zaterdag 26 maart 2011

In a way I'm spoiling all the fun with all this truth and consequence

De realiteit is een zondagskostuum dat deels als gegoten zit, deels te groot is en aan het taille weigert te sluiten. Kleuren die vloeken, motiefjes die botsen, alles bijeengehouden door de naden van het toeval.

De dag dat Nate Dogg stierf, viste ik Supersunnyspeedgraphic, the LP van Ben Folds op uit de afprijsbakken van de JJ. Daarop 's mans versie van Bitches ain't shit. Op het origineel doet Nate Dogg niet mee. Toch ontkom ik niet aan het idee dat er een rode draad is die de twee gebeurtenissen strikt tot een zinvolle anekdote met mooie lussen.

Verder op Folds' schijfje: There's always someone cooler than you. Een waarheid als een kudde koeien. Motiefjes die botsen, kleuren die loeien. Deze week was die iemand op de eerste plaats Geert Mets, het brein, het hart, de baard achter Zeal Records. Dat platenlabel blies tien kaarsjes uit en Leuven heeft het geweten.

Dinsdagmiddag speelde Stef Irritant alias Kiss The Anus Of A Black Cat een solosetje in bibliotheek Tweebronnen. Yep, de tijd dat boekerijen heilige ruimtes vol sacrale stilte waren, ligt lang achter ons. Sterker nog: ook in kerken mag buiten de uren der eucharistie lawaai gemaakt worden, zij het met mate. Dinsdagavond werd in de Predikherenkerk gemusiceerd uit de heilige schrift.

Krakow nam de eerste lezing voor zijn rekening. Koster Piet de Pessemier begon als jong seminarist in de schaduw van predikant Stijn Meuris maar dat is lang geleden. Zo bombastisch als het toen was, zo ingetogen was het nu. De pastoors van Isbells deden de homilie. Niet onze zonden werden onder de loep genomen maar onze deugden. Ik kan u zeggen: na een half uur begon dat serieus te vervelen. De beste muzikanten zitten nog steeds in de hellehoek.

De heilige week stopte donderdag met een reusachtig gewijd uitroepteken in het Stuk. Low Vertical deed postrock met ijle gitaren maar werkte het af met stevige beats. Zeker niet mis. Vervolgens betrad de Zeal All Stars Band het podium voor een potje muzikaal overspel. Een gigantische orgie van elkander coveren en ongelimiteerd samenwerken. Ik onthield vooral de geweldige vrolijkheid van Cape Coast Radio en het Nederlandstalige experiment van Senne Guns.

Overigens is ook Senne Guns cooler dan ik. Kleuren die loeien, motiefjes die botsen. Stomme naden van het toeval. Moge de vrede van de Heer met u zijn en met uw geest.

Labels: ,

vrijdag 25 maart 2011

Geen maaltijd zonder wortels

Mijn laatste aftocht richting thuisfront dateert van een week of drie geleden. Een blitzbezoek zo gezwind dat zelfs de Führer woorden van bewondering mompelde. Dinsdag postte ik als remediëring een Veto met de markering "een teken van leven." Woensdagavond om twintig na tien arriveerde het antwoordbericht van mijn grootoudjes: "Gelukkig, weer gerust gesteld, hebben u gemist." En ik maar denken dat Mémé en Pépé op dat uur al lang slapen.

Ik stam uit een geslacht met weinig mythologie. Wel wordt anderhalfjaarlijks herhaald hoe mijn beide nonkels begin jaren tachtig concerten organiseerden in het culturele braakland Hechtel-Eksel. Hoe Mémé dan grote ketels stomp kookte om de hongerige vaderlandse punkers te voeden. Hoe Jo Lemaire zich te goed voelde voor die eerlijke boerenkost en zich in de porto stortte.

Met die verhalen in het achterhoofd zegde ik toe toen mij gevraagd werd eten te maken voor Ithaka XIX. Dat is het beeldende kunstenfestival van de Leuvense studentenraad dat nog tot morgen loopt. Voor het eerst was er een dagje optredens aan verbonden en sommige muzikanten waren bekend genoeg om voedsel te eisen. Een hersenkronkel bij de organisatie maakte mij tot kok.

Gisterdag dus vier uur gezwoegd aan genoeg Provençaalse rijstschotel om een klein dozijn innerlijke muzikanten te sterken. Mijn linkerhand ruikt nog steeds naar look. Van de optredens heb ik enkel De Legende met Elvis Peeters gezien. Ik heb geen feedback gekregen over het eten dus ik zal geen oordeel vellen over de muziek. Fair is fair, Mémé beaamt per sms.

Labels: , ,

woensdag 23 maart 2011

To my true love Elizabeth, I love you forever

Om onduidelijke redenen zal ik nooit de achtste man van Elizabeth zijn. Om onduidelijke redenen zal ik nooit de achtgenoot van Elizabeth zijn. Om onduidelijke redenen heb ik maar één herinnering aan haar. Om onduidelijke redenen was ik op vakantie in Hongarije met de volksdansgroep van mijn moeder. Om onduidelijke redenen las ik er Ben Hur van Lew Wallace. Om onduidelijke redenen was het boek eerder uit dan de vakantie om. Om onduidelijke redenen vulde ik de laatste uren op het vliegtuig met de Dag Allemaal van een volksdanscollega van mijn moeder. Om onduidelijke redenen probeerde haar zoon later Mister Limburg te worden. Om onduidelijke redenen verhaalde die Dag Allemaal hoe Elizabeth geopereerd was aan een hersentumor. Om onduidelijke redenen stak Elizabeth een deel van de schuld op de haarverf waarmee ze haar lokken jarenlang ravenzwart had gehouden. Om onduidelijke redenen is het tussen mij en het Oostblok nooit meer goed gekomen.

Labels: , ,

maandag 21 maart 2011

De eerste dag van de Vierde Punische Oorlog

some say the world will end in fire,
some say in ice
from what I've tasted of desire

Gisterdag speelde Pathetic Joe & Joscar Wilde in de Libertad. De affiche aan het raam sprak over chanson, punk en polka. Typisch het soort naam en omschrijving waar ik van denk: dat kan niet slecht zijn. Gans gemotiveerd maakte ik mijn gazet op tijd af en ging het hoekje om. Niet het beste idee van de laatste vijfentwintig jaar.

I hold with those who favor fire
but if it had to perish twice,
I think I know enough of hate

Pathetic Joe & Joscar Wilde bleek een trio te zijn dat verder uit Bob de Basser bestond. Een idioot met een synth en de dorpsgek die erover heen lult. Mongolen die zich aan dadaïsme wagen. Een komiek die zelf het hardst lacht met zijn grappen. Dit was caféhumor en ik ben gestopt met drinken.

to say that for destruction ice
is also great
and would suffice

Labels: ,

donderdag 17 maart 2011

Everybody knows this is nowhere

"Once most singer/songwriters begin regarding themselves as serious "poets" their work slips into a steady decline," aldus Michael Sandlin in zijn review van Gung ho van Patti Smith. The Bony King of Nowhere loopt geen enkel risico in die val te trappen, zo bewees hij gisterdag in de Club van de AB. Zijne koninklijke hoogheid is druk bezig de heuvel van zijn kunnen te beklimmen.

De Benige Nergensvorst regeert vanuit een paleis waar de tijd stil is blijven staan. 's Mans liederen zijn eeuwenoud en toch piepjong. Met iets meer stof hadden ze uit the Great Depression kunnen stammen, met iets meer bloemenkracht uit de jaren zestig.

Ik ben geen royalist maar voor deze jongeling ben ik bereid het te worden. Ik wil weten hoe hij over twintig jaar zal klinken als zijn stem schor, gebroken en levensmoe is. Ik ben benieuwd wanneer hij rel zal schoppen door elektrisch te gaan, God te vinden of in China te spelen.

De hofhouding Balbaard zette een mooi voorprogramma neer. Twee jonkvrouwen en een ridder die met speelgoed, elektronica en instrumten een soundtrack brouwden bij unheimliche filmpjes. Al ooit iemand cello en kinderxylofoon tegelijk zien spelen? In het kasteel van Koning Knook kan dat allemaal.

Labels: ,

woensdag 16 maart 2011

The open-hearted many, the broken-hearted few

Ricky Gervais: "I go to one of those comedy clubs. People get up there and go: "Does anyone smoke? Does anyhone smoke weed? You get the munchies, don't you?" I'm looking around and people are going: "Yeah, you do get the munchies!"
We mogen de integratie als een geslaagd project beschouwen: allochtone stand-upcomedy suckt even hard als inheemse.

Twee Marrokanen, een neger, een Turk, een dwerg en een racist komen een café binnen. Zegt die barman: "Wat is dit? Een grap?"

Gisterdag begon in de Leuvense binnenstad de Partycipation Week, een goedbedoeld doekje voor het bloeden in naam van de heilige diversiteit. Ik ging in aula Zeger Van Hee kijken hoe de helft van de Hakims of Comedy (de twee Marrokanen en de Turk) grappig wilde zijn.
Arbi El Ayachi: "Als je de Vlaamse cultuur wil leren kennen, moet je een Vlaams marginaal kindje adopteren."
Erhan Demirci: "Ik ben helemaal geen racist. Ik heb ze graag, de Belgen."
Latif: "Wil je een volk leren kennen, lees dan hun sprookjes."
Ik heb mij niet verveeld maar hard heb ik niet gelachen. Dat zegt even veel over mij als over de Hakims. De kolos naast me zat drie kwartier aan een stuk te schuddebuiken. De aardbeving die hij zo heeft veroorzaakt volgt later vandaag, de tsunami morgen, het Tsjernobil overmorgen.

Labels:

zaterdag 12 maart 2011

Through every curve he's got me beat


Een handeling die faalt, zegt weinig over de waarde van de poging. Likeur gieten op een vlam die niet wil doven. Brainstormen over films die nooit gemaakt zullen worden. Martin Scorsese citeren en moeten uitleggen wie Scorsese is. Over The wizard of Oz praten en gevraagd worden wie Louisa Devos is. Meedoen aan dagen zonder vlees maar te beleefd zijn om voorgeschoteld vlees te weigeren. Mailen met een Waals meisje, zij in bedlegerig Nederlands, ik in Frans met een horrelvoet. Een poging die faalt, zegt weinig over de waarde van de handeling.

Labels: , ,

woensdag 9 maart 2011

I'm cleaning the fish with biodegradable pride

Dat ik sinds jaar en dag Koning Alcohol laat voor wat hij is tijdens de voorjaarsklassieker die wij allen kennen als de Vasten zal wel geweten zijn. Nu vraagt de Bijbel 2.0. die wij allen kennen als Facebook mij ook het eten van vlees aan de kant te schuiven. "Het is de poging die telt," verzekert San F. Guilt Trip mij. "Niet geschoten, zeker mis," placht juffrouw Elza te zeggen op de lagere school. Vooruit dan maar.

Echter: waarom daar stoppen? Laat ik gefrituurd voedsel, ijsjes, de balts en de rock & roll ook negeren tot Paasmaandag. Geen sex & drugs & rock & roll meer. Ik zal het leven leiden van een monnik, de seut van de orde. Maar dan wel een seut die op Mardi Gras waardig afscheid heeft genomen van de decadentie.

Ik verzwolg zes Vedetts, een Duvel en een sloot appeljenever. Ik werkte een steak naar binnen met drie porties friet. Ik ging om een ijsje met twee bollen cookie. Ik knuffelde mijn lief zo hard dat ze au zei. Ik ging kijken hoe Daan met twee vriendjes van jetje gaf in de Leuvense Schouwburg.

Ik heb respect voor mensen die kunnen zondigen tegen hun principes. De Daan die ooit verkondigde: "Op mijn zestigste wil ik een verzamelplaat uitbrengen die helemaal geen steek houdt. Ik wil op een inconsequente carrière terugblikken. Het moet een plaat worden die niemand helemaal goed kan vinden" is zonder enige twijfel zo iemand.

Om te overleven moet je een charlatan zijn. Charisma, dat is iets denigrerends mompelen over de Internationale Vrouwendag, achtereenvolgens Wifebeater, Housewife en A man needs a maid spelen én ermee wegkomen. Ik las ooit in Deng dat Daan een toekomst à la Serge Gainsbourg wel ziet zitten. Wanneer komt Witney Houston naar De Laatste Show?

Labels: , , , ,

zaterdag 5 maart 2011

And I'll advertise it

De enige twee dingen die we moeten vrezen zijn angst zelf en clowns op lsd met kettingzagen.

Vijf jaar geleden ging ik voor het laatst naar een professionele kapper. Een man met twee abonnementen op P-Magazine. Hij was zo kaal dat ik weinig vertrouwen had in zijn métier. Sindsdien duw ik juffrouwen uit mijn omgeving op tijd en stond een schaar in de pollen met het verzoek mijn kruin bij te knippen, in te korten of af te zetten. Verder heb ik van diy weinig kaas gegeten.

Het Hechtelse collectief I see clouds daarentegen is van kop tot teen opgetrokken uit doe-het-zelverij, andersglobalisme en obscure muziekskes. Het gezelschap heeft zich onlangs omgeschoold tot een heuse vzw en vierde dat gisteren in het voormalige jeugdhuis De Zonk met een heerlijk avondje getiteld Legalize it.

Cordiceps Unilateralis manipuleerde elektronische bliepjes tot er een storm ontstond en liet die puik contrasteren met cleane gitaarlijntjes. It takes two to tango deed ongeveer hetzelfde maar dan met live drums. Neglected Voice was hele schattige hardcore voor zestienjarigen van nu. Alufa bracht potige postrock. Six Hands besloot de avond (voor mij dan toch) met een funky best of en een aantal nieuwe liederen. Bij het laatste nummer werd percussie rondgedeeld. Even was ik de Jimi Hendrix van de ratel, de Anne Frank van de lepra.

Ik wandelde naar huis en verwijderde met een pincet de oordop die zich hardnekkig had vastgezet in mijn rechterschelp. Toen de clown toesloeg, had ik geen tijd meer om bang te zijn.

Labels: , ,

donderdag 3 maart 2011

My house is to be turned into a trap

Uiterst cool hangt Johnny Marco in het leven om aan het einde van Somewhere te beseffen dat zijn leven zo hol is als een lege whiskeyfles.

Vijf keer zo cool hangt Josse De Pauw in de Nederlandse taal. Niet de logica van de grammatica domineert Weg maar het ritme van zijn tong. Een stevige lap vlees die gulzig likt aan alle smaken, kleuren en stanken die ronddwalen tussen velden en in stegen.

Ik klapte tot mijn handen pijn deden.
Totaal uncool, totaal terecht.

Labels: ,

woensdag 2 maart 2011

The music's coming through me

Of: drie liederen over gisterdag

DJ Shadow - Organ donar
Al sinds mijn tweede keer eerste kan luister ik naar Endtroducing..... Gisteren wende ik mij voor het eerst tot de Schaduw met een hoofdtelefoon. Alzo ontdekte ik een geheim luik in de plaat waarachter een dappere, nieuwe wereld zich schuil hield. Door kosmisch toeval meldde de almachtige GW mij juist op dat moment de komst van DJ Shadow naar de Vooruit in mei en of ik meeging? En of ik meega!
Del Amitri - Nothing ever happens
Sens Unique stelde zijn debuut-ep Envie voor in het Stukcafé. Leuke Franstalige folkpop. Inclusief Franse versie van deze toppie deun.
Joni Mitchell - Blue
De avond afgesloten in Cinema Zed met The kids are all right van Lisa Cholodenko. Over een lesbisch echtpaar en hun twee kinderen die willen weten waar het donorsperma vandaan kwam. Vermakelijk en met diepgang. Ik blijk een totaal ander gevoel voor humor te hebben dan het legioen lezzers in de zaal. Maar van Annette Benings versie van Blue kregen we allemaal kippenvel.

Labels: , , ,

dinsdag 1 maart 2011

Messages reach us from another world

Het Roemeense meisje vertelde dat één maart in haar vaderland een groot feest is ter ere van het begin van de lente. In sommige stukken Oostblok is de overstap van Juliaanse naar Gregoriaanse kalender niet helemaal correct verlopen, vermoed ik.

In Boekarest en omstreken moet je vandaag een stukje touw rond je pols binden. Aan het einde van de maand maak je het los en bind je het rond een boom. Dan mag je een wens doen die de schikgodinnen zullen inwilligen.

Zelf wens ik vooral meer tijd te hebben voor de schone kunsten. In februari heb ik maar één boek gelezen. Niet eens een echt boek maar een graphic novel, een stripverhaal met een dikke nek: Logicomix (2009) van Apostolos Doxiadis, Christos H. Papadimitriou, Alecos Papadatos & Annie Di Donna.

Qua film ben ik dubbel zo ver geraakt: Rundskop van Michael R. Roskam in Kinepolis met Ine Benzine aan mijn zijde, Love and death van Woody Allen op Mokkel haar kot met Klaas Vaak op mijn schouder.

Heeft er iemand een stukje touw voor mij?

Labels: ,