zaterdag 28 mei 2011

Dank voor het toezenden voor nazicht van de teksten die u bedoelt te publiceren

Naakt en verwilderd beklom de filosoof de hoogste rots om aldaar te orakelen: "Kennis is weten dat een tomaat een vrucht is. Wijsheid is hem niet in een fruitsalade te stoppen."

Gekleed en gekalmeerd stapte ik op de bus om aldaar de column van Marc Didden in De Morgen te lezen: "Lippens, de oude zot, is in dat stadium van de waanzin aangekomen waarop keizer Nero er hardop over nadacht zijn eigen paard tot opvolger te kronen."

Kennis:
- De anekdote waar Marc Didden op zinnespeelt, gaat over Caligula, niet over Nero.
- Het paard waar Marc Didden op zinnespeelt, werd tot consul benoemd, niet tot opvolger.
- De hele anekdote is apocrief. Caligula heeft waarschijnlijk toen geopperd werd persoon X tot consul te benoemen iets gebulderd à la: "Persoon X consul? Dan nog liever mijn paard!"

Wijsheid:
- Marc Didden niet tegenspreken.
- Marc Didden nooit tegenspreken.

Labels:

donderdag 26 mei 2011

Ge moet niet wachten op een messias, ge moet zelf de wereld veranderen

(Enkele fragmenten uit de briefwisseling tussen Geert Simonis en San F. Yezerskiy. Alle stukken zijn gedateerd woensdag 25 mei anno Domini MMXI.)

S: Ik heb mij gisteren verexcuseerd voor dat Informateursetentje, maar als ik had geweten dat gij ook ging, had ik dat waarschijnlijk niet gedaan.
G: Ik wist tot gisterenavond zelfs niet dat je soms een handje toestak.
S: We groeien uit elkaar, Geert.
G: Is waar. Ga je naar STUK eindfeest?
S: Neen, ik heb niet zoveel goesting in de drukte, noch het programma. Senne Guns en Simplesongs binnenkort, heel ander verhaal. Ben je vanavond drukbezet?
G: Ik ga met dokter Gijs in de Vooruit kijken of DJ Shadow het nog kan.
S: Ik ben benieuwd naar de recensie.
G: Dat zeg je alleen maar om mij te paaien. Ik heb in geen maanden een deftige recensie geschreven.
S: Ik bedoelde vooral: "Hee ja, DJ Shadow, lang geleden, ik vraag mij ook af of hij het nog kan." Tenzij het paaien gelukt is, dan was het wel de bedoeling. Of zo. In geen maanden. Wat moet ik dan wel niet zeggen?
G: Dat het je spijt dat je een volksartiest als Helmut Lotti besmeurd hebt. Dat je gaat nadenken over wat je hebt gedaan en dat je lessen wil trekken uit wat er is gebeurd.
S: Dat kan ik niet, jong. Ik heb er aandacht door gekregen. Dat is drugs voor mij.
G: Tegenwoordig draait alles om drugs bij jou. Vroeger draaide het ten minste nog om literatuur en poëzie en meisjes en Het Laatste Uur.

(DJ Shadow kon het nog.)

Labels: , , , ,

woensdag 25 mei 2011

De man die zijn haar kort liet knippen

(Scène 1, een studentenkot)
De dag na het voetbal werd Bob Dylan zeventig. Ik luisterde naar All I really wanna do terwijl een topless meisje mijn lokken afpakte en koffie schonk in ruil. Een spiertje belandde in mijn koffie en bleef drijven op het rimpelloze oppervlak.

(Scène 2, een Thais restaurant)
De dag na het voetbal bestelde ik spuitwater onder het waakzame oog van de Boeddha. De ober bracht een waterglas en schonk mijn wijnglas vol bubbeltjes. Ik kon niet goed uitspreken wat ik wilde eten maar het meisje naast me bestelde exact hetzelfde dus ik kon aansluitend "la même chose, s'il vous plait" stamelen. Twee mannen in een hemd deden enthousiast over hun iPhone. Ik had net de radiofunctie van mijn gsm herontdekt.

(Scène 3, een volle concertzaal)
De dag na het voetbal werd Bob Dylan zeventig. Ik luisterde naar Explosions In The Sky in de Ab terwijl mijn gedachten kolkten op het ritme van de wervelstorm. Niets bleef drijven op het wilde oppervlak.

Labels: , ,

zaterdag 21 mei 2011

Peanut butter blues & melancholy jam

Geen smakelijker maal dan een perfect gegrilde t-bonesteak afkomstig uit een pas geslachte heilige koe. Terwijl het beestje nog een beetje sterft reeds genieten van de vruchten van het scharlaken ambacht. Culinair verantwoord beulswerk. Een beeldenstorm aan het eigen fornuis.

Als gewaardeerd popkenner opereer ik niet in het ijle. Ik zet geluidstrillingen om in gepalaver vanuit een labyrint van spinrag vol verwante zielen. Als ik er rondwandel merk ik dat niet alle runderen die er grazen mij aanstaan. Soms drink ik hun melk. Soms kluif ik hun ribben af. Soms tors ik hun hoorns op mijn vikinghelm. Bref: ik gebruik hen wel maar ik aanbid hen niet.

Coldplay, U2, Oasis, Muse, the Mars Volta: de lijst sleept langer aan dan het onderzoek naar de moord op Karel Van Noppen. Vandaag echter wil ik het hebben over the Notwist. Elektronica met een ziel, weemoed waarbij het aangenaam barbecueën is. Weet u, ze doen maar. Ik prik misschien een vorkje mee maar 't zal niet met volle overtuiging zijn.

Desondanks trok ik donderdag richting Stuk waar twee spin-offs van the Notwist op het dagmenu stonden. Twee receptjes waarin het basisingrediënt doorsmaakte. Een restje spaghettisaus dat tot soep wordt versjteerd. De patatjes van vandaag in de omelet van morgen.

Saroos bestond uit drie sous-chefs die richtingloos kokkerelden. Een stomende pot platgekookte groentjes. Zoutloos ook. 13 & God fuseerde de vertrouwde schotels van the Notwist met een paar kilo hiphop. Helaas zat niet in elke hap de balans tussen de verschillende smaken snor. De knabbeltjes waarvan hiphop de boventoon uitmaakte, bevielen het best.

Genoeg geschreven, ik heb er honger van gekregen. Tijd voor een beeldenstorm aan het eigen fornuis.

Labels: ,

dinsdag 17 mei 2011

People eatin' bacon all across the nation

Wie drankzuchtig is, kent geen bevrijdend genot. De kunst bestaat erin een levensstijl te ontwikkelen die de moeite waard is.

Met een wagen vol gazetten en de Stones in de cd-speler reden we gisterdag van Diest terug naar Leuven. Net voor Bekkevoort passeerden we een reclamebord voor een optreden van Nunca. Nunca. Wat Patje Krimson deed na 2 Fabiola. Een blonde del en een vuurspuwer die er niet in slaagden Zohra waardig te vervangen. (Begin met House of doom.)

Om de vieze smaak van de herinnering uit ons strot te spoelen, treinden wij naar de club van de AB voor een avondje hiphop. Kraantje Pappie is een Kees met een missie. Overdag werkt hij in de gymn aan zijn lichaam. 's Avonds eet hij woordenboeken op en spuwt die rijmend terug uit. Muzikaal een zes op tien, qua show een dikke elf. (Begin met Wieisdattan?.)

Speed Dial 7 is een Kortrijkzaan met een rijke Engelse woordenschat. Muzikaal al interessanter. Qua show minder ook al fitnesste hij het podium op en af. Bij een antiflikkenlied zakte hij door twee manden tegelijk wegens niet zwart. (Begin met First you love it.)

Das Racist is zo hip als hop maar kan zijn. Vier koffie met melktypes die zich heel erg thuis voelden op het podium. Gemakzucht domineerde op verstaanbaarheid. Denk aan De Jeugd Van Tegenwoordig met een kater. Veertig minuten later was alles al voorbij, schatje blauw. Spijtig. (Begin met Chicken and meat.)

Labels: ,

woensdag 11 mei 2011

Why can't I walk down the street free of suggestion

Bij elk lied dat Amatorski speelde in Het Depot, verschenen meer zweetdruppels op mijn gloeiendhete slapen, groeide mijn erectie tot hij pijn deed in mijn boxershort van Zeeman. Toen de laatste noot, de zachtste noot was weggestorven, begaf ik mij nerveus naar de backstage. Met een dozijn rozen en een gekoelde fles spumante in de armen, met bluf in de mond geraakte ik tot aan de kleedkamer van het zangeresje Inne.

Ik klopte aan en hield mijn adem in. Na een verdacht lange stilte klonk een twijfelend "Ja" en drukte ik de klink naar beneden. Als een vermoeid vosje zat ze op de vensterbank naar de maan te staren. Haar magere vingers knutselden een sigaret uit een vloeitje en een gifgroen zakje tabak. "Hier, voor jou." Aarzelend nam ze de bloemen aan. "Ik vond het een heel mooi optreden vanavond." Zoekend naar een vaas die er niet was, draaide ze zich om. De fatale fout van de avond.

De bodem van de fles kwam met een droge klap terecht op haar achterhoofd. Ik ving het slappe, slanke lichaam op en legde het geruisloos op de ruwe houten vloer. Geroutineerd ontgrendelde ik mijn vlindermes en sneed haar legging weg rond de onderbuik. Ik spreidde haar benen net genoeg en kraakte de fles spumante. Een klein pisgeel fonteintje besproeide de droge holte. Mijn broek en boxershort daalden en het gekende chaotische ballet voltrok zich. Al snel kwam ik in mijn ritme, nog sneller kwam mijn laffe orgasme. Ik stond recht met een droge keel, nam een slok spumante die niet hielp. "Blijf rustig en wandel weg. Niemand zal iets merken," mompelde ik mezelf moed in.

Soms denk ik nog aan Inne, aan de sterren die we gedeeld hebben en aan de bloedvegen op de binnenkant van haar zachte, warme dijen.

Labels: , , ,

dinsdag 10 mei 2011

Ik kan wel iets maar ik ben ongelukkig en deze keer ben ik in een grote stad

Vieze Freddie Nietzsche moet gisterenavond los in zijn dwangbuis zijn klaargekomen want de eeuwige terugkeer van hetzelfde speelde mij voortdurend parten in de C-Bib.

Ik verloor een poëziewedstrijd die Lotte presenteerde. Ik verloor een poëziewedstrijd die Bo won. (To add insult to injury ging op exact hetzelfde moment ook de Libris Literatuurprijs aan mijn neus, oren en ogen voorbij.) Ik was een slechte verliezer. De Duvel heeft mij niet kunnen troosten.

Wel retecool was dat er stripverhalen werden uitgedeeld en dat drie muzikanten uit de stal van Braakland/ZheBilding ons lezen van een soundtrack voorzagen. Waar luistert gij naar terwijl gij dit leest?

Labels: , , , , ,

woensdag 4 mei 2011

I come from Brooklyn 'cause that's where I'm from

Over meisjes gesproken: er stapte een meisje met een handtas in de vorm van Bobby Milou van Kuifje Tintin op de bus toen ik terugkwam van het ziekenhuis. Daar had ik plasma gegeven en met de naald in de arm in De Standaard gelezen over het verschijnen van het Groot Woordenboek Afrikaans en Nederlands. Dixit samensteller professor Willy Martin: "Afrikaans is amper Nederlands. En ik gebruik met opzet "amper". In het Nederlands betekent amper nauwelijks, in het Afrikaans bijna."

Over Afrikaans gesproken: gisterdag ben ik naar Jack Parow in Het Depot wezen kijken. De hiphoppende hilbilly met het grote petje kwam traag op gang. Toen werd het zomer en verscheen een drumster in bikini op het podium. Een kwartier later hadden we het hitje Cooler as ekke achter de rug en was het vet van de soep.

Over hiphop gesproken: naar aanleiding van Hot sauce committee part two van de Beastie Boys lees ik overal dat hun vorige plaat, het instrumentale The mix-up, niet echt meetelde en dat hun voorlaatste To the 5 boroughs een lauw onthaalde sof was. Nu is To the 5 borroughs op Licensed to ill na mijn favo Beastieplaat. Bovendien staat het mij voor dat die destijds wel op positieve reviews kon rekenen. Ken ik niets van muziek of is er sprake van geschiedvervalsing?

Over geschiedvervalsing gesproken: traag beklom de rouwstoet het steile pad naar het kerkhof. Halverwege kruiste ze een klasje kinderen op weg naar de turnles. Een leerkracht maande aan tot stilte. Kinderen die niet begrepen maar wel gehoorzaamden. Tussen het kleine kerkje en een grote struik lag het graf van private A. Topp. Negentien jaar. Gestorven 1 juni 1940. Een vreemd tijdstip om als geallieerd soldaat te sterven op die plek. Een vreemde leeftijd om te sterven om het even waar. Op de koffietafel dronk ik slecht getapte pinten terwijl iemand tegenover me verklaarde dat het "fucking tachtig euro” koste om zijn wagen vol te tanken. Het leek totaal niet op Terug naar Oosterdonk.

Labels: , , ,

dinsdag 3 mei 2011

There must be something I can dream tonight

Afscheid van JJ Records.



When the music's over, turn out the lights.

Labels: ,

maandag 2 mei 2011

A funny thing happened on the way to May

Heel april heb ik doorgebracht met Verzameld werk van Willem Elsschot. Ondertussen zit de bladwijzer (een stukje van De Morgen van 25 maart) al veertien dagen vast voor hoofdstuk twee van Tsjip. Tussen pagina 500 en 501 maar dat is prachtig toeval.

Heel april heb ik doorgebracht met vier films:
  • William S. Burroughs - A man within (2010) van Yony Leyser
  • Frida (2002) van Julie Taymor
  • Life of Brian (1979) van Terry Jones
  • A funny thing happened on the way to the forum (1966) van Richard Lester

Labels: ,

zondag 1 mei 2011

You can be seventeen and a gentleman too

Over het optreden van the Sore Losers woensdag in Het Depot heb ik heden slechts twee dingen te melden. Primo: het voorprogramma Sherman suckte harder dan Elio Di Rupo in een sauna. (Viert ze vandaag, Elio!) Secundo: ik heb een crappy filmpje gemaakt dat u veel moeite zal kosten om uit te kijken. Of zoals de heren het zelf formuleren: This is gonna hurt you more than it's gonna hurt me.

Labels: , ,