zondag 26 juni 2011

You put your arms around me and we tumble to the ground

Toen ik tussen droom en daad over de Leuvense ring strompelde met duizend andere mieren joeg Studio Brussel Don't play no game that I can't win van de Beastie Boys en Santigold door mijn oren en het zal wel aan mij gelegen hebben maar dat daarin de regel "Twenty years of schoolin' and they put you on the day shift" uit Subterranean homesick blues van Bob Dylan werd geciteerd, heeft mijn zondag gemaakt.

Labels: ,

zaterdag 25 juni 2011

A ten minute dream in the passenger's seat

Tussen wraps en ijsjes door verwijt ze mij dat ik het vroege werk van Fountains Of Wayne niet ken. Klopt, ik ben pas aangeknoopt bij Stacy's mom. Had Nederland in 1953 over zo'n dijk van een lied beschikt, er zou nooit sprake geweest zijn van watersnood. Ik ken dat vroege werk niet doordat ik destijds niet naar de radio luisterde. Sinds enkele maanden durf ik af en toe afstemmen op Radio Scorpio. Zie mij eens hip en underground wezen alsof het niets kost.
Zonder radio zijn bepaalde fenomenen in een grote bocht om mij heen geslopen. In het beste geval wierpen ze een onrechtstreekse schaduw op de eindeloze reeks flaters die ik mijn leven noem. Zo heb ik weet van een groep die Intergalactic Lovers heet, goede kritieken krijgt en een bloedmooi lied zingt. Even YouTube checken, ik bedoel uiteraard Delay.
Nu krijgt het grietje dat daar in de microfoon zucht zo maar even tweeëneenhalve pagina interview in mijn weekendkrant. Gelukkig zegt ze dingen die mij aanstaan: "Ik zit met het gevoel dat ik gefaald heb. En op de klasreünie ben ik degene die het niet gehaald heeft." En later: "En op klasreünies word ik toch met mijn neus op de feiten gedrukt. Heb je al een huis? Nee. Heb je een lief? Nee. Je bent toch al zesentwintig? Tja."
Steevast ga ik dat soort reünies uit de weg. Mensen mogen gerust huwen of werpen maar ik hoef daar niet bij te zijn. Na tien minuten uitgepraat zijn en dan drie uur dezelfde herinneringen ophalen als het jaar ervoor: nee bedankt. Zoals Tony Soprano al bromde:  "Remember when is the lowest form of conversation."
Een echte officiële reünie heb ik maar één keer gedaan. Nauwelijks een maand ver in mijn eerste postsecundaire academiejaar. Hij had net zijn rijbewijs gehaald, mocht de auto van zijn ouders lenen en zou mij een lift fixen. Een paar pinten na middernacht reden we weg en botste hij prompt op een stel paaltjes dat daar enkele maanden eerder nog niet had gestaan.
Oktober 2002 moet dat geweest zijn. Dat was voor ik Fountains Of Wayne leerde kennen.

Labels: , , , ,

zondag 19 juni 2011

Het jaar is weer voorbij, wat zullen we straks vieren?

Zelden ben ik zo rechtstreeks met spelplezier geconfronteerd geweest als in Plattegrond van Janne Desmet en Ephraïm Cielen. De actrice en de muzikant verhalen hoe iemand van het appartementsgebouw springt en wat er ondertussen gebeurt in de flats. Hij acteert zoals zij musiceert: onbeholpen, dat deert niet.
Als er gedanst moet worden, mag ik De Alcoolstift vasthouden. Ik vergeet Ze terug te geven, dat deert niet. Ik ga Haar op gepast wijze omzetten in stiftgedichten. In de staart wordt Paul Jambers’ legendarische onderhoud met Zatte René en diens moeder tot lied bewerkt. Het eindigt up on the roof maar enkel de pop springt daadwerkelijk. Het zal je leren, Barbie.
Noot per noot begeeft mijn linkeroor het een beetje meer. In bed liggen met het laken over mijn hoofd lijkt een goed idee. Tegen beter weten in zoek ik theater, muziek en lawaai. Laat Braakland/ZheBilding net die componenten serveren op zijn seizoensafsluiter Vermaak na arbeid gisterdag. Laat Braakland/ZheBilding nu net een tiet geld gekregen hebben van de universiteit. Reden genoeg om richting Openbaar Entrepot voor de Kunsten te slenteren.
Genoeg theater! Tijd voor muziek! Een goede anekdote heeft een begin, een midden en een einde maar niet noodzakelijk in die volgorde. Wij mankeren Clarence Clemons maar ik moet het gros van het oeuvre van Bruce nog ontdekken. Momenteel zwoeg ik op Nebraska. Een plaat zonder Clarence, een plaat waar ik weinig grip op krijg. De enige optie: enkele nachten waken rond het kampvuur met Bruce en zijn gitaar. Waar de schijn van de vlammen eindigt, begint de donkere nacht van de nieuwe maan. Outlaws, renegades en refugees zorgen voor opstoten van diepere zwartheid in de peilloze duisternis.
In Smallfilm waagt Leen Verheyen zich aan een soort Braakland van de witte producten. Het verhaal werd hoe langer hoe minder boeiend. De muziek van Jan Evenepoel en Sim Van wordt gradueel beter. Waar de stijgende lijn en de instortende pijl elkaar kruisen, knippert een oranje verkeerslicht doelloos verder. De ogen van het meisje schieten spichtig de zaal rond, de tieten van het meisje staren mij onversaagd aan. Ik houd niet van babyborrels maar als dit stuk volgroeid is, komen whiskeyfles en ik met plezier af om de sweet sixteen gepast te vieren.
Alles begint met kort theater, flarden voor de toekomst. Zjat per zjat verliest de koffiekan haar inhoud. The shape of Braakland to come. Snede per snede wordt het brood gekleineerd. Braakland: the next generation.  Boterham per boterham sterft de Diestse geitenkaas uit van volle maan, over halve maan, tot nieuwe maan.
De oogst van Tom Pintens is een plaat waar ik weinig grip op krijg. Ik oogst haar als de soldenthermometer van JJ Records op min zeventig procent staat. Twee seconden eerder heb ik Ze willen wel je hond aaien maar niet met je praten van Roosbeef vast maar die heb ik al gered toen de Bilbo op het Ladeuzeplein ermee nokte. De oogst biedt een prima alternatief wegens ook uit op Excelsior. De averechtse jazztroep Franco Saint De Bakker levert een ijzersterk optreden af. Ik ben vergeten hoe goed en strak doch wild ze zijn. Ik zal het nooit meer doen.
In Aard hinkstapspringt Kristof Van Perre door zijn verleden tijd. De kat sterft. De tweede kat sterft. De vader sterft. Ermee omgaan heet volwassen zijn. Ermee omgaan heet onmogelijk. Het gitaargetokkel van Youri Van Uffelen is te vrijblijvend. Benieuwd wat Aard wil worden als het later groot is.
Halverwege ranselt Kristof Broeder Jakob uit zijn xylofoontje. Een lied dat in het Nederlands een andere betekenis heeft dan in het Frans. Frère Jacques moet opstaan met het bevel: “Sonnez les matines.” Frère Jacques moet opstaan om de klokken te luiden. Broeder Jacob wordt gewekt met de woorden: “Hoor de klokken luiden!” Broeder Jacob moet opstaan want de klokken luiden al. Benieuwd wat Aard wil worden als het later groot is.
Ik durf het handvol nummers dat Tom Pintens speelt nauwelijks een optreden noemen. Moeiteloos levert hij het muzikale hoogtepunt van het jaar af. Een begeleidingsgroep heeft hij niet nodig. Vingerafdrukken op de gitaar, schaduwen op rood fluweel, neerslag in mijn ziel. Ik neem mijn petje af en buig heel, heel diep.
Tape Cuts Tape heette vroeger Trouvé, Cassiers en Thielemans. Daarmee kent u de dramatis personae. Stem, drums, gitaar en elektronica gaan de strijd aan als vier  wereldgodsdiensten. Nu eens kruistocht, dan weer oecumene. Nergens echt slecht, soms zo-zo maar adembenemend in het laatste lied. Daarin schuren de zang van de sirene en de brom van de Rudy zachtjes tegen elkaar. Alsof je je favoriete zjat inpakt in schuurpapier.

Labels: , ,

vrijdag 17 juni 2011

Ik heb geen tijd voor diepgaand

Hij sms't mij: "Het leven is te kort om de usb-stick veilig te verwijderen." Ik val in bewondering op mijn knieën. Dan biecht hij op dat hij het van de radio heeft gestolen. Het is niet aan mij om dat plagiaat te noemen.

Zodra ik binnenkom constateert zij dat ik serieus verdikt ben. Vervolgens dringt zij mij langs alle kanten voedsel op. Het is niet aan mij om dat te labelen als hypocrisie en/of vetmesten.

Na net geen decennium van regelmatig treinen weet ik nog steeds niet wat er eerst komt: Tienen of Landen. Het is niet aan mij dat te diagnosticeren als vroegtijdige dementie.

Labels:

dinsdag 14 juni 2011

Woke up in Abilene wonderin' why I'm wanted at some town half way between

Een meisje klom in een eenzame boom en keerde terug met groene knieën. Jongeren fietsten in het midden van de straat met hun voorste wiel hoog in de lucht. Ik had gedichten geschreven en iemand vond die goed genoeg om ze te publiceren. 
Alzo waren posse en ik zondag in het arty winkeltje Delicatessen in Amsterdam voor de voorstelling van Vorige keer genas het met gedichten van Florian Kullberg, Maaike Haneveld, Menno Dokter en mezelf.
We lazen wat gedichtjes voor, een maf meisje zong dito liedjes, in de pauze dronken we pintjes. In de auto terug viel ik even in slaap tot een luid meegekweeld Undone - the sweater song daar korte metten mee maakte. De heldin van dit verhaal is Ine Benzine en laat u door niemand iets anders wijsmaken.
Wie snakt naar zo'n boekje weet mij wel te vinden. Ze kosten tien euro want dat zijn ze waard. San F. Yezerskiy over Vorige keer genas het: "De gedichten in die bundel zijn het beste wat ik totnogtoe van je gelezen heb. Maar laat dat geen reden zijn om het daarbij te laten."

beatnik bootcamp

doorheen de puinhopen van de nacht
kraaide ik een nieuwe ochtend bijeen
het was vroeg dag en ik schrok
toen ik de deur van de kroeg zag

thomas en de puzzelaar
maken elke middag ruzie daar
ze boemelen tot ze barsten
ze drinken koffie tot er een ramp gebeurt
ze ontbijten tot de avond valt

tussen foto's van mensen
die al dood zijn
en foto's van mensen
die nog leven

een eeuwige krant bij de hand
een sudoku die niet wil lukken
een sudoku die lijkt te lukken
een sudoku die mislukt


(Fotografie)

Labels: , , , , , ,

zondag 12 juni 2011

Gaat het wel goed met Philip Vermeire?

Elvis was een held van velen maar hij heeft nooit iets voor mij betekend. Ik zal altijd de man zijn die Elvis heeft vermoord. Iets in mijn hoofd had een gevaarlijk standpunt ingenomen. Mijn rechterarm streelde het wapen op de zetel naast me. Zwart was het en koud en met precisie gegoten uit dodelijk staal. Speciaal gekocht met het oog op die ene heerlijke opdracht.

Het bleef niet bij die eerste keer. Elke zaterdag tracht ik de wereld te verlossen van een muzikant. Daarom sloop ik gisteren als een eenmansleger het café om de hoek van waar ik vroeger woonde binnen. De olijke lieden van Colora (www.colora.org want ".be, dat is de verf") hadden Philip Vermeire en zijn gitaar geprogrammeerd. Hij zong liedjes over seks maar op een heel elegante manier, hij had meer memorabele regels dan ik bierviltjes.

Halverwege het laatste bisnummer stond ik klaar om mijn revolver te trekken toen allerlei gezichten oplichtten uit het publiek. De hippie van een jaar hoger met wie ik ooit sprak op een gefaalde vertoning van C'est arrivé près de chez vous. Destijds had hij die tonsuur niet, destijds stak hij zijn hand niet onder het t-shirt van zijn lief. De Mexicaanse vrouw van middelbare leeftijd uit de Franse les die het geluk had gevonden bij een Belgisch diplomaat.

Ik herkende hun gezichten en wist nog ieders naam. Geweld kan nimmer zinloos zijn in aanwezigheid van vage kennissen dus ik liet mijn wapen op zijn plek en droop af als een hond die wacht om uitgelaten te worden.

Labels: , ,

vrijdag 10 juni 2011

Gestructureerd aanmodderen

This is rock & roll radio, come on let's rock & roll!
De almachtige GW is een avonturier waar zelfs Alexander de Grote zijn petje bewonderend voor afneemt. GW gaat verhuizen naar San Francisco. GW gaat verhuizen naar Istanbul. GW gaat verhuizen naar het centrum van Gent. Soortgelijk gaat GW naast zijn punkgroep een hardcoregroep oprichten. Naast zijn punkgroep en zijn hardcoregroep gaat GW een garagerockgroep oprichten. Kortom, GW zit tsjokvol goede bedoelingen. Ik ben een nuchtere realist als ik niet gezopen heb en benader 's mans programma met een gepaste voorraad eerst zien en dan geloven. Gevolg van die strategie is dat ik regelmatig afzak naar Gent om de stand van zaken op te meten. En als ik mijn vouwmeter dan toch heb uitgehaald, kunnen we even goed een concertje meepikken.
Alzo trof ik GW gisterdag aan de oevers van de tijd. In de Vooruit traden the Raveonettes aan en ik kan nu al verklappen dat het resultaat een sof was dikker dan Roscoe Arbuckle en Billy Turf tezamen. Ik verwachtte het vertrouwde recept van mierzoete popmelodiën gehuld in venijnige donsdekens van feedback, geserveerd in porties van tweeëneenhalve minuut. Net dat laatste ontbrak: de liederen zijn langer geworden in de loop der tijd en daardoor minder to the point. Het tempo van het optreden vertraagde dramatisch en de spanningsboog zakte harder in dan de economie van Griekeland. Mocht Alexander de Grote dit nog meemaken, hij zou zich omdraaien in zijn graf.
Ook voorprogramma Giana Factory zette weinig zoden aan de dijk. Drie gruwelijk slecht geklede vikingdeernes die met veel synths en weinig gitaar soundscapes produceerden. Zou beter passen in een documentaire over smeltende gletsjers dan in de Vooruit. Achteraf mocht ik ten huize GW in de hangmat slapen, dat ging verbazend goed. Nu wil ik natuurlijk ook een hangmat maar ik mag geen hangmat van Mokkel. Niet dat ik ruzie heb met Mokkel maar ik mag toch geen hangmat van Mokkel.
This is rock & roll radio, stay tuned for more rock & roll!

Labels: ,

maandag 6 juni 2011

This is not a concert review

I

Afgelopen weekend vertelde Marc Van den Hoof in alle kranten van West-Europa hoe jazz voor hem een toegangspoort tot de wereld bouwde. "Ik begon veel Franse jazztijdschriften te lezen. (...) Ik ging erdoor Romaanse studeren, ik ontdekte er literatuur en beeldende kunst door," aldus Marc in De Standaard. Ik heb een soort omgekeerde beweging gemaakt. Mijn trein vertrok bij het lezen. De muziek, de wereld en de wat nog: allemaal stations onderweg.

II

Zo stond in de rekken van de bibliotheek van mijn middelbare school Oor's Pop-encyclopedie editie 1986 te blinken. Daarin las ik dat Johnny Rotten na het Sex Pistols-debacle Public Image Ltd oprichtte en  de platgetreden punkpaden oversteeg. Geen idee wat daar net mee bedoeld werd maar nimmer heeft een frase meer indruk op mij gemaakt.

Daarom stopte mijn trein zaterdag aan de AB alwaar een heropgericht PiL galgje speelde met het verzameld gild der overjaarse punkers. John Lydon had zich uitgedost als een vogelverschrikker, hij dronk cognac en zweette een hartje op zijn rug. In één woord: schattig. Ik kreeg bier over mij heen en de schedel van een meisje tegen mijn kin. Al minder schattig.

Gelukkig mocht de muziek er zijn. In Flowers of romance bijvoorbeeld bewerkte gitarist slash chassidische jood Lu Edmonds een banjo met een strijkstok. De freaky geluiden die dat opleverde versmolten perfect met de überstrakke groove.

De Brassers verzorgden het voorprogramma, nog zo'n groepje uit de tijd van toen. Ik heb een familiale anekdote over De Brassers maar ik heb die al te vaak verteld. Zeer leuk hoe En toen was er niets meer van een pianoballade transformeerde naar de apocalyps. Hoogtepunt: Kontrole.

III

Toen ik Oor's Pop-encyclopedie uit had en richting hoger onderwijs spoorde, las ik Deng, een retestrak blad dat ik elke maand een beetje meer mis. Een zeer leuke rubriek was de podcast waarin liederen oud en nieuw werden aangeraden. Ik downloadde alles en beminde veel. Zo leerde ik op een goede dag The witch van the Sonics kennen. Zelden had rock & roll zo gerammeld. Zelden had gerammel zo vuil geklonken. Zelden was afval zo dansbaar geweest.

Daarom stopte mijn trein zondag aan de AB alwaar the Sonics op een zoveelste reünietour hun oeuvre prostitueerden. Vijf vriendelijk glimlachende opa's waarin geen hond een pooier zou vermoeden. Enkel de drummer zag er met zijn lange grijze haar en zijn gangsterhoedje een beetje gevaarlijk uit. Het type man dat zijn opgefokte bejaardenscooter slechts gebruikt om van kroeg naar kroeg naar kroeg te sjezen.

Het slechte nieuws: the Sonics hebben een nieuwe plaat uit en vonden het nodig daar liederen uit te spelen. Het goede nieuws: de overige zestig procent van het optreden ontplofte als een loops salvo vuurwerk. Als eerste hoogtepunt ging Have love, will travel de hens in. Pas na bissen Louie Louie en - uiteraard - The witch gingen de vlammen liggen.

Voorprogramma, zegt u? Twee zelfs!
De zondag komt maar eens per week!

Chain & the Gang speelden een beschaafd en theatraal spelletje jaren zestig, meer mod dan garage. De gang in kwestie droeg de schattigste gevangenisoutfits aan deze kant van de Daltons. Luister eens naar What is a dollar ("Tell me what's a dollar / A dollar is a hundred cent / Tell me what's a dollar / A dollar is how I pay my rent") en wees overtuigd.

Thee Oh Sees zweetten geweld uit al hun poriën. Het almachtige Wikipedia omschrijft het lawaai van het viertal als alternative rock, garage rock, punk rock, noise rock, art punk, post-punk, avant-garde rock en psychedelic rock. Ik spreek geen van allen tegen. Liederen heb ik niet gehoord en zanglijnen heb ik niet verstaan maar wie heeft zo'n dingen nodig als drieduizend vlijmscherpe riffs passeren aan een tempo waarbij zelfs Dee Dee Ramone op de rem zou gaan staan?

IV

Vandaag worstel ik met Verzameld werk van Willem Elsschot maar gisterdag heb ik The best American nonrequired reading 2006, gecompileerd door Dave Eggers, te leen gekregen van GW. Benieuwd hoe die turf mijn muzieksmaak gaat beïnvloeden. Afspraak op het station?

Labels: , ,

donderdag 2 juni 2011

Ik wil zo goed zijn als Harry Mulisch of niks

Met de actie Met belgerinkel naar de winkel geeft de Bond Beter Leefmilieu al tien jaar lang zweepslagen aan wie zijn boodschappen per wagen doet. Middenstanders richten hun etalage in naar het thema van het jaar - dit jaar liefde - en moge de beste winnen. Bakkerij Meert uit Elversele heeft de hoofdschotel afgevogeld, daarom kregen ze gisterdag een gedicht van mij op hun vitrine gekalkt. Sommige dagen zit het gewoon tegen.

De afrit buitenland vrolijk negerend belandden wij in Elversele, deelgemeente van Temse sinds de fusies van de jaren zeventig. Een bomma vertelde mij dat die kwestie nog gevoelig ligt en ging naadloos over op haar nakend verlof in Gran Canaria. De bakkersvrouw serveerde bubbeltjes en minicroissants. Ik voelde mij een reus op lemen voeten.

Het praatje van de schepen van Locale Economie werd verstoord door een bulldozer die links afsloeg op het kruispunt. Ik maakte een grapje over brood en spelen dat harder de mist in ging dan twee gorilla's en las mijn gedicht voor. Mijn loon bestond uit een doosje pralines dat leeg was voor de trein Brussel Noord verliet.
Foto's her en der.

Labels: , ,

woensdag 1 juni 2011

Bond beter leesmilieu

Lezen als God in Frankrijk is er afgelopen mei niet van gekomen. Ik zit verwaarloosbaar weinig pagina's verder in Verzameld werk van Willem Elsschot. Sorry daarvoor. Tussendoor wel nog enkele films kunnen zien.
  • Monsters (2010) van Gareth Edwards (Aanradertje!)
  • Husbands and wives (1992) van Woody Allen
  • Charlie Wilson's war (2007) van  Mike Nichols

Labels: ,