maandag 6 juni 2011

This is not a concert review

I

Afgelopen weekend vertelde Marc Van den Hoof in alle kranten van West-Europa hoe jazz voor hem een toegangspoort tot de wereld bouwde. "Ik begon veel Franse jazztijdschriften te lezen. (...) Ik ging erdoor Romaanse studeren, ik ontdekte er literatuur en beeldende kunst door," aldus Marc in De Standaard. Ik heb een soort omgekeerde beweging gemaakt. Mijn trein vertrok bij het lezen. De muziek, de wereld en de wat nog: allemaal stations onderweg.

II

Zo stond in de rekken van de bibliotheek van mijn middelbare school Oor's Pop-encyclopedie editie 1986 te blinken. Daarin las ik dat Johnny Rotten na het Sex Pistols-debacle Public Image Ltd oprichtte en  de platgetreden punkpaden oversteeg. Geen idee wat daar net mee bedoeld werd maar nimmer heeft een frase meer indruk op mij gemaakt.

Daarom stopte mijn trein zaterdag aan de AB alwaar een heropgericht PiL galgje speelde met het verzameld gild der overjaarse punkers. John Lydon had zich uitgedost als een vogelverschrikker, hij dronk cognac en zweette een hartje op zijn rug. In één woord: schattig. Ik kreeg bier over mij heen en de schedel van een meisje tegen mijn kin. Al minder schattig.

Gelukkig mocht de muziek er zijn. In Flowers of romance bijvoorbeeld bewerkte gitarist slash chassidische jood Lu Edmonds een banjo met een strijkstok. De freaky geluiden die dat opleverde versmolten perfect met de überstrakke groove.

De Brassers verzorgden het voorprogramma, nog zo'n groepje uit de tijd van toen. Ik heb een familiale anekdote over De Brassers maar ik heb die al te vaak verteld. Zeer leuk hoe En toen was er niets meer van een pianoballade transformeerde naar de apocalyps. Hoogtepunt: Kontrole.

III

Toen ik Oor's Pop-encyclopedie uit had en richting hoger onderwijs spoorde, las ik Deng, een retestrak blad dat ik elke maand een beetje meer mis. Een zeer leuke rubriek was de podcast waarin liederen oud en nieuw werden aangeraden. Ik downloadde alles en beminde veel. Zo leerde ik op een goede dag The witch van the Sonics kennen. Zelden had rock & roll zo gerammeld. Zelden had gerammel zo vuil geklonken. Zelden was afval zo dansbaar geweest.

Daarom stopte mijn trein zondag aan de AB alwaar the Sonics op een zoveelste reünietour hun oeuvre prostitueerden. Vijf vriendelijk glimlachende opa's waarin geen hond een pooier zou vermoeden. Enkel de drummer zag er met zijn lange grijze haar en zijn gangsterhoedje een beetje gevaarlijk uit. Het type man dat zijn opgefokte bejaardenscooter slechts gebruikt om van kroeg naar kroeg naar kroeg te sjezen.

Het slechte nieuws: the Sonics hebben een nieuwe plaat uit en vonden het nodig daar liederen uit te spelen. Het goede nieuws: de overige zestig procent van het optreden ontplofte als een loops salvo vuurwerk. Als eerste hoogtepunt ging Have love, will travel de hens in. Pas na bissen Louie Louie en - uiteraard - The witch gingen de vlammen liggen.

Voorprogramma, zegt u? Twee zelfs!
De zondag komt maar eens per week!

Chain & the Gang speelden een beschaafd en theatraal spelletje jaren zestig, meer mod dan garage. De gang in kwestie droeg de schattigste gevangenisoutfits aan deze kant van de Daltons. Luister eens naar What is a dollar ("Tell me what's a dollar / A dollar is a hundred cent / Tell me what's a dollar / A dollar is how I pay my rent") en wees overtuigd.

Thee Oh Sees zweetten geweld uit al hun poriën. Het almachtige Wikipedia omschrijft het lawaai van het viertal als alternative rock, garage rock, punk rock, noise rock, art punk, post-punk, avant-garde rock en psychedelic rock. Ik spreek geen van allen tegen. Liederen heb ik niet gehoord en zanglijnen heb ik niet verstaan maar wie heeft zo'n dingen nodig als drieduizend vlijmscherpe riffs passeren aan een tempo waarbij zelfs Dee Dee Ramone op de rem zou gaan staan?

IV

Vandaag worstel ik met Verzameld werk van Willem Elsschot maar gisterdag heb ik The best American nonrequired reading 2006, gecompileerd door Dave Eggers, te leen gekregen van GW. Benieuwd hoe die turf mijn muzieksmaak gaat beïnvloeden. Afspraak op het station?

Labels: , ,

2 Comments:

Blogger Michiel Leen said...

Die zondag zag ik u lopen in Brussel. Gij waart in gezelschap. Ik heb gezwaaid, discreet. Te discreet; gij hebt het niet gezien, misschien. Maar nu weet ik waar gij naartoe schreed.

juni 07, 2011 1:55 p.m.  
Blogger Geert Simonis said...

In het land der blinden is Geert Simonis koning.

juni 07, 2011 3:37 p.m.  

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home