zondag 27 februari 2011

I had to learn your ways and your habits

Woensdag bezocht ik de koude Limburgse gouw voor de verjaardag van Mijn Geheime Halfzus. Moeilijk te geloven dat het kreng al vier is. Ik zie mij nog zo zitten in Brussel Noord met een broodje van de Panos toen Daddy belde met het nieuws. Ik weet nog hoe hij een dik half jaar eerder aankondigde dat er aan gezinsuitbreiding gedaan zou worden. En ik maar denken dat we een hond kregen.

Donderdag treinde ik terug naar Leuven met in mijn bagage een doosje wortelstomp van moeders hand. Het doosje was gehuld in een vel bubblewrap. Honderden soldaatjes van plezier opgesteld in een rangorde zo strak dat er geen veldslag mee te verliezen valt. Belachelijk snel waren alle belletjes ontploft onder mijn folterende vingers. Ik moest op zoek naar ander entertainment.

Alzo belande ik in gisterdag in Het Depot waar Triggerfinger twee dagen lang de tent mocht afbreken voor er verbouwd zou worden. Dit was geen optreden meer, dit was een jachtpartij. Als aangeschoten wild smeekte ik telkens opnieuw - de handen omhoog, de vingers tot duivelshoorns gevouwen - om een verse lading hagel. Voorprogramma De Staat was een vijftal puike drijvers maar ik ken de jobomschrijving van een drijver niet goed genoeg om die metafoor verder uit te werken.

Benieuwd hoe Triggerfinger, Het Depot én de rock & roll in het algemeen het over vier jaar zullen stellen. Kleine Zus zal dan acht zijn, de perfecte leeftijd voor bubblewrap.

Labels: , ,

zondag 20 februari 2011

Before punk, I was known as Oscar Milde

Wat mij mateloos kan irriteren: gemiste oproepen van onbekende nummers en dat persoon X dan geen voicemailbericht heeft ingesproken. Ter countering heb ik onlangs mijn praatje aangepast.
"Hallo, met Geert. Ik kan even niet opnemen. Zo meteen gaat er een pieptoon en daarna mag u iets inspreken. Als u niets inspreekt, ga ik er vanuit dat het niet dringend is en zal ik u niet terug bellen."
Aan duidelijkheid laat het niet te wensen over maar het is eigenlijk al iets te fars naar mijn goesting. Ik ben nogal gehecht aan goede manieren. Onder anderen daarom ben ik nooit een goede punker geweest.

Desondanks ben ik gisterdag naar Het Depot gesloft voor het punkfeestje van de bejaardenbond. Het nadeel aan overjaarse punkers is dat je niet weet je of te maken hebt met een skinhead of een ouderwetse kaalkop.

First up: T.V. Smith & the Valentines. T.V. Smith zong eind jaren 70 bij the Adverts. Tegenwoordig bewijst hij lippendienst aan dat verleden met hulp en bijstand van the Valentines, een trio Italiaanse punks van minstens anderhalve generatie jonger. Als een hagedis die een keer te veel verveld is, kroop Bompa Punk over het podium. Ik zou gerust enige metaforen kunnen afspelen om de zieligheid te karakteriseren maar u bent beter af als u even naar Gary Gilmore's eyes luister. Best een leuk lied.

(Gary Gilmore was een moordenaar die in 1977 voor het vuurpeleton kwam. Zijn laatste woorden waren "no-one can take my freedom away", een citaat uit Una paloma blanca van George Baker Selection. Zijn laatste maal bestond uit koffie en melk. Zijn laatste wens was dat zijn ogen aan de wetenschap geschonken zouden worden. Luttele uren na 's mans dood werden ze getransplanteerd.)

Na het dutje mochten the Undertones het podium op. Legendarische Noord-Ieren van wie ik op voorhand juist één lied kende. Het onverslijtbare Teenage kicks. Originele zanger Feargal Sharkey is er al lang niet meer bij. Die zit A good heart the kwelen in het oldies-circuit. Zijn vervanger was een soort jongere broer van Morrissey maar dan dubbel zo flamboyant. The Undertones bleken waardiger ouder geworden dan T.V. Smith. Toppie optreden maar een dik kwartier te lang.

Bent u het eens met deze tekst of net niet? Wilt u commentaar leveren? Bel me dan. Ik zal niet opnemen. Er zal een pieptoon gaan en daarna mag u iets inspreken. Als u niets inspreekt, ga ik er vanuit dat uw mening niet relevant is en zal ik u niet terug bellen.

Labels: ,

vrijdag 18 februari 2011

De wereld swingt als de pest en al de rest is gemompel van bedelaars

Volgens de overlevering hangt er onder de maan een touwtje waar je aan kan trekken om het licht uit te doen. Mijn eeuwige queeste naar duisternis, bracht mij gisterdag tot in het rode pluche van de Leuvense schouwburg voor de eerste dag van Kulturama.

BRZZVLL is een gezelschap bleekscheten dat ondanks genetische beperkingen uiterst overtuigend aan funk doet. Een liedje heette Double joy maar zo hadden ze allemaal kunnen heten. Op enkele nummers kwam Gregory Fratteur van Dez Mona meezingen. De man klonk nooit eerder zo funky.

Flat Earth Society at als immer van twee walletjes tegelijk: waanzin én verfijning. Ook zij hadden een gast bij: de Nederlandse cellist Ernst Reijseger. De man mocht verdacht vaak de lead nemen. De manier waarop hij zijn cello misbruikte werd enkel overtroffen door de fucked up geluiden die hij eruit haalde. Driewerf puik, driewerf chapeau.

En de maan, hij scheen voort.

Labels: ,

donderdag 17 februari 2011

Footprints dressed in red and the wind whispers Maria Van Dam

Toen ik nog een toekomst had, ging ik naar de hoeren. Toen ik nog een druiper had, ging ik naar de dokter. Toen mijn ziekteverlof voorbij was, deed ik stage bij Mezzo op Radio 1.

Op een mooie zomernamiddag mocht ik mee in de auto naar Antwerpen voor een sfeerverslag van de repetities van Dwaallicht van Braakland/ZheBilding. Deze bewerking van Het dwaallicht van Willem "Fons voor de vrienden" Elsschot werd opgevoerd in de wijk waar het verhaal zich afspeelt.

De repetitie gaf mij goesting te gaan kijken maar alle voorstellingen waren uitverkocht. Stomme Zomer van Antwerpen. Onderweg terug naar de Reyerslaan gaf mijn mentor mij de goede raad het boek te lezen. Dat deed ik maar ik was er niet meteen wild van.

Nu is Dwaallicht eindelijk tot in Leuven geraakt. (Dank u, Kulturama.) Ik mocht gisteren al even gaan piepen op de doorloop in het Wagehuys. Een doorloop is een soort generale repetitie die toch geen generale repetitie is.

Houd u vast voor mijn oordeel: Dwaallicht is misschien wel het beste dat ik al van Braakland/ZheBilding heb gezien. Het hoogtepunt was een dronken dansje van Warre Borgmans/Frans Laarmans op een duistere bluesversie van Der Mussolini van D.A.F.

De eeuwige San F. Yezerskiy gaat vrijdag op jacht naar Dwaallicht. Met oudejaar kreeg ik van hem voor mijn verjaardag Verzameld werk van Elssschot. Het dwaallicht staat erin. Pagina 703 tot en met 736. Ik moet het dringend herlezen. Binnenkort pak ik terug een week ziekteverlof. Dan komt het er zeker van.

Labels: , , , ,

woensdag 16 februari 2011

Glue it together, it's quite easy to do

Op de openingsreceptie van Artefact deed ik mijn connectie bij het VAF mijn nieuwe project, Boterhammen met kaas is maar vijf dagen per week legaal uit de doeken. Achteraf schoven we aan voor enkele performances en kon hij mij niet zeggen wat de juiste spelling van synopsis is.

Computermusic 1 bestond uit Hans W. Koch die een oude pc (Windows 98!) op de operatietafel drapeerde. Door hardware en ingewanden met pincetten en waterdruppels te bewerken ontstond er - nu ja - muziek. Klonk als een verhitte discussie tussen R2D2 en Aphex Twin, een laaiend debat over de juiste spelling van synopsis.

In Open core van deed Julie Marie ongeveer precies hetzelfde met een filmcamera. Een rommelige presentatie in schattig Franglais over knutselen met bewegend beeld. In mijn hoofd loopte een geluidsopname van een professor die Little boxes zong en achteraf wist ik nog steeds niet wat de juiste spelling van synopsis is.

Labels: , , ,

dinsdag 15 februari 2011

't Is volgens mij niet de bedoeling dat we ongelofelijk nat worden

Gisteren heb ik ontdekt dat ik improvisatiecomedy leuker vind wanneer ik de opdrachten niet ken en vanuit het acteren de bedoeling moet bijeenpuzzelen. De Lunatics stonden in het Stukcafé, ik was doodmoe, de presentator mompelde en had een slechte micro. Vandaar.

Labels:

zaterdag 12 februari 2011

Halfway through the night everybody looks alright

Antwerpen bezoeken is een cocktail drinken van gelijke delen thuis blijven en op vakantie gaan. Een verdacht mengsel dat makkelijk wegglijdt maar terugkeert met een kater, krols als de eerste dag van het paarseizoen.

Dankzij de lieve, lieve mensen van Kindamuzik mocht ik gisterdag naar het We are o'pen-festival in Trix. Een schier eindeloze reeks bandjes mocht zijn ding doen: een voor het geld, twee voor de show en drie voor het publiek. Wanneer we de - excuse le mot - Belpop van vandaag aanschouwen als een rijpe pompelmoes dan was het een puike dwarsdoorsnede. Een schoon overzicht van wat er reilt, zeilt, drinkt en zinkt in de Belgische rock.

Toen ik achteraf richting eerste trein huiswaarts strompelde, stonden in heel Antwerpen de gieren te trappelen van ongeduld om boven de kist van Marie-Rose te cirkelen.



Buffoon (Club). Reuzeleuke kaduke rammelpop die geweldig hard werd gefist door de mokerhamer van dondergod Dave Schroyen. Prachtige dame op bas maar daar zal ik verder niets over zeggen want dat is seksistisch en seksistisch is verkeerd.

The Galacticos (Zaal). U kent het verhaal: een tot trio uitgedunde groep omdat toetsenist Siegfried zich op Roadburg wil concentreren. Het gebrek aan synths heeft de sound gevoelig aangetast. Mijn reacties zwommen van "opgefokte Jimi Hendrix" naar "silly U2". Anderzijds bleef Humble crumble werken. Was ik Griek, filosoof en knapenschender tegelijk, ik zou mij met plezier vergrijpen aan the Galacticos. "'t Is fijn om terug te zijn," aldus frontman Thibault en ik spreek hem niet tegen.

Blackie & the Oohoos (Club). Twee duivelse sirenes die stoute kindjes vakoverschrijdende eindtermen als blues en mystiek proberen bij te brengen. Bonuspunten voor het snorretje van een der begeleiders.

The Sore Losers (Zaal). Gitarist Cedric: "'t Is goed voor Egypte maar 't is toch erg voor Gary Moore." De Slechte Verliezers kennen hun prioriteiten: eerst de blues, dan de problemen der wereld. De blues, jongen, die werd opgeblazen en rondgestrooid alsof het Disneyland was. Als Trix de O.K. Coral was, dan hadden de bandieten het duel gewonnen.

Flying Horseman (Club). Goede naam, een naam die nieuwsgierig maakt. In feite een jongen met een gitaar en ongeveer de volledige Blackie & the Oohoos als begeleidingsgroep. Americana Australiana à la Nick Cave.

Broken Glass Heroes (Zaal). Eindelijk een volledig optreden gezien van dit hemels verbond tussen Tim Vanhamel en Pascal Deweze! Dat maakte het vooral heel erg vreemd dat gitarist Sjoerd Bruil de ster van het optreden was. Schitterende show met de compacte popsongs van voor en de wilde jams vanachter. Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik zin hem om "fucking hell" uit het raam te roepen. "Het volgende nummer is een ander nummer. Het heeft ook een andere titel," logica volgens Pascal.

A Brand (Zaal). Wat een verschrikkelijk optreden! Wat een slechte teksten! "Fight the undertaker," what the fuck? Een hol skelet waarvan het rockend vlees is weggevreten. Al bleef Hammerhead best een leuke deun.

Zender (Bar). Vijf heren van verschillende leeftijden maar met soortgelijke ruitjeshemden die aan opgewekte rootsrock doen.

Star Club West (Club, met zo'n naam kun je moeilijk elders spelen). Heupwiegende droompop met uiterst passende mompelzang en occasionele noise-uitbarstingen. Excuus: occasionele noisy uitbarstingen.

Labels: , ,

donderdag 10 februari 2011

Too many protest singers, not enough protest songs

't Is hier enkele dagen doodstil geweest. De schuld van de media, niet de mijne. De Morgen heeft ontdekt dat drie à vier jaar geleden enige teksten op Onderhond zijn spookgeschreven door Siegfried Bracke.

Nu worden wij natuurlijk genadeloos aan de schandpaal gespijkerd door de linkse kerk. Het werk van de georganiseerde vrijzinnigheid, een complot van socialisten, liberalen en de duivel zelf. Het zijn harde tijden.

Enkel muziek heeft mij kunnen opvrolijken.

  • Zondag 06 februari Stuk Leuven
Rony Prince & Duffy Dave: Elke eerste zondag van de maand is er in het Stukcafé een café dansant just wie vroeger. Een man man met een accordeon en een man met een drumstel roffelen walsjes voor de bejaarden oudere jongeren en Teleromeo voor de jeugd van tegenwoordig. Ideaal vertier om een rondje te wiezen met Ine Benzine en haar posse. Mijn eerste abondance heb ik gehaald, mijn tweede net niet. Opmerkelijk: alles klinkt goed op een accordeon.

Starcheck: Later die dag was er ouderwets Jazz op zondag. Groovy laidback gedoe. Aangenaam geluidsbehang. Ik werd pas echt wakker toen ze Something van George Harrison deden.

  • Maandag 07 februari Stuk
James Husband had een gitaar en een gezelschapsdame. Samen maakten ze liedjes die net lang genoeg in de kelder van Lou Reed hebben gekampeerd.

Echo Beatty had ook een vriendje meegebracht maar wat daarvan precies de meerwaarde was, bleef mij onduidelijk.

Azure Ray zijn twee zusjes met een hoop begeleiders. Reuzemooie laidback country noir maar na een half uur saaier dan een koud geworden kop thee.

  • Dinsdag 08 februari Café Video Gent
Little Trouble Kids zijn twee kleine kindjes die de boel op stelten zetten en die stelten vervolgens tot splinters herleiden. Vroeger heetten ze Boston Tea Party maar toen kregen ze een identiteitscrisis. Hun muziek rafelt langs alle kanten maar blijft dankzij power en présence moeiteloos overeind. In deze White Stripesloze tijden moeten we Little Trouble Kids dubbel zo hard koesteren.

  • Woensdag 09 februari Stuk
Vinz was een man met een mooie gitaar en leuke liedjes. Kleine problemen en grote sores werden afgehandeld maar er zat ook één vrolijk deuntje in.

Spencer The Rover stelde zijn nieuwe plaat The accident & other love stories voor met hulp en bijstand van The Medical Emergency Chamber Ensemble. Dat resulteerde in heul veul volk op het podium. De plaat mocht er zijn, ik moest afwisselend denken aan Berlin en SMiLE. Stel u voor dat Neil Young een rockopera zou schrijven met Crosby, Stills & Nash. Heel mooi.

Sterkte, Siegfried.

Labels: , ,

zondag 6 februari 2011

Zelfs van nachtmerries weet niet één mens of ze zijn vrees onthullen of zijn wens

"Als je goed eet, goed slaapt en goed drinkt, kun je gewoon rustig op stap altijd," dixit een van de grote denkers van onze tijd, Matsoe Matsoe. Alzo kwam het dat ik gisterdag een bordje warm eten serveerde aan GW.

Het grote voordeel aan op stap gaan met GW is dat je nooit de malloot van het gezelschap bent. Meneer Agenda dreef ons naar Het Depot waar de olijke langharigen van Orange Factory een labelnight organiseerden rond het Duitse label Elektrohash.

SardoniS schonk een lekker potje beuken zoals enkel broers met baarden dat kunnen. Ik heb een broer maar hij heeft nog minder baardgroei dan ik. Over vijf jaar misschien.

Sungrazer: Vriendelijke Nederlanders die iets toegankelijker lawaai maakten. Groovy rock die op de ritmus van de psychedelische projecties schipperde tussen wild en strak, tussen rustig en galop.

Rotor: Drie instrumentale Duitsers die voor mij het hoogste punt van de avond bereikten. Als ik ooit een deurenkomedie over een wiet paffende paranoïde privédetective draai in - ik zeg maar iets - Duits expressionistische stijl, dan bel ik Rotor voor de soundtrack. Dan sta ik daar de hoorn in de handen, de mond vol tanden. Ik spreek überhaupt maar één woord Duits.

Colour Haze was de brug te ver, de emmer die de druppel deed overlopen. De stoner werd illusionair, ik werd slaperig. In mijn bed had ik een semi-erotische droom over Selah Sue maar daar wil ik niemand de schuld van geven.

Labels: ,

zaterdag 5 februari 2011

Nonsens is een serieuze stiel

Vergeet het toilet van Elvis en de karabijn van Kurt Cobain. Negeer de vliegtuigen van Buddy Holly, Richie Valens, Otis Redding, John Denver, Lynyrd Skynyrd en Aaliyah. Denk niet aan Jeff Buckley, Dennis Wilson, Jim Morrison en de badkuipen, havens of rivieren waar zij verdronken. Rock & roll is gisteren gestorven toen ik Caroline Gennez spotte in de AB.

Arbeid Adelt! - want daarvoor was ik natuurlijk in de AB - gangbangde vervolgens het nog warme lijk op uiterst vrolijke wijze. Een circus met dubbele bodems, een labyrint van lachspiegels, een thé dansant vol flauwekul. Twee melodicasolo's tegelijk. Dani Klein die the Monkees tackelde. Twintig blazers die uit het niets verschenen. Een achtergrondkoortje dat uit Hormonia leek weggeplukt.

Dat alles werd ongelofelijk strak gedirigeerd door de manische veilingmeester Marcel Vanthilt. Het hoogtepunt was De Congostroom met een stomend gitaarduel tussen Luc Van Acker en Willy Willy. Een gitaarduel zonder duidelijke winnaar. Ja, Willy Willy strompelde als eerste weg maar het lied was gedaan en hij had nood aan een nieuwe whisky.

Tussen die extravagante parade viel David Salomon alias Jan Van Roelen het meest op. Vanthilts originele partner in crime toen Arbeid Adelt! nog een duo was. Een ingetogen kale man met een strikje, een saxofoon en een laptop. Een rationele Her Seele. Een onderzoeker in overheidsdienst, een wetenschapper uit Oost-Absurdistan.

Labels: , ,

vrijdag 4 februari 2011

I'm not an artist, I just work the hardest

Nimmer afkerig van een verzetje hinkstapsprong ik gisterdag richting Stuk met weinig voorkennis en nog minder verwachtingen. Op het programma stond Chilly Gonzales Piano Talk Show. Zo'n mondvol heeft zelfs Jenna Jameson zelden te slikken gekregen.

Chilly Gonzales is een man met een piano en tussen liederen door babbelde hij zich te pletter. Dat leverde zo'n spektakel op dat de naamgeving nergens te bekritiseren viel. In een vlijmscherpe rhyme vergeleek de man zich met George Gershwin. Ik zou persoonlijk nog Randy Newman, Jerry Lee Lewis en Eminem in de vergelijking proppen teneinde wiskundig te bewijzen dat de man een beest van een performer was. Daarenboven namedropte hij Larry David in twéé verschillende liederen. Een avond die niet stuk kon.

Alsof het niets koste zweefde Chilly vlotweg van Ol' Dirty Bastard naar Richard Wagner en van The final countdown naar Hotel California. Kort maar krachtig: het eerste muzikale hoogtepunt van 2011 is binnen. Concurrentie, u kan maar beter gans sterk terugslaan of op vakantie gaan tot volgend jaar.

Labels: ,

donderdag 3 februari 2011

Things to do in Borgerhout when you're dead

Het motief vandaag is mijn bekrompenheid. Dan weet u dat alvast.

Mij valt altijd op bij beelden van Ray Charles dat hij voortdurend rondkijkt. Alsof hij het verlies van zijn zicht wil compenseren door zijn andere zintuigen te maximaliseren. De echo's in elke hoek. De scheuren in het behangpapier. Niets ontgaat hem. Totale openheid, totale verwondering.

Gisterdag reikte de K.U.Leuven zijn eredoctoraten uit. Dit jaar was de Italiaan Claudio Magris een van de gelukkigen. Ik citeer even uit 's mans laudatio door zijn promotor, professor Bart Van den Bossche: "Claudio Magris schrijft graag en veel over reizen. (...) Reizen betekent immers voor even aanvaarden Niemand te zijn (...). Reizen is je weg zoeken in een weerbarstige mozaïek van microkosmi, heen en weer geslingerd worden tussen verte en nabijheid (...)."

Het mag u niet verbazen dat ik een slechte reiziger ben. Stel mij voor stad X of land Y te bezoeken en mijn eerste reactie is: "Waarom?" Paradoxaal genoeg ben ik graag onderweg. Er gaat niets boven dutten op de bus of lezen op de trein.

Gisterdag was de NMBS niet mijn vriend. Noch mijn trip naar Borgerhout, noch mijn terugkeer naar Leuven konden de mazen in het spoorwegennet vermijden. Ik vind niet dat ik het recht heb daarover te klagen. Ik struikel niet dagelijks over de valkuilen der vertraagde of afgeschafte treinen. Het merendeel van de tijd gedraagt de NMBS zich als een perfecte gentleman tegenover mij.

Als je voor de maatschappij bent, moet je dikke wijven neuken. Maar wat doe je als je voor de multiculturele maatschappij bent? Is het voldoende af te zakken naar De Roma, De Mooiste Zaal Aller Tijden voor de première van Child's play, het derde hersenkind van cabaretier Youssef El Mousaoui? Als het antwoord nee is, mag u zwijgen.

Na een half uur lauwe stand-upcomedy zat Youssef door zijn stem heen. Er volgde een geïmproviseerde korte pauze die maar bleef duren. Uiteindelijk kon Youssef nog net krassen dat de voorstelling werd verplaatst naar Paasmaandag. Alsof ik dan geen gazet te maken heb. Het voor de hand liggende grapje over allochtonen die half werk afleveren, maakt u zelf maar. Ik krijg het niet over mijn hart.

Labels: , , ,

woensdag 2 februari 2011

Wanneer men ruzie maakt kan ik geen boeken lezen

Boekjes gelezen afgelopen maand:
Filmpjes gekeken afgelopen maand:
  • Primary colors (1998) van Mike Nichols
  • The science of sleep (2006) van Michel Gondry
  • A lot like love (2005) van Nigel Cole
  • Almost famous (2000) van Cameron Crowe
  • Hellboy II - The golden army (2008) van Guillermo del Toro
  • New kids turbo (2010) van Steffen Haars & Flip Van der Kuil
  • A clockwork orange (1971) van Stanley Kubrick
  • De bankroet jazz (2008) van Frank Herrebout & Leo van Maaren
Maak dat u wegkomt.

Labels: ,

dinsdag 1 februari 2011

The poetry of drugs & promiscuous sex*

Op 27 januari 2011, toen Geert Simonis in Antwerpen arriveerde, was hij zesentwintig, een prachtige leeftijd voor een man, werkelijk het hoogtepunt van de vrijgezellentijd. Ondanks de regeringscrisis was het een prachttijd voor Geert, die nu al te waardevol, te zeer een kapitaalinvestering was om per kanon afgevuurd te worden.

In het knusse buurtzaaltje 't Werkhuys slamde een Nederlandse jongen die Timothy heette maar zich Quentin liet noemen over zijn opleiding Gender Studies. Ter countering van het politiek correcte gezwets, stuurde Geert na 's mans set de dichtstbijzijnde vrouw achter een Duvel. Vertel een geheim over de radio, publiceer het in een roddelkrant, maar vertel het nooit aan iemand die meer dan drie of vier glazen per dag drinkt.

In de afwezigheid van de dame vroeg een pas binnengekomen man in kreupel Engels aan Geert of hij die taal machtig was. Dat was hij en de man informeerde naar Lode of Carmen. De Lode die Geert kende, was niet daar. De Carmen die hij kende, heette in het echte leven Loes. Daarop duwde de man Geert een uitnodiging in de handen voor de nieuwjaarsreceptie van de PVDA. In 't Werkhuys maar op vrijdag 28 januari 2011. Terwijl het donderdag 27 januari 2011 was, Gedichtendag zoals men placht te zeggen. Toen hij dat had verduidelijkt verdween de Anglofoon als communistische sneeuw voor de zon van 1989.

Geert zat in 't Werkhuys voor een tribute aan Paul Van Ostaijen maar veel Van Ostaijen kreeg Geert niet te horen in 't Werkhuys. Wel een Brugse rapper die Drop it like it's hot herdeed in het West-Vlaams en ermee weg kwam. Het was een werkelijk schandelijk feest. Een feest waar gevochten werd en ontrouw gepleegd en waar de mensen naar huis gingen met gekwetste gevoelens en vrouwen buiten westen raakten in het cabinet de toilette.

In amper twee uur had Geert zich alle donkere magie van de wereld toegeëigend, de blindmakende belladonna, de cafeïne die fysieke energie in nerveuze energie omzet, de alruin die harmonie oplegt. Intelligente mannen spelen vlak langs de lijn tussen wat kan en wat niet kan, omdat ze dat moeten - sommigen kunnen daar niet tegen en stappen er dan uit.

Die avond was er gelukkig wel Paul Van Ostaijen in De Roma. Een voormalige pornobioscoop, de schoonste concertzaal die Geert tot dan toe had gezien. Op het programma stond De Bankroet Jazz Live. Een onduidelijke mond vol. De Bankroet Jazz is een nagelaten manuscript van Van Ostaijen. Een dadaïstisch filmscenario dat die schreef toen hij op de vlucht voor de repressie naar Berlijn was getreind.

Meer dan tachtig jaar later hadden twee Kezen, Frank Herrebout en Leo van Maaren, het scenario verfilmd met archiefmateriaal uit het interbellum. Het liveaspect van de avond school erin dat een jazzbandje onder leiding van Wouter Van Bemmel gezwind musiceerde. Bovendien werden dialogen en andere geluiden ingesproken door de drukke Leopoldsburgenaar Marcel Vanthilt, de jazzzangeres Evi De Jean en de nobele onbekende Bert Apeldoorn.

Maar dat was de tweede helft van het programma. De eerste helft was drie kwartier prachtig muziektheater. De eerder vermelde Evi De Jean speelde Nachtvogel met hulp en bijstand van het eerder vermelde jazzbandje onder leiding van de eerder vermelde Wouter Van Bemmel. Evi vertelde als Emma Clément over haar leven met Van Ostaijen in Berlijn. Ze adoreerde hem omdat hij haar gered had - rampen die op het gebeuren hadden kunnen volgen, waren als een profetie door haar hoofd gegaan; en ze had in wilde aanbidding geluisterd naar zijn sterke, zekere, beleefde stem die het allemaal in orde bracht.

Later op de avond was er als derde helft van het programma een cursus charleston maar toen was Geert reeds vertrokken teneinde de laatste trein naar huis te halen. Op die laatste trein naar huis schreef schrapte hij een stiftgedicht en de wereld zou nooit meer dezelfde zijn maar de dada zou altijd dezelfde zijn.

* Deze tekst bevat samples uit Teder is de nacht van F. Scott Fitzgerald.

Labels: , , , , , ,