten te worden.

Labels: , ,

0 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home