It beats as it sweeps as it cleans

Geike Arnaert was everybody's sugar. She gave it all wherever it took her. They used her up before the sell-by date. To be so sweet was her only mistake.

In de tijden voor de tijden deed ik wel eens van écrivain public. Dat ik dan ergens aan een tafeltje zat en dat mensen mij om een gedicht verzochten. Zo ook op Influenza, een literair festival in de Brusselse Beursschouwburg in april 2004.

Naast mijn zielige gedoe waren er optredens. Mijn eerste kennismaking met Stijn. Mijn eerste encounter met Rick De Leeuw. (Over mijn tweede encounter met Rick De Leeuw vertel ik een andere keer.) Én mijn eerste ontmoeting met Geike.

Als ik mij niet vergis was het haar eerste optreden ooit zonder Hooverphonic. Gesteund door een strijkkwartet bracht ze een korte set met onder andere een cover van Cactus van de Pixies. Ik herinner me dat ik totaal overvallen was door haar sexyheid. Ze was geen seut!

Die avond eindigde met Duveltjes in De Monk. Toen kon dat nog. Het was lang voor Rik Torfs er vergroeide met de toogschimmel.

Net na de tijden voor de tijden stond ik eens in Schaarbeek naast Geike op een tram te wachten. Als ze mijn leven ooit verfilmen wordt het geheid de openingsscène.

Toen ging Geike weg maar nu is Hooverphonic terug. Met Noémie Wolfs, zangeres nummer vier alweer. Ik ging gisteren een kijkje nemen in de AB en werd op geen enkele manier verrast.

In The world is mine keelde het wicht dat de wereld van haar was. Geen kat die haar gelooft maar Hooverphonic mag ze gerust hebben. Dat werd duidelijk toen ze 2Wicky - Het Liedje Waar Het Allemaal Mee Begon - naar haar hand zette. Een hand die van naaldje tot draadje gedirigeerd werd door Alex Callier, De Grote Architect.

Een leuk concert maar Hooverphonic by numbers. Bovendien stoorde ik mij aan het veelvuldig gebruik van samples. Dat het duur is om overal strijkers mee te slepen begrijp ik heus maar het is toch niet onmogelijk om Mad about you zonder violen te doen?

Post scriptum: Marble Sounds was een puik voorprogramma. Elke keer we elkaar tegen het lijf lopen wordt hun muziek ietsje aaibaarder langs links en ietsje stekeliger langs rechts.

Post scriptum bis: Waarom is dat Hairglowproject van Alex Callier nooit iets geworden?

Never critique a critic, folks, they get very sensitive

Gisteren mocht ik voor de tweede keer met den busch naar Den bosch om fun te maken in de finale van Brabant Gedicht, de enige poëziewedstrijd ter wereld die een taalfout in haar naam torst. Ik deed gewoon mijn ding maar de jury had zoiets van: wij vinden het niet kunnen wat die Simonis doet. Mijn woede en verdriet waren groot maar werden adequaat gecounterd door inheemse trippels, in spek gewikkelde stukjes kip en Bossche bollen.

Later bij het concertgebouw is er sprake van een knoop

De gevreesde reüniekoorts is uitgegroeid tot een pandemie op deze muzikale aardkloot waar ik de kosmopoliet uithang. Tot nog toe bleken slechts drie groepen immuun te zijn: the Smiths, At The Drive-In en Soulsister. Drie gezelschappen met grote ruzie en een heldhaftige koppigheid.

Helaas is Soulsister bezweken. De melkboer en de filosoof hebben hun waarden verpand voor een zak duiten, een bak Duvel en een handvol categorische imperatieven. Door het dezer dagen begeleidingsgroeploos op een duobaan te houden, moeten Leyers en Michiels hun Judasloon slechts in twee delen. Die mannen hebben vast een goede boekhouder.

Ik ging gisterdag een kijkje nemen in Het Depot. Tot mijn verbazing werd The way to your heart als eerste nummer voor de leeuwen geworpen. Daarna hoorde ik toppie pop waar ik verrassend veel nummers van herkende. De teksten waren ietwat knullig maar dat gaf niet. De basic instrumentatie - veelal gitaar en toetsen - bleef verrassend goed overeind en hield de troepen van Generaal Bombast buiten de deur.

Een degelijk optreden heet dat dan. Niets om het enthousiasme van het publiek te rechtvaardigen maar toch. Dat publiek had de tand des tijds duidelijk minder goed doorstaan dan Soulsister. Veruit het lelijkste publiek dat ik ooit heb gezien in Het Depot. En ik ben er al naar metal geweest.

Het leukste moment was toen Polle Papa Paparazzi van Lady Gaga op een vleugel tokkelde. De leukste comment kwam van de mevrouw achter mij:

"Ze hebben geen uitgesproken stijl. Daarmee is hun muziek ook tijdloos. Er staat geen tijd op. Ge kunt er altijd naar luisteren."

Een vrouw kan in veel kerken binnen

"Ik kan niet trouwen met een man zonder internationale bekendheid. Zo zit ik gewoon niet in elkaar." Alma Mahler (1879-1964) was een slet met ambitie. Als een kleuter met een willetje, kreeg ze al wat ze verlangde. Eens het nieuwe speelgoed op haar matje stond, verloor ze haar interesse.

Voor componist Gustav Mahler gaf ze haar eigen muzikale ambities op. Voor architect Walter Gropius gaf ze haar huwelijk met Mahler op. Voor de wilde expressionist Oskar Kokoschka gaf ze haar zekere bestaan met Gropius op. Voor de Joodse schrijver Franz Werfel zette ze haar antisemitisme op pauze. Voor haar onstuimige leven betaalde ze met een gruwelijke reeks miskramen en vroeg gestorven kinderen.

Annelies Verbeke - nog zo'n kleuter met een willetje - goot het leven van Alma in een toneelstuk: Almschi! Woensdag werd het in de Leuvense Schouwburg opgevoerd door SKaGeN en Octopus Solisten. Toen een man slechts gehuld in een lendendoek en een zender voor zijn microfoontje op een bankje ging liggen, wist ik dat het toneelstuk snor zat. De beste reactie die ik heb gehoord, was het ene schoolmeisje tegen het andere: "Gij zijt precies nog nooit naar het theater geweest."

Aan het einde had Alma het merendeel van haar mannen, het merendeel van haar kinderen, twee wereldoorlogen en een economische crisis overleefd. Toch hield ze vol: "Ik ga niet naar begrafenissen." Toen was Alma dood en verlieten de vleermuizen de klokkentoren.

Er is geen conclusie. Er is enkel een lied dat ik met u wil delen.

A special effect without a story is a pretty boring thing

Gedichtendag is ons miezerige taalgebiedje dus Gedichtendag op mijn miezerige blogje!

beatnik bootcamp

doorheen de puinhopen van de nacht
kraaide ik een nieuwe ochtend bijeen
het was vroeg dag en ik schrok
toen ik de deur van de kroeg zag

thomas en de puzzelaar
maken elke middag ruzie daar
ze boemelen tot ze barsten
ze drinken koffie tot er een ramp gebeurt
ze ontbijten tot de avond valt

tussen foto's van mensen
die al dood zijn
en foto's van mensen
die nog leven

een eeuwige krant bij de hand
een sudoku die niet wil lukken
een sudoku die lijkt te lukken
een sudoku die mislukt

Je houdt ervan of je houdt er niet van, maar op mijn leeftijd nog van stijl veranderen, dat zit er niet in.

De nabije omgeving van de mens is de medemens

Hello, and welcome to Jazz Club. Tonight: latin jazz. Mmmmm. Nice!

"Is het jazz? Is het pop? Is het afro? Is het latin? Is het lounge? Het Amsterdamse New Cool Collective is het allemaal tegelijk. Zolang het gezelschap, dat een grote bezetting (New Cool Collective Big Band) en een kleine (New Cool Collective) kent, het publiek maar kan laten dansen."

Aldus Tom Engelshoven in zijn artikel Op reis met New Cool Collective lang de zomerfestivals uit de Oor van oktober 2005. Fucking lang geleden zeg. Toen ik Brussel dumpte en met Leuven in bed kroop, fusioneerde Oor met Aloha. Het tweewekelijks tijdschrift werd een maandblad en ik sloeg aan het lezen.

Engelshovens artikel is mij altijd bijgebleven. Ik heb nimmer de honing van New Cool Collective op mijn tong mogen ervaren. Mijn fundamentele nieuwsgierigheid naar het combo dat genres met dansbaar resultaat in de blender kiepert, bleef echter sluimeren. Groter dan het boodschappenlijstje van Wouter Vandenhaute was dan ook mijn vreugde toen werd aangekondigd dat New Cool Collective vrijdag in het gezelschap van Jules Deelder naar Het Depot kwam.

Mijn favoriete anekdote over Deelder komt uit Brood en spelen van Bart Chabot. Een verslag van de theatertour Apocrief waarmee Chabot, Deelder en wijlen Herman Brood eind jaren negentig de Lage Landen aandeden.

"'Ik was bij Citroën vanmiddag om een nieuwe reclamecampagne te bespreken. Ik zeg tegen die gasten: "Wat zouen jullie ervan zeggen om het voortaan op "Maak nu een proefrit bij uw Citroën-deelder" te houen, in plaats van Citroën-dealer?'
"Ja, mijnheer Deelder, want...?"
"Kijk," zei ik, "om het woord dealer hangt toch ergens een vage associatie met drugs en..."
"O ja, mijnheer Deelder, dat zijn we helemaal met u eens."
Dus daar waren we snel uit. Het mooie is. Ik ben een van Nederlands bekendste amfetaminegebruikers, onderwijl dat die halleve zool van Chirac te pas en te onpas te hoop loopt tegen het Nederlandse drugsgedoogbeleid. En uitgerekend ik maak reclame voor het meest prestigieuze automerk van Franse origine."

De samenwerking vrijdag bestond voornamelijk uit een optreden van New Cool Collective. Deelder las af en toe een gedichie voor. Deelder zong af en toe een liedje. Zodoende haalde Deelder af en toe serieus de vaart uit het optreden. Anderzijds was hij wel de ster van de avond. The meaning of life, dat is Jules Deelder met een stel maracas in zijn klauwen.

"We hebben er eigenlijk een hekel aan, jazz. Behalve aan Art Blakey."

Aldus Benjamin Herman, saxofonist en leider van New Cool Collective, in het eerder vermelde artikel in Oor.

"If you feel like tapping your feet, tap your feet. If you feel like clapping your hands, clap your hands. And if you feel like taking off your shoes, take off your shoes. We are here to have a ball. So we want you to leave your worldly troubles outside and come in here and swing."

Aldus jazzlegende Art Blakey op Wikiquote.

Ik heb vrijdag met mijn voeten getapt. Ik heb vrijdag in mijn handen geklapt. Ik heb vrijdag mijn schoenen aangehouden. Ik heb vrijdag geswongen. De avond eindigde in een groot uitroepteken maar ik kan enkel afsluiten met enkele vragen. Wil er iemand met mij een collectief oprichten? Zou ik mezelf nachtburgemeester van Leuven kunnen noemen én ermee wegkomen? Komt gij hier vaak én drinkt gij iets van mij?

De grens tussen feest & epilepsie

Na de volgende oorlog ben ik een veteraan. Ik had zaterdag een jas van twee meter aan. Ik droomde over grote avonden op plaatsen waar men mag samenscholen volgens de wet van Zweden en Perzen.

Ik volgde mijn droom naar de paradoxale hemel die mijn vader Borgerokko pleegt te noemen. Onder de vlag Mauroworld was in Trix een thema-avond opgezet rond Mauro Antonio Pawlowski. Nog steeds een van de weinige mannen ter wereld die ik desgewenst probleemloos zou pijpen.

(De andere man ter wereld die ik desgewenst probleemloos zou pijpen is Nick Cave. Mijn blowjobskills zijn goed tot zeer goed. Matig wanneer ik kebab heb gegeten. Zaterdag had ik chili con carne gegeten.)

• NieuwZwart Trio produceerde enig puik kabaal om de avond op gang te trekken.
• Hitsville Drunks is Mauro die in een achterkamer van een vervallen pandje op Heartache Avenue ruwe ballades schrijft over verlies, verlangen, verdriet en andere woorden die met "ver" beginnen.
• Pawlowski is wat er gebeurt als je woeste reatards muziekinstrumenten geeft in plaats van ze vast te binden. Was ik minister van Volksgezondheid, ik zou dit subsidiëren.
• Possessed Factory was abstract lawaai. Klonk als een soundcheck maar dan minder boeiend.
• Mauro & the Grooms was de terechte afsluiter. Zelden rook de Antwerpse nacht zo naar seks. Er sijpelt nog steeds een kwakje zoute yoghurt uit mijn rechtermondhoek. Ik ga dadelijk mijn tanden poetsen.
  

Gay electronic jazz

In sommige kringen is het toegestaan te vloeken om je woorden kracht bij te zetten. Tenzij ik beslis om mij voltijds te storten op het schrijven van een autobiografie zal ik dat vanaf nu dan ook doen, godverdomme.

Gisteren was een goede dag. Ik redde het land met 33.999 vriendjes. Ik dronk vier Duvels met twee Walen. Ik bezocht Lidlboj in het Stukcafé. Ik zou kunnen uitweiden over de Jazz op zondag maar ik citeer liever een stukje Ten oorlog.

Go find a klooster en houd u daar koest.
Let no gesnotter and no hysterie
Drive you insane en leg u enkel toe
On that in which a wijf de vent verslaat:
Zo zacht en zwanger zijn als een konijn.
O suger baby honeypop of mine:
How far I flee, wat ik ook moet doorstaan,
Zorg voor mijn modderfokking erfgenaam.

Ideas cost nothing & require zero risk

Toen ik het concept stapelgedicht tegenkwam, wilde ik het ook eens uitproberen. Zo iemand ben ik nu eenmaal. Maar toen berichtte Het Belang van Limburg erover. Op slag was mijn goesting verdwenen. Zo iemand ben ik nu eenmaal.

Onlangs besliste juffrouw Bebatjof dat sinds die noodlottige dageraad genoeg almanakken zijn versleten om overnieuw te beginnen. Gescherpte griffels, gekuiste leien. Ik ben haar gevolgd. Zo iemand ben ik nu eenmaal. Bovendien een prima reden om na mijn cd-rek ook Mijnheer Boekenkast te fatsoeneren naar het nieuwe decennium toe.

Het resultaat:

Omgezet naar een iets leesbaarder medium geeft dat:

portret van een verloren jongeman

de laatste dichters
jongens onder elkaar
zes ruggen in duizend stukjes
en ééntje zag ze vliegen
dankzij de joden

microslaven doen
nog werk onderweg
zeven sloten
in het teken van de ram

boze jongens
de aanslag
hond bijt hond
de president is dood
moord op muziek
littekens in een gelooide stierenhuid
keizers sterven niet in bed

ik ben een ruwe pit
mijn ziel antwoordt in muziek
ik zal spuwen op jullie graf
binnen deze muren
op de grasgrens

plotseling gebeurde er niets

Je m'enferme dans la cuisine, il reste un peu de café

Tussen twee tassen koffie door mijn cd-rek opgeruimd. Op volgende anomalie gestoten.

Waarom bezit ik in Gods naam twéé cd's van Billy Bob Thornton?

A pigsty of broken dreams

Maandag twintig augustus 2007 slaagde ik voor het theoretisch rijexamen. Vrijdag twintig augustus 2010 verviel mijn voorlopig rijbewijs. Afgelopen maandag ben ik opnieuw geslaagd voor het theoretisch rijexamen. Benieuwd waar ik op vrijdag tien januari 2014 zal staan in dit leven. In de file of aan de bushalte, op een perron of aan een tankstation?

Lang leve Sinfest.

He's just being mental

"Ik moet geopereerd worden. Ik heb een heel klein hersentumortje. Het is zo verholpen hoor. Hij zit helemaal aan de buitenkant. Ze hebben hem er in een paar minuten uit."
(J.D. Salinger - The catcher in the rye, 1951/2010, p. 83, vertaling Johan Hos, eigen parafrase.)

Opeens een bult. Plots een gezwel. Een nieuwjaarscadeau van mezelf aan mezelf. Achteraan mijn hoofd rechts. Niet pijnlijk maar wel gevoelig. Er voortdurend aankomen. Constant controleren. Groeit ze nog? Krimpt ze al?

Mijn vermoeden dreef onwillekeurig richting hersentumor. Een koekoeksei dat mijn brein overneemt tot ik langzaam cel voor cel rot word. Mijn persoonlijke builenpest. Een uitgepuurde bundel venijn. Het concentraat van een kwarteeuw twijfel en zwartgalligheid. Wat voor dood wil ik? Wat voor begrafenis wil ik?

In de film Trainspotting overlijdt het personage Tommy aan toxoplasmose. "It's like an abscess on your brain" veroorzaakt door kattestront. Mijn allergieën verbieden mij regelmatige omgang met een kat. Dat kan het dus niet geweest zijn. Mijn neuroses gebieden mij daaraan toe te voegen dat in het boek Trainspotting niet Tommy zo aan zijn eind komt maar Matty.

Zondagavond is de bult vanzelf ontploft als een kamikaze. Een puist die zichzelf uitdrukt. Een norse floep, een implosie van mijn brein, een vacuüm dat groter wordt. Het vrijgekomen prut verspreidde een ongelofelijk wanstaltige stank.

Haar en handen gewassen maar de nieuwsgierigheid liet zich niet wegspoelen. Mailtje naar het lief van mijn vader. Zij is gynaecologe, zij zet kinderen op de wereld alsof er grof geld mee te verdienen valt. Volgens haar was het "zeer waarschijnlijk een steenpuist." Goed ontsmetten was de boodschap "anders komt het snel terug."

Helaas was het helmboswuivende slagveld moeilijk te ontsmetten door mijn wilde haren. Gisterenavond belde mijn vader om er zeker van te zijn dat ik naar de apotheker zou gaan achter isobetadine. De vloeistof, niet de zalf. De mevrouw van de apotheek smeerde mij echter Hexomedine aan.

Bijwerkingen zijn volgens de bijsluiter: "prikkelingen, jeuk, branderigheid, droge huid. Uitzonderlijk kunnen allergische huidreacties en zelfs anafylactische reacties optreden."

Anafylaxie is volgens Wikipedia "een snelle systemische allergische reactie." Symptomen zijn onder andere: "ademhalingsmoeilijkheden, lage bloeddruk, flauwvallen, bewusteloosheid, galbulten, rode kleur, opgezwollen gelaat, tranende ogen, braken, jeuk, angst."

Ik ben bang en dadelijk ga ik wenen. Nu zit ik hier in zak en as met een krater achter mijn rechteroor die ik een week lang tweemaal daags moet ontsmetten. 2011 wordt het jaar waarin ik sukkel met mijn gezondheid.

De vraag naar boeken is zeker groot genoeg

Mijn lectuurlijstje van december MMX is simpel: Stijloefeningen (1995) van Raymond Queneau. Mijn filmlijstje van december MMX zit iets complexer in elkaar. Vooreerst was er mijn bezoekje aan het Internationaal Kortfilmfestival Leuven.

• De volgende (2010) van Barbara Raedschelders
• Mouse for sale (2010) van Wouter Bongaerts
• Entre toi et moi (2010) van Virginie Suriano
• Filomenia (2010) van Julio C. Lopes
• The craving of the scarecrow (2010) van Nathalie Bruyer
• Looking for the sun (2010) van Daphné Van Gerwen & Frédéric Plumey
• About a cat (2010) van Daan Cools
• Yagmar duasi (2010) Eser Unal
• Goed nieuws (2010) van Kris Mergan
• Memee (2010) van Evelyn Verschoore

Daarnaast heb ik ook nog echte films gekeken.

• 22 mei (2010) van Koen Mortier
• The social network (2010) van David Fincher
  
• Psycho (1960) van Alfred Hitchcock
  
• En waar de sterre stil bleef staan (2010) van Gust Van Den Berghe
  
• The artist formerly known as Captain Beefheart (1997) van Elaine Shepherd
  
• Tamara Drewe (2010) van Stephen Frears
  
• Private parts (1997) van Betty Thomas
• Telstar (2009) van Nick Moran

Een blogstukje van niets. MMXI kan alleen maar beter worden.