onderhond

They'll serve you red beans and kidney stew

2011-07-01T10:05:00.003+02:00

Waldorf: Just when you think this show is terrible something wonderful happens.
Statler: What?
Waldorf: It ends.

"Ik heb mijn blogs van het internet gehaald. Het is Mulisch of het is niets," aldus Mokkel en ze pleegde digitale seppuku. Vandaag wordt Onderhond vijf jaar jong. 't Is rap op, vijf jaar. In vijf jaar kan je oud zijn. Ook ik ga er een einde aan maken. Beschaafder dan Mokkel evenwel: Onderhond zal hier rustig blijven staan en van zijn pensioen genieten.

Ik ben mijn eigen grootste vijand. Gemakzucht is mijn god. Nietzsche's eeuwige terugkeer van hetzelfde is puur amateurisme vergeleken met de manier waarop ik keer op keer op keer in herhaling ben gesprongen. Ik wil veranderen van pen om echter te schrijven. Door het gewicht van het verleden kan dat niet hier gebeuren. De revolutie zal live uitgezonden worden op www.geertsimonis.wordpress.com. De revolutie zal evenwel nog enige tijd op zich laten wachten. Dat is hier de fucking Oriënt niet.

Ik trek mij terug om mijn harde schijf te herformatteren, om de kreukels glad te strijken, om te oefenen achter gesloten deuren, om het stof uit de kieren van mijn hoofd te blazen. Als ik terugkom, zal 't uwen besten dag niet zijn.

Bedankt voor het lachen.

(Afscheidslied.)

We think all librarians are hot

2011-07-01T04:02:00.001+02:00

Juniboekjes:

Hairstyles of the damned (2004) van Joe Meno
Verzameld werk (2010) van Willem Elsschot (Ein-de-lijk uit!)

Junifilmpjes:

Manhattan murder mystery (1993) van Woody Allen
Rubber (2010) van Quentin Dupieux
A history of violence (2005) van David Cronenberg

You put your arms around me and we tumble to the ground

2011-06-26T19:21:00.002+02:00

Toen ik tussen droom en daad over de Leuvense ring strompelde met duizend andere mieren joeg Studio Brussel Don't play no game that I can't win van de Beastie Boys en Santigold door mijn oren en het zal wel aan mij gelegen hebben maar dat daarin de regel "Twenty years of schoolin' and they put you on the day shift" uit Subterranean homesick blues van Bob Dylan werd geciteerd, heeft mijn zondag gemaakt.

A ten minute dream in the passenger's seat

2011-06-25T12:18:00.007+02:00

Tussen wraps en ijsjes door verwijt ze mij dat ik het vroege werk van Fountains Of Wayne niet ken. Klopt, ik ben pas aangeknoopt bij Stacy's mom. Had Nederland in 1953 over zo'n dijk van een lied beschikt, er zou nooit sprake geweest zijn van watersnood. Ik ken dat vroege werk niet doordat ik destijds niet naar de radio luisterde. Sinds enkele maanden durf ik af en toe afstemmen op Radio Scorpio. Zie mij eens hip en underground wezen alsof het niets kost.

Zonder radio zijn bepaalde fenomenen in een grote bocht om mij heen geslopen. In het beste geval wierpen ze een onrechtstreekse schaduw op de eindeloze reeks flaters die ik mijn leven noem. Zo heb ik weet van een groep die Intergalactic Lovers heet, goede kritieken krijgt en een bloedmooi lied zingt. Even YouTube checken, ik bedoel uiteraard Delay.

Nu krijgt het grietje dat daar in de microfoon zucht zo maar even tweeëneenhalve pagina interview in mijn weekendkrant. Gelukkig zegt ze dingen die mij aanstaan: "Ik zit met het gevoel dat ik gefaald heb. En op de klasreünie ben ik degene die het niet gehaald heeft." En later: "En op klasreünies word ik toch met mijn neus op de feiten gedrukt. Heb je al een huis? Nee. Heb je een lief? Nee. Je bent toch al zesentwintig? Tja."

Steevast ga ik dat soort reünies uit de weg. Mensen mogen gerust huwen of werpen maar ik hoef daar niet bij te zijn. Na tien minuten uitgepraat zijn en dan drie uur dezelfde herinneringen ophalen als het jaar ervoor: nee bedankt. Zoals Tony Soprano al bromde: "Remember when is the lowest form of conversation."

Een echte officiële reünie heb ik maar één keer gedaan. Nauwelijks een maand ver in mijn eerste postsecundaire academiejaar. Hij had net zijn rijbewijs gehaald, mocht de auto van zijn ouders lenen en zou mij een lift fixen. Een paar pinten na middernacht reden we weg en botste hij prompt op een stel paaltjes dat daar enkele maanden eerder nog niet had gestaan.

Oktober 2002 moet dat geweest zijn. Dat was voor ik Fountains Of Wayne leerde kennen.

Het jaar is weer voorbij, wat zullen we straks vieren?

2011-06-19T11:09:00.004+02:00

Zelden ben ik zo rechtstreeks met spelplezier geconfronteerd geweest als in Plattegrond van Janne Desmet en Ephraïm Cielen. De actrice en de muzikant verhalen hoe iemand van het appartementsgebouw springt en wat er ondertussen gebeurt in de flats. Hij acteert zoals zij musiceert: onbeholpen, dat deert niet.

Als er gedanst moet worden, mag ik De Alcoolstift vasthouden. Ik vergeet Ze terug te geven, dat deert niet. Ik ga Haar op gepast wijze omzetten in stiftgedichten. In de staart wordt Paul Jambers’ legendarische onderhoud met Zatte René en diens moeder tot lied bewerkt. Het eindigt up on the roof maar enkel de pop springt daadwerkelijk. Het zal je leren, Barbie.

Noot per noot begeeft mijn linkeroor het een beetje meer. In bed liggen met het laken over mijn hoofd lijkt een goed idee. Tegen beter weten in zoek ik theater, muziek en lawaai. Laat Braakland/ZheBilding net die componenten serveren op zijn seizoensafsluiter Vermaak na arbeid gisterdag. Laat Braakland/ZheBilding nu net een tiet geld gekregen hebben van de universiteit. Reden genoeg om richting Openbaar Entrepot voor de Kunsten te slenteren.

Genoeg theater! Tijd voor muziek! Een goede anekdote heeft een begin, een midden en een einde maar niet noodzakelijk in die volgorde. Wij mankeren Clarence Clemons maar ik moet het gros van het oeuvre van Bruce nog ontdekken. Momenteel zwoeg ik op Nebraska. Een plaat zonder Clarence, een plaat waar ik weinig grip op krijg. De enige optie: enkele nachten waken rond het kampvuur met Bruce en zijn gitaar. Waar de schijn van de vlammen eindigt, begint de donkere nacht van de nieuwe maan. Outlaws, renegades en refugees zorgen voor opstoten van diepere zwartheid in de peilloze duisternis.

In Smallfilm waagt Leen Verheyen zich aan een soort Braakland van de witte producten. Het verhaal werd hoe langer hoe minder boeiend. De muziek van Jan Evenepoel en Sim Van wordt gradueel beter. Waar de stijgende lijn en de instortende pijl elkaar kruisen, knippert een oranje verkeerslicht doelloos verder. De ogen van het meisje schieten spichtig de zaal rond, de tieten van het meisje staren mij onversaagd aan. Ik houd niet van babyborrels maar als dit stuk volgroeid is, komen whiskeyfles en ik met plezier af om de sweet sixteen gepast te vieren.

Alles begint met kort theater, flarden voor de toekomst. Zjat per zjat verliest de koffiekan haar inhoud. The shape of Braakland to come. Snede per snede wordt het brood gekleineerd. Braakland: the next generation. Boterham per boterham sterft de Diestse geitenkaas uit van volle maan, over halve maan, tot nieuwe maan.

De oogst van Tom Pintens is een plaat waar ik weinig grip op krijg. Ik oogst haar als de soldenthermometer van JJ Records op min zeventig procent staat. Twee seconden eerder heb ik Ze willen wel je hond aaien maar niet met je praten van Roosbeef vast maar die heb ik al gered toen de Bilbo op het Ladeuzeplein ermee nokte. De oogst biedt een prima alternatief wegens ook uit op Excelsior. De averechtse jazztroep Franco Saint De Bakker levert een ijzersterk optreden af. Ik ben vergeten hoe goed en strak doch wild ze zijn. Ik zal het nooit meer doen.

In Aard hinkstapspringt Kristof Van Perre door zijn verleden tijd. De kat sterft. De tweede kat sterft. De vader sterft. Ermee omgaan heet volwassen zijn. Ermee omgaan heet onmogelijk. Het gitaargetokkel van Youri Van Uffelen is te vrijblijvend. Benieuwd wat Aard wil worden als het later groot is.

Halverwege ranselt Kristof Broeder Jakob uit zijn xylofoontje. Een lied dat in het Nederlands een andere betekenis heeft dan in het Frans. Frère Jacques moet opstaan met het bevel: “Sonnez les matines.” Frère Jacques moet opstaan om de klokken te luiden. Broeder Jacob wordt gewekt met de woorden: “Hoor de klokken luiden!” Broeder Jacob moet opstaan want de klokken luiden al. Benieuwd wat Aard wil worden als het later groot is.

Ik durf het handvol nummers dat Tom Pintens speelt nauwelijks een optreden noemen. Moeiteloos levert hij het muzikale hoogtepunt van het jaar af. Een begeleidingsgroep heeft hij niet nodig. Vingerafdrukken op de gitaar, schaduwen op rood fluweel, neerslag in mijn ziel. Ik neem mijn petje af en buig heel, heel diep.

Tape Cuts Tape heette vroeger Trouvé, Cassiers en Thielemans. Daarmee kent u de dramatis personae. Stem, drums, gitaar en elektronica gaan de strijd aan als vier wereldgodsdiensten. Nu eens kruistocht, dan weer oecumene. Nergens echt slecht, soms zo-zo maar adembenemend in het laatste lied. Daarin schuren de zang van de sirene en de brom van de Rudy zachtjes tegen elkaar. Alsof je je favoriete zjat inpakt in schuurpapier.

Ik heb geen tijd voor diepgaand

2011-06-17T14:02:00.000+02:00

Hij sms't mij: "Het leven is te kort om de usb-stick veilig te verwijderen." Ik val in bewondering op mijn knieën. Dan biecht hij op dat hij het van de radio heeft gestolen. Het is niet aan mij om dat plagiaat te noemen.

Zodra ik binnenkom constateert zij dat ik serieus verdikt ben. Vervolgens dringt zij mij langs alle kanten voedsel op. Het is niet aan mij om dat te labelen als hypocrisie en/of vetmesten.

Na net geen decennium van regelmatig treinen weet ik nog steeds niet wat er eerst komt: Tienen of Landen. Het is niet aan mij dat te diagnosticeren als vroegtijdige dementie.

Woke up in Abilene wonderin' why I'm wanted at some town half way between

2011-06-14T10:35:00.013+02:00

Een meisje klom in een eenzame boom en keerde terug met groene knieën. Jongeren fietsten in het midden van de straat met hun voorste wiel hoog in de lucht. Ik had gedichten geschreven en iemand vond die goed genoeg om ze te publiceren.

Alzo waren posse en ik zondag in het arty winkeltje Delicatessen in Amsterdam voor de voorstelling van Vorige keer genas het met gedichten van Florian Kullberg, Maaike Haneveld, Menno Dokter en mezelf.

We lazen wat gedichtjes voor, een maf meisje zong dito liedjes, in de pauze dronken we pintjes. In de auto terug viel ik even in slaap tot een luid meegekweeld Undone - the sweater song daar korte metten mee maakte. De heldin van dit verhaal is Ine Benzine en laat u door niemand iets anders wijsmaken.

Wie snakt naar zo'n boekje weet mij wel te vinden. Ze kosten tien euro want dat zijn ze waard. San F. Yezerskiy over Vorige keer genas het: "De gedichten in die bundel zijn het beste wat ik totnogtoe van je gelezen heb. Maar laat dat geen reden zijn om het daarbij te laten."

beatnik bootcamp

doorheen de puinhopen van de nacht
kraaide ik een nieuwe ochtend bijeen
het was vroeg dag en ik schrok
toen ik de deur van de kroeg zag

thomas en de puzzelaar
maken elke middag ruzie daar
ze boemelen tot ze barsten
ze drinken koffie tot er een ramp gebeurt
ze ontbijten tot de avond valt

tussen foto's van mensen
die al dood zijn
en foto's van mensen
die nog leven

een eeuwige krant bij de hand
een sudoku die niet wil lukken
een sudoku die lijkt te lukken
een sudoku die mislukt

(Fotografie)

Gaat het wel goed met Philip Vermeire?

2011-06-12T09:00:00.005+02:00

Elvis was een held van velen maar hij heeft nooit iets voor mij betekend. Ik zal altijd de man zijn die Elvis heeft vermoord. Iets in mijn hoofd had een gevaarlijk standpunt ingenomen. Mijn rechterarm streelde het wapen op de zetel naast me. Zwart was het en koud en met precisie gegoten uit dodelijk staal. Speciaal gekocht met het oog op die ene heerlijke opdracht.

Het bleef niet bij die eerste keer. Elke zaterdag tracht ik de wereld te verlossen van een muzikant. Daarom sloop ik gisteren als een eenmansleger het café om de hoek van waar ik vroeger woonde binnen. De olijke lieden van Colora (www.colora.org want ".be, dat is de verf") hadden Philip Vermeire en zijn gitaar geprogrammeerd. Hij zong liedjes over seks maar op een heel elegante manier, hij had meer memorabele regels dan ik bierviltjes.

Halverwege het laatste bisnummer stond ik klaar om mijn revolver te trekken toen allerlei gezichten oplichtten uit het publiek. De hippie van een jaar hoger met wie ik ooit sprak op een gefaalde vertoning van C'est arrivé près de chez vous. Destijds had hij die tonsuur niet, destijds stak hij zijn hand niet onder het t-shirt van zijn lief. De Mexicaanse vrouw van middelbare leeftijd uit de Franse les die het geluk had gevonden bij een Belgisch diplomaat.

Ik herkende hun gezichten en wist nog ieders naam. Geweld kan nimmer zinloos zijn in aanwezigheid van vage kennissen dus ik liet mijn wapen op zijn plek en droop af als een hond die wacht om uitgelaten te worden.

Gestructureerd aanmodderen

2011-06-10T13:48:00.005+02:00

This is rock & roll radio, come on let's rock & roll!

De almachtige GW is een avonturier waar zelfs Alexander de Grote zijn petje bewonderend voor afneemt. GW gaat verhuizen naar San Francisco. GW gaat verhuizen naar Istanbul. GW gaat verhuizen naar het centrum van Gent. Soortgelijk gaat GW naast zijn punkgroep een hardcoregroep oprichten. Naast zijn punkgroep en zijn hardcoregroep gaat GW een garagerockgroep oprichten. Kortom, GW zit tsjokvol goede bedoelingen. Ik ben een nuchtere realist als ik niet gezopen heb en benader 's mans programma met een gepaste voorraad eerst zien en dan geloven. Gevolg van die strategie is dat ik regelmatig afzak naar Gent om de stand van zaken op te meten. En als ik mijn vouwmeter dan toch heb uitgehaald, kunnen we even goed een concertje meepikken.

Alzo trof ik GW gisterdag aan de oevers van de tijd. In de Vooruit traden the Raveonettes aan en ik kan nu al verklappen dat het resultaat een sof was dikker dan Roscoe Arbuckle en Billy Turf tezamen. Ik verwachtte het vertrouwde recept van mierzoete popmelodiën gehuld in venijnige donsdekens van feedback, geserveerd in porties van tweeëneenhalve minuut. Net dat laatste ontbrak: de liederen zijn langer geworden in de loop der tijd en daardoor minder to the point. Het tempo van het optreden vertraagde dramatisch en de spanningsboog zakte harder in dan de economie van Griekeland. Mocht Alexander de Grote dit nog meemaken, hij zou zich omdraaien in zijn graf.

Ook voorprogramma Giana Factory zette weinig zoden aan de dijk. Drie gruwelijk slecht geklede vikingdeernes die met veel synths en weinig gitaar soundscapes produceerden. Zou beter passen in een documentaire over smeltende gletsjers dan in de Vooruit. Achteraf mocht ik ten huize GW in de hangmat slapen, dat ging verbazend goed. Nu wil ik natuurlijk ook een hangmat maar ik mag geen hangmat van Mokkel. Niet dat ik ruzie heb met Mokkel maar ik mag toch geen hangmat van Mokkel.

This is rock & roll radio, stay tuned for more rock & roll!

This is not a concert review

2011-06-06T12:18:00.009+02:00

I

Afgelopen weekend vertelde Marc Van den Hoof in alle kranten van West-Europa hoe jazz voor hem een toegangspoort tot de wereld bouwde. "Ik begon veel Franse jazztijdschriften te lezen. (...) Ik ging erdoor Romaanse studeren, ik ontdekte er literatuur en beeldende kunst door," aldus Marc in De Standaard. Ik heb een soort omgekeerde beweging gemaakt. Mijn trein vertrok bij het lezen. De muziek, de wereld en de wat nog: allemaal stations onderweg.

II

Zo stond in de rekken van de bibliotheek van mijn middelbare school Oor's Pop-encyclopedie editie 1986 te blinken. Daarin las ik dat Johnny Rotten na het Sex Pistols-debacle Public Image Ltd oprichtte en de platgetreden punkpaden oversteeg. Geen idee wat daar net mee bedoeld werd maar nimmer heeft een frase meer indruk op mij gemaakt.

Daarom stopte mijn trein zaterdag aan de AB alwaar een heropgericht PiL galgje speelde met het verzameld gild der overjaarse punkers. John Lydon had zich uitgedost als een vogelverschrikker, hij dronk cognac en zweette een hartje op zijn rug. In één woord: schattig. Ik kreeg bier over mij heen en de schedel van een meisje tegen mijn kin. Al minder schattig.

Gelukkig mocht de muziek er zijn. In Flowers of romance bijvoorbeeld bewerkte gitarist slash chassidische jood Lu Edmonds een banjo met een strijkstok. De freaky geluiden die dat opleverde versmolten perfect met de überstrakke groove.

De Brassers verzorgden het voorprogramma, nog zo'n groepje uit de tijd van toen. Ik heb een familiale anekdote over De Brassers maar ik heb die al te vaak verteld. Zeer leuk hoe En toen was er niets meer van een pianoballade transformeerde naar de apocalyps. Hoogtepunt: Kontrole.

III

Toen ik Oor's Pop-encyclopedie uit had en richting hoger onderwijs spoorde, las ik Deng, een retestrak blad dat ik elke maand een beetje meer mis. Een zeer leuke rubriek was de podcast waarin liederen oud en nieuw werden aangeraden. Ik downloadde alles en beminde veel. Zo leerde ik op een goede dag The witch van the Sonics kennen. Zelden had rock & roll zo gerammeld. Zelden had gerammel zo vuil geklonken. Zelden was afval zo dansbaar geweest.

Daarom stopte mijn trein zondag aan de AB alwaar the Sonics op een zoveelste reünietour hun oeuvre prostitueerden. Vijf vriendelijk glimlachende opa's waarin geen hond een pooier zou vermoeden. Enkel de drummer zag er met zijn lange grijze haar en zijn gangsterhoedje een beetje gevaarlijk uit. Het type man dat zijn opgefokte bejaardenscooter slechts gebruikt om van kroeg naar kroeg naar kroeg te sjezen.

Het slechte nieuws: the Sonics hebben een nieuwe plaat uit en vonden het nodig daar liederen uit te spelen. Het goede nieuws: de overige zestig procent van het optreden ontplofte als een loops salvo vuurwerk. Als eerste hoogtepunt ging Have love, will travel de hens in. Pas na bissen Louie Louie en - uiteraard - The witch gingen de vlammen liggen.

Voorprogramma, zegt u? Twee zelfs!
De zondag komt maar eens per week!

Chain & the Gang speelden een beschaafd en theatraal spelletje jaren zestig, meer mod dan garage. De gang in kwestie droeg de schattigste gevangenisoutfits aan deze kant van de Daltons. Luister eens naar What is a dollar ("Tell me what's a dollar / A dollar is a hundred cent / Tell me what's a dollar / A dollar is how I pay my rent") en wees overtuigd.

Thee Oh Sees zweetten geweld uit al hun poriën. Het almachtige Wikipedia omschrijft het lawaai van het viertal als alternative rock, garage rock, punk rock, noise rock, art punk, post-punk, avant-garde rock en psychedelic rock. Ik spreek geen van allen tegen. Liederen heb ik niet gehoord en zanglijnen heb ik niet verstaan maar wie heeft zo'n dingen nodig als drieduizend vlijmscherpe riffs passeren aan een tempo waarbij zelfs Dee Dee Ramone op de rem zou gaan staan?

IV

Vandaag worstel ik met Verzameld werk van Willem Elsschot maar gisterdag heb ik The best American nonrequired reading 2006, gecompileerd door Dave Eggers, te leen gekregen van GW. Benieuwd hoe die turf mijn muzieksmaak gaat beïnvloeden. Afspraak op het station?

Ik wil zo goed zijn als Harry Mulisch of niks

2011-06-02T11:10:00.004+02:00

Met de actie Met belgerinkel naar de winkel geeft de Bond Beter Leefmilieu al tien jaar lang zweepslagen aan wie zijn boodschappen per wagen doet. Middenstanders richten hun etalage in naar het thema van het jaar - dit jaar liefde - en moge de beste winnen. Bakkerij Meert uit Elversele heeft de hoofdschotel afgevogeld, daarom kregen ze gisterdag een gedicht van mij op hun vitrine gekalkt. Sommige dagen zit het gewoon tegen.

De afrit buitenland vrolijk negerend belandden wij in Elversele, deelgemeente van Temse sinds de fusies van de jaren zeventig. Een bomma vertelde mij dat die kwestie nog gevoelig ligt en ging naadloos over op haar nakend verlof in Gran Canaria. De bakkersvrouw serveerde bubbeltjes en minicroissants. Ik voelde mij een reus op lemen voeten.

Het praatje van de schepen van Locale Economie werd verstoord door een bulldozer die links afsloeg op het kruispunt. Ik maakte een grapje over brood en spelen dat harder de mist in ging dan twee gorilla's en las mijn gedicht voor. Mijn loon bestond uit een doosje pralines dat leeg was voor de trein Brussel Noord verliet.

Foto's her en der.

Bond beter leesmilieu

2011-06-01T23:41:00.002+02:00

Lezen als God in Frankrijk is er afgelopen mei niet van gekomen. Ik zit verwaarloosbaar weinig pagina's verder in Verzameld werk van Willem Elsschot. Sorry daarvoor. Tussendoor wel nog enkele films kunnen zien.

Monsters (2010) van Gareth Edwards (Aanradertje!)
Husbands and wives (1992) van Woody Allen
Charlie Wilson's war (2007) van Mike Nichols

Dank voor het toezenden voor nazicht van de teksten die u bedoelt te publiceren

2011-05-28T14:14:00.003+02:00

Naakt en verwilderd beklom de filosoof de hoogste rots om aldaar te orakelen: "Kennis is weten dat een tomaat een vrucht is. Wijsheid is hem niet in een fruitsalade te stoppen."

Gekleed en gekalmeerd stapte ik op de bus om aldaar de column van Marc Didden in De Morgen te lezen: "Lippens, de oude zot, is in dat stadium van de waanzin aangekomen waarop keizer Nero er hardop over nadacht zijn eigen paard tot opvolger te kronen."

Kennis:
- De anekdote waar Marc Didden op zinnespeelt, gaat over Caligula, niet over Nero.
- Het paard waar Marc Didden op zinnespeelt, werd tot consul benoemd, niet tot opvolger.
- De hele anekdote is apocrief. Caligula heeft waarschijnlijk toen geopperd werd persoon X tot consul te benoemen iets gebulderd à la: "Persoon X consul? Dan nog liever mijn paard!"

Wijsheid:
- Marc Didden niet tegenspreken.
- Marc Didden nooit tegenspreken.

Ge moet niet wachten op een messias, ge moet zelf de wereld veranderen

2011-05-26T14:21:00.003+02:00

(Enkele fragmenten uit de briefwisseling tussen Geert Simonis en San F. Yezerskiy. Alle stukken zijn gedateerd woensdag 25 mei anno Domini MMXI.)

S: Ik heb mij gisteren verexcuseerd voor dat Informateursetentje, maar als ik had geweten dat gij ook ging, had ik dat waarschijnlijk niet gedaan.
G: Ik wist tot gisterenavond zelfs niet dat je soms een handje toestak.
S: We groeien uit elkaar, Geert.
G: Is waar. Ga je naar STUK eindfeest?
S: Neen, ik heb niet zoveel goesting in de drukte, noch het programma. Senne Guns en Simplesongs binnenkort, heel ander verhaal. Ben je vanavond drukbezet?
G: Ik ga met dokter Gijs in de Vooruit kijken of DJ Shadow het nog kan.
S: Ik ben benieuwd naar de recensie.
G: Dat zeg je alleen maar om mij te paaien. Ik heb in geen maanden een deftige recensie geschreven.
S: Ik bedoelde vooral: "Hee ja, DJ Shadow, lang geleden, ik vraag mij ook af of hij het nog kan." Tenzij het paaien gelukt is, dan was het wel de bedoeling. Of zo. In geen maanden. Wat moet ik dan wel niet zeggen?
G: Dat het je spijt dat je een volksartiest als Helmut Lotti besmeurd hebt. Dat je gaat nadenken over wat je hebt gedaan en dat je lessen wil trekken uit wat er is gebeurd.
S: Dat kan ik niet, jong. Ik heb er aandacht door gekregen. Dat is drugs voor mij.
G: Tegenwoordig draait alles om drugs bij jou. Vroeger draaide het ten minste nog om literatuur en poëzie en meisjes en Het Laatste Uur.

(DJ Shadow kon het nog.)

De man die zijn haar kort liet knippen

2011-05-25T13:33:00.001+02:00

(Scène 1, een studentenkot)
De dag na het voetbal werd Bob Dylan zeventig. Ik luisterde naar All I really wanna do terwijl een topless meisje mijn lokken afpakte en koffie schonk in ruil. Een spiertje belandde in mijn koffie en bleef drijven op het rimpelloze oppervlak.

(Scène 2, een Thais restaurant)
De dag na het voetbal bestelde ik spuitwater onder het waakzame oog van de Boeddha. De ober bracht een waterglas en schonk mijn wijnglas vol bubbeltjes. Ik kon niet goed uitspreken wat ik wilde eten maar het meisje naast me bestelde exact hetzelfde dus ik kon aansluitend "la même chose, s'il vous plait" stamelen. Twee mannen in een hemd deden enthousiast over hun iPhone. Ik had net de radiofunctie van mijn gsm herontdekt.

(Scène 3, een volle concertzaal)
De dag na het voetbal werd Bob Dylan zeventig. Ik luisterde naar Explosions In The Sky in de Ab terwijl mijn gedachten kolkten op het ritme van de wervelstorm. Niets bleef drijven op het wilde oppervlak.

Peanut butter blues & melancholy jam

2011-05-21T13:44:00.000+02:00

Geen smakelijker maal dan een perfect gegrilde t-bonesteak afkomstig uit een pas geslachte heilige koe. Terwijl het beestje nog een beetje sterft reeds genieten van de vruchten van het scharlaken ambacht. Culinair verantwoord beulswerk. Een beeldenstorm aan het eigen fornuis.

Als gewaardeerd popkenner opereer ik niet in het ijle. Ik zet geluidstrillingen om in gepalaver vanuit een labyrint van spinrag vol verwante zielen. Als ik er rondwandel merk ik dat niet alle runderen die er grazen mij aanstaan. Soms drink ik hun melk. Soms kluif ik hun ribben af. Soms tors ik hun hoorns op mijn vikinghelm. Bref: ik gebruik hen wel maar ik aanbid hen niet.

Coldplay, U2, Oasis, Muse, the Mars Volta: de lijst sleept langer aan dan het onderzoek naar de moord op Karel Van Noppen. Vandaag echter wil ik het hebben over the Notwist. Elektronica met een ziel, weemoed waarbij het aangenaam barbecueën is. Weet u, ze doen maar. Ik prik misschien een vorkje mee maar 't zal niet met volle overtuiging zijn.

Desondanks trok ik donderdag richting Stuk waar twee spin-offs van the Notwist op het dagmenu stonden. Twee receptjes waarin het basisingrediënt doorsmaakte. Een restje spaghettisaus dat tot soep wordt versjteerd. De patatjes van vandaag in de omelet van morgen.

Saroos bestond uit drie sous-chefs die richtingloos kokkerelden. Een stomende pot platgekookte groentjes. Zoutloos ook. 13 & God fuseerde de vertrouwde schotels van the Notwist met een paar kilo hiphop. Helaas zat niet in elke hap de balans tussen de verschillende smaken snor. De knabbeltjes waarvan hiphop de boventoon uitmaakte, bevielen het best.

Genoeg geschreven, ik heb er honger van gekregen. Tijd voor een beeldenstorm aan het eigen fornuis.

People eatin' bacon all across the nation

2011-05-17T13:55:00.005+02:00

Wie drankzuchtig is, kent geen bevrijdend genot. De kunst bestaat erin een levensstijl te ontwikkelen die de moeite waard is.

Met een wagen vol gazetten en de Stones in de cd-speler reden we gisterdag van Diest terug naar Leuven. Net voor Bekkevoort passeerden we een reclamebord voor een optreden van Nunca. Nunca. Wat Patje Krimson deed na 2 Fabiola. Een blonde del en een vuurspuwer die er niet in slaagden Zohra waardig te vervangen. (Begin met House of doom.)

Om de vieze smaak van de herinnering uit ons strot te spoelen, treinden wij naar de club van de AB voor een avondje hiphop. Kraantje Pappie is een Kees met een missie. Overdag werkt hij in de gymn aan zijn lichaam. 's Avonds eet hij woordenboeken op en spuwt die rijmend terug uit. Muzikaal een zes op tien, qua show een dikke elf. (Begin met Wieisdattan?.)

Speed Dial 7 is een Kortrijkzaan met een rijke Engelse woordenschat. Muzikaal al interessanter. Qua show minder ook al fitnesste hij het podium op en af. Bij een antiflikkenlied zakte hij door twee manden tegelijk wegens niet zwart. (Begin met First you love it.)

Das Racist is zo hip als hop maar kan zijn. Vier koffie met melktypes die zich heel erg thuis voelden op het podium. Gemakzucht domineerde op verstaanbaarheid. Denk aan De Jeugd Van Tegenwoordig met een kater. Veertig minuten later was alles al voorbij, schatje blauw. Spijtig. (Begin met Chicken and meat.)

Why can't I walk down the street free of suggestion

2011-05-11T22:53:00.001+02:00

Bij elk lied dat Amatorski speelde in Het Depot, verschenen meer zweetdruppels op mijn gloeiendhete slapen, groeide mijn erectie tot hij pijn deed in mijn boxershort van Zeeman. Toen de laatste noot, de zachtste noot was weggestorven, begaf ik mij nerveus naar de backstage. Met een dozijn rozen en een gekoelde fles spumante in de armen, met bluf in de mond geraakte ik tot aan de kleedkamer van het zangeresje Inne.

Ik klopte aan en hield mijn adem in. Na een verdacht lange stilte klonk een twijfelend "Ja" en drukte ik de klink naar beneden. Als een vermoeid vosje zat ze op de vensterbank naar de maan te staren. Haar magere vingers knutselden een sigaret uit een vloeitje en een gifgroen zakje tabak. "Hier, voor jou." Aarzelend nam ze de bloemen aan. "Ik vond het een heel mooi optreden vanavond." Zoekend naar een vaas die er niet was, draaide ze zich om. De fatale fout van de avond.

De bodem van de fles kwam met een droge klap terecht op haar achterhoofd. Ik ving het slappe, slanke lichaam op en legde het geruisloos op de ruwe houten vloer. Geroutineerd ontgrendelde ik mijn vlindermes en sneed haar legging weg rond de onderbuik. Ik spreidde haar benen net genoeg en kraakte de fles spumante. Een klein pisgeel fonteintje besproeide de droge holte. Mijn broek en boxershort daalden en het gekende chaotische ballet voltrok zich. Al snel kwam ik in mijn ritme, nog sneller kwam mijn laffe orgasme. Ik stond recht met een droge keel, nam een slok spumante die niet hielp. "Blijf rustig en wandel weg. Niemand zal iets merken," mompelde ik mezelf moed in.

Soms denk ik nog aan Inne, aan de sterren die we gedeeld hebben en aan de bloedvegen op de binnenkant van haar zachte, warme dijen.

Ik kan wel iets maar ik ben ongelukkig en deze keer ben ik in een grote stad

2011-05-10T10:49:00.000+02:00

Vieze Freddie Nietzsche moet gisterenavond los in zijn dwangbuis zijn klaargekomen want de eeuwige terugkeer van hetzelfde speelde mij voortdurend parten in de C-Bib.

Ik verloor een poëziewedstrijd die Lotte presenteerde. Ik verloor een poëziewedstrijd die Bo won. (To add insult to injury ging op exact hetzelfde moment ook de Libris Literatuurprijs aan mijn neus, oren en ogen voorbij.) Ik was een slechte verliezer. De Duvel heeft mij niet kunnen troosten.

Wel retecool was dat er stripverhalen werden uitgedeeld en dat drie muzikanten uit de stal van Braakland/ZheBilding ons lezen van een soundtrack voorzagen. Waar luistert gij naar terwijl gij dit leest?

I come from Brooklyn 'cause that's where I'm from

2011-05-04T12:17:00.004+02:00

Over meisjes gesproken: er stapte een meisje met een handtas in de vorm van ~~Bobby~~ Milou van ~~Kuifje~~ Tintin op de bus toen ik terugkwam van het ziekenhuis. Daar had ik plasma gegeven en met de naald in de arm in De Standaard gelezen over het verschijnen van het Groot Woordenboek Afrikaans en Nederlands. Dixit samensteller professor Willy Martin: "Afrikaans is amper Nederlands. En ik gebruik met opzet "amper". In het Nederlands betekent amper nauwelijks, in het Afrikaans bijna."

Over Afrikaans gesproken: gisterdag ben ik naar Jack Parow in Het Depot wezen kijken. De hiphoppende hilbilly met het grote petje kwam traag op gang. Toen werd het zomer en verscheen een drumster in bikini op het podium. Een kwartier later hadden we het hitje Cooler as ekke achter de rug en was het vet van de soep.

Over hiphop gesproken: naar aanleiding van Hot sauce committee part two van de Beastie Boys lees ik overal dat hun vorige plaat, het instrumentale The mix-up, niet echt meetelde en dat hun voorlaatste To the 5 boroughs een lauw onthaalde sof was. Nu is To the 5 borroughs op Licensed to ill na mijn favo Beastieplaat. Bovendien staat het mij voor dat die destijds wel op positieve reviews kon rekenen. Ken ik niets van muziek of is er sprake van geschiedvervalsing?

Over geschiedvervalsing gesproken: traag beklom de rouwstoet het steile pad naar het kerkhof. Halverwege kruiste ze een klasje kinderen op weg naar de turnles. Een leerkracht maande aan tot stilte. Kinderen die niet begrepen maar wel gehoorzaamden. Tussen het kleine kerkje en een grote struik lag het graf van private A. Topp. Negentien jaar. Gestorven 1 juni 1940. Een vreemd tijdstip om als geallieerd soldaat te sterven op die plek. Een vreemde leeftijd om te sterven om het even waar. Op de koffietafel dronk ik slecht getapte pinten terwijl iemand tegenover me verklaarde dat het "fucking tachtig euro” koste om zijn wagen vol te tanken. Het leek totaal niet op Terug naar Oosterdonk.

There must be something I can dream tonight

2011-05-03T20:50:00.001+02:00

Afscheid van JJ Records.

When the music's over, turn out the lights.

A funny thing happened on the way to May

2011-05-02T10:50:00.001+02:00

Heel april heb ik doorgebracht met Verzameld werk van Willem Elsschot. Ondertussen zit de bladwijzer (een stukje van De Morgen van 25 maart) al veertien dagen vast voor hoofdstuk twee van Tsjip. Tussen pagina 500 en 501 maar dat is prachtig toeval.

Heel april heb ik doorgebracht met vier films:

William S. Burroughs - A man within (2010) van Yony Leyser
Frida (2002) van Julie Taymor
Life of Brian (1979) van Terry Jones
A funny thing happened on the way to the forum (1966) van Richard Lester

You can be seventeen and a gentleman too

2011-05-01T09:43:00.002+02:00

Over het optreden van the Sore Losers woensdag in Het Depot heb ik heden slechts twee dingen te melden. Primo: het voorprogramma Sherman suckte harder dan Elio Di Rupo in een sauna. (Viert ze vandaag, Elio!) Secundo: ik heb een crappy filmpje gemaakt dat u veel moeite zal kosten om uit te kijken. Of zoals de heren het zelf formuleren: This is gonna hurt you more than it's gonna hurt me.

Geef me een drijfveer, iets dat me opwindt

2011-04-23T12:44:00.001+02:00

Toen ik op Goede Vrijdag naar huis kuierde na het optreden van the Herfsts in het Stukcafé stootte ik op reisinstructies. Over drie uur zal ik in Eindhoven zijn. Over drie jaar zal ik niet in Eindhoven zijn.

Ondanks hun silly groepsnaam gooien the Herfsts sinds kort hoge ogen in Leuven. Ik kwam hen drie jaar geleden al eens tegen. Als ik terugdenk aan die ontmoeting dan is dat in negatieve termen: een rommelige groepje met te veel leden en te weinig richting.

Als ik terugkijk wat ik toen schreef dan lees ik toch iets anders: "Three axe attack die de zaak deed ontploffen. Geweldige sound. Zeven man op het podium waarvan een tweetal teveel. De drummer droeg geen t-shirt! Rock & roll! Best wel goede groepsnaam ook."

Was ik toen milder en vandaag cynischer? Of heeft de schimmel, die mijn brein tot mos herleiden zal, toegeslagen?

Op Goede Vrijdag deden the Herfsts het Stukcafé niet ontploffen. Slechts een van de zeven groepsleden was er te veel aan. De drummer droeg wel een t-shirt.

Achteraf legde de dj Smile van Lilly Allen op. Drie jaar geleden was alles wat uit haar mondje rolde evangelie voor mij. Zal ze over drie uur in Eindhoven op mij wachten? Zal ze over drie jaar elders op mij wachten?

Arendsoog maar voor volwassenen

2011-04-22T08:53:00.002+02:00

Voor secretaressedag kreeg ik een mixtape, appeljenever en herenliefde. Straks moet ik op de AA uitleggen waarom ik nog steeds moeizaam zit.

Op Uitgelezen lulden mensen oever- en richtingloos over literatuur. De presentatrice vond alles fantastisch. Ik kreeg zin om weg te lopen en mij op te sluiten met een goed boek.

Tussendoor zong Hannelore Bedert liedjes. Ik kreeg zin om weg te lopen en mij op te sluiten met Harvest van Neil Young.

"Niet alles is perfect. Maar dat deert niet zolang popmuziek bestaat," schreef iemand en ik las het.

Verder was het een aangename dag, vol maar niet druk. Ik dronk koffie en ik deed de was. Ik at brood en schaakte met Jelle. Ik deed alsof ik verloor en ik won. Jelle kreeg een woedeaanval en leek even op zijn neef Kadhafi.

Wat zou Kadhafi zijn secretaresse gegeven hebben?

Oklahoma is een musical over Texas

2011-04-18T13:19:00.002+02:00

Zaterdag heb ik gelijk een koster in een korte broek het festivalseizoen boven het doopvont gehouden. De naam van het spel was Once Upon A Festival in Laarne niet zo ver van Gent. Dat klinkt als een film van Sergio Leone maar op geen enkel podium verzorgde Ennio Morricone de muziek. Een gemiste kans if there ever was one.

Bij het betreden van het terrein ging mijn spider-sense af: dit was een hippiebedoening! Ik meldde het meteen aan GW, mijn gids, contactpersoon en toeverlaat in Gent en omstreken. Zijn laconiek antwoord luidde: "Ik ben een hippiebedoening, poëzie is een hippiebedoening, liefde is een hippiebedoening, het is tijd dat gij inziet dat gij een hippie zijt."

Op een hippiefestival mag veel zo niet alles. Dat wilde zeggen dat Warre Borgmans zou voorlezen uit zijn favoriete literatuur maar liever vertelde over zijn nonkel Jos uit Schoten, die in de oorlog Schoten heeft bevrijd.

Een podium verder ranselde het langharig werkschuwe duo Oka Vanga achtereenvolgens Django Reinhardt en Metallica uit hun akoestische gitaren. Respect! Les Yeux D'La Tête bouwde vervolgens een feestje met zigeunerwereldfolk zoals alleen Fransozen dat kunnen. Leuk voor een half uurtje.

Ik was heel benieuwd naar The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble omdat elk combo dat zichzelf als doomjazz omschrijft mij nieuwsgierig maakt. Traag, sloom, slopend, episch, filmisch, gelijke delen jazz en postrock. Enorm indrukwekkend maar na een kwartier enorm saai. Ik zie dit gezelschap graag terug in betere omstandigheden.

Dan toch liever Jan De Wilde, de man die nervositeit heeft omgekeerd tot charisma. Met zijn oude kompanen van Prima La Musica bracht hij me net geen tien liederen lang op één lijn met mijn vijftienjarige zelf. Those were the days. Dat ik eerst een lap Grieg van Prima La Musica sans Jan De Wilde moest ondergaan, nam ik er gaarne bij.

Wallace Vanborn bracht degelijke stevige rock. Volop headbangen geblazen al was het maar om de oprukkende koude te weerstaan. In de auto viel ik in slaap en de dag nadien stuurde ik een boos mailtje naar de organisatie. Mijn moeder heeft mij niet voor niets opgevoed tot een kritische consument.

Leave all my records to the guys

2011-04-17T21:10:00.003+02:00

Het gelaat van Bent Van Looy wordt thans gesierd door een knevel gelijk dat van Adolf Hitler. Bent Van Looy is een schilder die bekender is in een ander vakgebied net zoals Adolf Hitler. Verder heeft Das Pop natuurlijk weinig van doen met het fascisme. Laat ons het optreden van het viertal in de AB afgelopen vrijdag eerder bekijken als een film noir.

Het verhaal gaat als volgt: een schip vergaat op de Stille Oceaan. De enige vier overlevenden zitten vast op een onbewoond eiland. Ze kunnen elkaar niet luchten maar moeten samenwerken om niet dood te gaan van honger, uitdroging of waanzin.

Met Bent Van Looy als Jimmy Maxwell, een gentleman-oplichter, een playboy met een duistere ziel. Terwijl hij een aangebrande bak in je rechteroor fluistert, rolt hij langs links je portefeuille.

Met Reinhard Vanbergen als Boris Ivanovitsj Trotstakko, een fossiel uit het Rusland van lang geleden. In eigen land is hij niet meer welkom. In eigen kluis is hij zlotymiljonair. Hij is nooit over de dood van de tsaar heengeraakt.

Met Niek Meul als Skip, de kapitein van het vergane schip. Het was niet de eerste keer dat hij een schuit verloor, het zal de laatste ook niet zijn. Hij heeft al te veel gehoord en gezien om vrolijk door het leven te kuieren. Hij doet zijn job uit een ongefundeerd soort plichtsbesef.

Met Matt Eccles als Blocks, de stille outsider. Niemand weet wat hij op het schip deed. Niemand weet wat hij op het eiland doet. Heelder dagen gaat hij kokosnoten te lijf met een roestige machete. Zal de nacht dat hij ook schedels klieft lang op zich laten wachten?

Een retestrakke rollercoaster van een film! Vol onverwachte plotwendingen! Met een finale die harder knalt dan tien ton vuurwerk! Binnenkort in een zaal dicht bij u!

Kleine Zus haar eerste oordeel over The game: "Wat een gekke muziek!" Kleine Zus haar tweede oordeel over The game: "Wat een leuke muziek!"

Laat ons het er op houden dat ik zelf ook niet meteen overtuigd was door de Humoplaat van Das Pop. Laat ons daar wel aan toevoegen dat het optreden van vrijdag alle twijfels heeft verpulverd.

Blijft over: het voorprogramma, een kortfilm genaamd SX. Alles eraan lonkte naar de jaren tachtig: de synths, de danspasjes maar bovenal het spuuglelijke broekpak van de blonde frontjuffrouw. Het zou gans oneerlijk zijn het trio daar op af te rekenen. Laat ons dat dan vooral maar doen.

Of zoals Mark Eyskens zei: "Kledij is niet essentieel maar vestimentaire verloedering is een symptoom voor intellectuele verloedering. Als je kijkt naar dit land, kan je na zeven maanden onderhandelen niets anders vaststellen dan dat die verloedering in een ver gevorderd stadium is."

Dinsdag 26 april geeft SX een concert in het Vlaams parlement. U moest uw leeuwenvlag al aan het strijken zijn.

Dagen die haasje over spelen

2011-04-14T13:49:00.000+02:00

Het enige verschil tussen de Brabantse Pijl (woensdag voor mijn kot) en de Wijchmaalse kermiskoers is dat Rodania sponsort in plaats van Bakkerij Agten.

Het enige verschil tussen Eli “Paperboy” Reed (dinsdag in Het Depot) en Otis Redding is dat de laatste een fout vliegtuig nam jaren voor ik geboren zou worden.

De eerste honderd dagen van het huidige jaar heb ik elke dag een gedichtje geschreven. Zondag eindigde fase één. Nu volgt het wikken, het wegen, het schrappen, het polijsten van de ruwe woorden (woensdag op de bus). Volgende regels kreeg ik niet over mijn hart volledig te deleten ook al zijn ze ronduit onbruikbaar.

sinds onze botsing op de brusselse binnenring
huil je steeds als ik bij je binnendring
ook al hou je van het geweld
ook al betaal ik je met geld
je hebt veel te hoge verwachtingen
van mijn schaarse verkrachtingen

You like to remain mysterious but your dream is to be understood

2011-04-12T11:01:00.003+02:00

Zaterdag trachtte ik voor het eerst in een maand het thuisfront te bezoeken. Een man bezette mijn uitzicht op onze gemeenschappelijke bus. Groot en mager, zwart kostuum. Het jasje kraagloos maar met veel knopen, allemaal gesloten. Vanboven kwamen slechts de knoop van zijn das - zwart en rood gestreept - en een flard hemd - grijs met witte en fluogroene flitsen - piepen. De kostuumbroek was genaaid in het kruis. Om zijn polsen droeg hij telkens twee armbanden met pinnen, een metalhead in het weekend. Op het hoofd een zwart petje met een gouden tekening van the Invincible Iron Man, de klep omhoog. 's Mans baardgroei was een voorzichtig streepje van zijn rechteroor naar beneden en na de kin terug omhoog. De oren ongehavend op de eeuwige uiteinden na van een mp3-speler die zich verstopt had in het borstzakje van zijn jasje. Als enige bagage een grote winkeltas met een kiwi op. Hij stapte af aan de halte Houthalen Gemeentehuis en wandelde weg in noordelijke richting.

It was good what we did yesterday

2011-04-11T16:02:00.006+02:00

Een poging tot eenakter.

Personages:

Geert Simonis: Een onverzorgde man.
De Innerlijke Criticus: Een dubbelganger van Geert Simonis maar met duivelshoorns, een duivelstaart en een drietand.

Doek opent.
Beiden op.

Geert Simonis neemt het woord en richt zich tot het publiek.

Geert Simonis: Ik ben bang van de waarheid maar ik lieg niet graag. Ik probeer zo veel mogelijk ongezegd te laten. Ik omhels de onduidelijkheid. Als iemand mij vraagt waarom ik zesentwintig ben en mijn hoogste diploma een kandidatuur in Geschiedenis is, zeg ik iets ontwijkend over dwaalsporen en omwegen. Alsof het niet mijn schuld is maar die van de NMBS.

Geert Simonis laat een stilte vallen.
De Innerlijke Criticus begint zich te ergeren.

Geert Simonis: Ergens is het vanaf dag één misgelopen. Mijn eerste jaar universiteit was ik gebuisd in juni. De examens verkeerd ingeschat. Ook in augustus was ik gebuisd. De herexamens verkeerd ingeschat. Dat ik toen niet naar Pukkelpop ging vond ik al een hele opoffering. Dat ik toen had moeten blokken in plaats van Pukkelpop te volgen via de radio besefte ik niet.

Geert Simonis laat een tweede, kortere stilte vallen.
De Innerlijke Criticus begint zich op te winden.

Geert Simonis: Ik heb twee duidelijke herinneringen daaraan. The Spooks die hun Karma hotel aanlengen met een scheut Rapper's delight. Damien Rice die zijn The blower's daughter laat overgaan in Creep.
De Innerlijke Criticus: Geert, jongen, heb je een secondje?
Geert Simonis: Natuurlijk, meneer. Wat is er?
De Innerlijke Criticus: Je hebt dit al verteld.
Geert Simonis: Over mijn mislukte studiecarrière?
De Innerlijke Criticus: Misschien. Maar die lullige Pukkelpopanekdote sowieso wel.
Geert Simonis: Wat is er lullig aan, meneer?
De Innerlijke Criticus: Je plakt twee willekeurige feiten aan elkaar om een diepere betekenis te suggereren.
Geert Simonis: Als ik net die twee details heb onthouden, zijn ze toch niet willekeurig?
De Innerlijke Criticus: Wat er blijft hangen aan het vergiet en wat er verdwijnt door de gaten, is toeval. En los van het onthouden: het maakt toch niet uit of artiest X lied Y covert of niet?
Geert Simonis: Het zegt iets over hun invloeden en evolutie, meneer
De Innerlijke Criticus: Ik vermoed dat Spooks niet de enige rapgroep is, die beïnvloed werd door Sugarhill Gang. Zoals Damien Rice niet de enige zeiker met een gitaar is, die door Radiohead in gang is getrapt.

Geert Simonis kucht bevestigend.

De Innerlijke Criticus: Waarom wilde je die lullige Pukkelpopanekdote een tweede keer vertellen?
Geert Simonis: Ik ben donderdag naar Josh Ritter in Het Depot geweest.
De Innerlijke Criticus: Stond ook op die Pukkelpop?
Geert Simonis: Neen, deed voorprogramma van Damien Rice in de AB later dat jaar.
De Innerlijke Criticus: Sjiek is mich da. Nogal vergezocht, toch?
Geert Simonis: Vergezocht maar niet onlogisch. Bovendien heeft Josh ook enkele covers gespeeld zodat dat motief later in het verhaal zou terugkomen.
De Innerlijke Criticus: Welke?
Geert Simonis: Pale blue eyes van the Velvet Underground en Once in a lifetime van Talking Heads.
De Innerlijke Criticus: Tofkens?
Geert Simonis: Nogal. Als de beste liederen van de set covers zijn, heb je een probleem als muzikant.
De Innerijke Criticus: Nog zoiets dat je alleen maar zegt om jezelf interessant te maken. Het zou toch een veel groter probleem zijn als iemand nummers covert die slechter zijn dan zijn eigen materiaal?
Geert Simonis: Zoals Travis die Britney Spears coveren?
De Innerlijke Criticus: Probeer je nu zelf advocaat van de duivel te spelen?
Geert Simonis: Het spijt me, meneer.
De Innerlijke Criticus: Bon, ik neem aan dat je je praatje over Josh Ritter zou afsluiten met een opmerking die terugverwijst naar je studieproblemen.
Geert Simonis: Idealiter wel maar ik vind niet direct een link.
De Innerlijke Criticus: En gij noemt u zelf schrijver?
Geert Simonis: Bij gebrek aan betere term.
De Innerlijke Criticus: Zoudt gij niet beter een diploma halen en deftig werk zoeken?
Geert Simonis: Ja, meneer.

Beiden af.
Doek sluit.

We can hold hands till the sun goes down

2011-04-06T12:14:00.001+02:00

Ooit vereiste een scriptie een ooggetuige van de Tweede Wereldoorlog. Ik dus naar de buurman. In de oorlog had hij een klein fortuin verdiend op de zwarte markt. Allemaal kwijtgeraakt bij de bevrijding. Oorlogsgeld moest worden ingeleverd in ruil voor degelijke Belgische franken. Wat je terugkreeg stond niet in verhouding met wat je had ingeleverd maar met de grootte van je gezin. De buurman had maar één zoon en dus pech.

De vrouw van de buurman was de hele tijd stille getuige van de uitleg van haar man. In het bejaardenequivalent van een kinderstoel zat ze stevig ingesnoerd met doodsprentjes te spelen. Drie jaar later was ze zelf een doodsprentje.

Dat ik het aanhaal omdat ik gisterdag naar Buurman ben gaan kijken in Het Depot is geen toeval. Dat het gezelschap de ukelele bovenhaalde voor Rocky en Middellandse Zee op de dag dat De Standaard de comeback van de ukelele had gepredikt, is wel toeval. Ik kreeg het warm nog koud van Buurman. Dat lag niet aan het weer.

"Een mindere versie van Yevgueni met een betere stem," aldus Mokkel over Buurman. Kunnen we afspreken dat zij vanaf nu altijd de conclusies van mijn stukjes zal spookschrijven?

She talks to all the servants about man and God and law

2011-04-05T11:36:00.002+02:00

Gisterdag struikelde ik midden in een sofistische dialoog over "pijnstillers". Stijn Pillers kwam eruit. Zou een goede naam zijn voor een Flandrien. Maar dit is geen stukje over wielrennen. Ik heb niet naar de Ronde gekeken. Ik heb niet naar De Ronde gekeken.

Gisterdag zag ik twee meisjes tongworstelen op het Hogeschoolplein. Twee andere meisjes legden alles vast voor het nageslacht, eentje met een fototoestel, de ander met een gsm. Twee uur later bespraken drie mevrouwen op Gasthuisberg iets te luidop hoe bij een van hen een eierstok zou worden verwijderd. Kennelijk gebeurt zoiets onder volledige narcose. Maar dit is geen stukje over meisjes en mevrouwen.

Vorig academiejaar ben ik onder de vleugels van San F. Yezerskiy en Joke Schauvliege uitgegroeid tot een gewaardeerd toneelkenner. Die reputatie heeft mij een plek opgeleverd in de jury van het grootste Leuvense theaterfestival. Sinds een week of twee schuim ik toneelstukken af als versgetapte pinten. With great power comes great responsibility: tot de prijsuitreiking ben ik aan zwijgen gebonden.

Groot was mijn opluchting toen ik gisterdag naar een ander toneelstuk mocht. Eentje waar ik wel over mag filibusteren. Dit is een stukje over verademen.

Het verhaal gaat als volgt: de heren van het Campustoneel en de jongens van het Lemmensinstituut slaan de handen in elkaar voor Mamma Medejazz. Een in de hemel gemaakte match. Is Tom Lanoye's Mamma Medea immers geen eigentijdse herkauwing van verhalen en motieven uit de klassieke oudheid? Is een van de basisprincipes van de jazz niet verhalen en motieven uit de tijd van toen nieuw leven in te blazen op saxofoon, trompet of ander koper?

(Ik heb Mamma Medea destijds gekocht in de Delhaize van Neerpelt. Zo gaat dat als je opgroeit in Limburg. Maar dit is geen stukje over vroeger.)

Ik had graag gezien dat de jazz meer vervlochten was met het spel. Nu was het entr'acte, geen ruggengraat. Ik had graag gezien dat het stuk een half uurtje korter was geweest. Ik had graag gezien dat enige bijrollen beter waren ingevuld. Vergis u niet: ik heb Mamma Medejazz graag gezien. Vooral de verdienste van Heleen Annemans, one hell of a Medea.

Reeds in het eerste kwartier drukten twee dames de lippen op elkaar als was het Lemmensinstituut in werkelijkheid het Hogeschoolplein. Misschien is dit toch een stukje over meisjes en mevrouwen.

Somewhere safer where the feeling stays

2011-04-04T10:24:00.008+02:00

Zaterdagmiddag werd ik door Big Nasty J. geïdentificeerd als hipster aan de hand van wat De Standaard schreef.

Zaterdagavond werd ik in de Brusselse Beursschouwburg opgewonden door the Thermals aan de hand van wat ze uit hun wapens ranselden. Een wervelwind op zes benen. Iets eerder werd ik beurtelings geïrriteerd en geïntrigeerd door voorprogramma the Coathangers. Vier multitaskende vrouwen die ik niet in mijn bed zou willen tegenkomen. Het meeste schrik had ik van de drumster.

Zaterdagnacht werd ik in datzelfde bed geïdentificeerd als doodmoe aan de hand van hoe mijn voeten strompelden.

Boeken lezen & films kijken heeft beide zo z'n voordelen

2011-04-03T10:45:00.000+02:00

Filmplezier de afgelopen maand:

The kids are all right (2010) van Lisa Cholodenko
Somewhere (2011) van Sophia Coppola
Sound of noise (2010) van Ola Simonsson & Johannes Stjärne Nilsson
Adventureland (2009) van Greg Mottola
Shutter island (2010) van Martin Scorsese
Duts (2010) van Herwig Ilegems & Bart Meuleman

Leesplezier de afgelopen maand:

Dirk op vakantie (2010) van Sébastien Conard
All my friends are dead (2010) van Avery Monsen & John Jory

Nergens is een goede plek om af te spreken

2011-04-02T16:38:00.003+02:00

De pleinen van het dorp dat ik mijn thuishaven pleeg te noemen, zijn van hoek tot kier gevuld met mensen die hun eigen ding doen. Daadkrachtige individuen die weten wat ze willen en hoe ze dat moeten bereiken. Übermenschen, hun lot in hun eigen hand.

Ik behoor niet tot die categorie. Ik ben een volgzame slak, een passieve jakhals. Ik doe andermans ding. Mijn natuurlijke aanleg voor meeloperij heeft mij afgelopen week een reeks fijne concertjes opgeleverd. Met dank aan De Grote Programmator In De Hemel.

Zaterdag 26/03, AB

Mogwai. Het schorremorrie, het falderappes, het geteisem, het tuig, het gebroed, het gespuis, het uitschot, het uitvaagsel, het gajes, het rapaille, het schorem: iedereen zou dansen voor deze Schotten en iedereen heeft gedanst op deze anderhalf uur durende orgie van wit licht, witte hitte en prachtig lawaai.

Maandag 28/03, AB

Kwatongen beweren dat Aloe Blacc een slap afkooksel van soul produceert. Kwatongen beseffen niet half hoe ernstig de situatie is. De man verwerkte ook scheutjes zwakke reggae en minderwaardige salsa in zijn set. Blijft over: ik vind I need a dollar oprecht een leuk lied. Door het tien minuten te laten aanslepen mepte Aloe er echter alle spankracht uit.

's Mans voorprogramma was Maya Jupiter, een Australisch meisje met Turkse en Mexicaanse roots. Zij kookte een uiterst vermoeiende pot politiek correcte rap. Hoogstwaarschijnlijk zal ze er enorme successen mee oogsten op een Couleur Café near you. Honderd meter van de AB ranselde een straatmuzikant Lambada uit zijn viool. Ik heb de man geen dollar gegeven, ik heb er nog altijd spijt van.

Dinsdag 29/03, Ladeuzeplein

De linkse dames en heren gaven een feestje om onze nationale schande aan te klagen. Links stond een vrachtwagen bij wijze van podium, rechts werden frietjes uitgedeeld, overal was propaganda. Ik pikte Tubelight mee, u weet wel: de groep van de zoon van Guy Swinnen. Duistere lagen noisy rock netjes in toom gehouden door een heerlijk ruwe stem. Denk aan the Jesus & Mary Chain in een passionele bui.

Woensdag 30/03, Botanique

De vieze smaak die Aloe Blacc had achtergelaten in mijn mond werd vakkundig weggespoeld door het monsterverbond Dan Le Sac Vs Scroobius Pip. Zonder nieuwe plaat trekt het duo Europa rond. Daardoor zweefde het spook van herhaling - euhm - herhaaldelijk door de zaal. Anderzijds bezorgde de gebalde, voorprogrammaloze avond me een uppercut van jewelste. Guns, bitches en bling maken geen deel uit van de vier elementen der hiphop. Dan Le Sac en Scroobius Pip gelukkig wel.

Soms word ik zo moe van mezelf dat ik elk mogelijk middagdutje onmiddellijk in de armen sluit. Gelukkig lig ik daar niet van wakker.

Things the grandchildren shouldn't know

2011-04-01T10:52:00.000+02:00

Gisterdag bezocht ik voor het eerst de tijdelijke locatie van Het Depot, een zweethut op de Capucijnenvoer. Yevgueni speelde er liedjes uit zijn recente vierde plaat maar ook uit hun minder recente eerste drie platen. Laat ons duidelijk zijn: Welkenraedt is geen Berlin, geen New York en geen Berchem. Verder heb ik alle sympathie ter wereld voor Klaas en co.

Drieëntwintig maanden geleden, ten tijde van We zijn hier nu toch, zag ik het gezelschap voor het eerst in de echte, oude zaal van Het Depot. Ik kwam er een meisje tegen dat ik een drietal weken later met Mokkel mocht aanspreken. Vandaag is ze mij nog steeds niet beu. Maandag gaan we babbelen met iemand die ons tips gaat fixen over samenwonen. Ik hoop bovenal dat ik nog jarenlang optredens van Yevgueni mag afschuimen met haar.

In a way I'm spoiling all the fun with all this truth and consequence

2011-03-26T11:51:00.000+01:00

De realiteit is een zondagskostuum dat deels als gegoten zit, deels te groot is en aan het taille weigert te sluiten. Kleuren die vloeken, motiefjes die botsen, alles bijeengehouden door de naden van het toeval.

De dag dat Nate Dogg stierf, viste ik Supersunnyspeedgraphic, the LP van Ben Folds op uit de afprijsbakken van de JJ. Daarop 's mans versie van Bitches ain't shit. Op het origineel doet Nate Dogg niet mee. Toch ontkom ik niet aan het idee dat er een rode draad is die de twee gebeurtenissen strikt tot een zinvolle anekdote met mooie lussen.

Verder op Folds' schijfje: There's always someone cooler than you. Een waarheid als een kudde koeien. Motiefjes die botsen, kleuren die loeien. Deze week was die iemand op de eerste plaats Geert Mets, het brein, het hart, de baard achter Zeal Records. Dat platenlabel blies tien kaarsjes uit en Leuven heeft het geweten.

Dinsdagmiddag speelde Stef Irritant alias Kiss The Anus Of A Black Cat een solosetje in bibliotheek Tweebronnen. Yep, de tijd dat boekerijen heilige ruimtes vol sacrale stilte waren, ligt lang achter ons. Sterker nog: ook in kerken mag buiten de uren der eucharistie lawaai gemaakt worden, zij het met mate. Dinsdagavond werd in de Predikherenkerk gemusiceerd uit de heilige schrift.

Krakow nam de eerste lezing voor zijn rekening. Koster Piet de Pessemier begon als jong seminarist in de schaduw van predikant Stijn Meuris maar dat is lang geleden. Zo bombastisch als het toen was, zo ingetogen was het nu. De pastoors van Isbells deden de homilie. Niet onze zonden werden onder de loep genomen maar onze deugden. Ik kan u zeggen: na een half uur begon dat serieus te vervelen. De beste muzikanten zitten nog steeds in de hellehoek.

De heilige week stopte donderdag met een reusachtig gewijd uitroepteken in het Stuk. Low Vertical deed postrock met ijle gitaren maar werkte het af met stevige beats. Zeker niet mis. Vervolgens betrad de Zeal All Stars Band het podium voor een potje muzikaal overspel. Een gigantische orgie van elkander coveren en ongelimiteerd samenwerken. Ik onthield vooral de geweldige vrolijkheid van Cape Coast Radio en het Nederlandstalige experiment van Senne Guns.

Overigens is ook Senne Guns cooler dan ik. Kleuren die loeien, motiefjes die botsen. Stomme naden van het toeval. Moge de vrede van de Heer met u zijn en met uw geest.

Geen maaltijd zonder wortels

2011-03-25T11:26:00.002+01:00

Mijn laatste aftocht richting thuisfront dateert van een week of drie geleden. Een blitzbezoek zo gezwind dat zelfs de Führer woorden van bewondering mompelde. Dinsdag postte ik als remediëring een Veto met de markering "een teken van leven." Woensdagavond om twintig na tien arriveerde het antwoordbericht van mijn grootoudjes: "Gelukkig, weer gerust gesteld, hebben u gemist." En ik maar denken dat Mémé en Pépé op dat uur al lang slapen.

Ik stam uit een geslacht met weinig mythologie. Wel wordt anderhalfjaarlijks herhaald hoe mijn beide nonkels begin jaren tachtig concerten organiseerden in het culturele braakland Hechtel-Eksel. Hoe Mémé dan grote ketels stomp kookte om de hongerige vaderlandse punkers te voeden. Hoe Jo Lemaire zich te goed voelde voor die eerlijke boerenkost en zich in de porto stortte.

Met die verhalen in het achterhoofd zegde ik toe toen mij gevraagd werd eten te maken voor Ithaka XIX. Dat is het beeldende kunstenfestival van de Leuvense studentenraad dat nog tot morgen loopt. Voor het eerst was er een dagje optredens aan verbonden en sommige muzikanten waren bekend genoeg om voedsel te eisen. Een hersenkronkel bij de organisatie maakte mij tot kok.

Gisterdag dus vier uur gezwoegd aan genoeg Provençaalse rijstschotel om een klein dozijn innerlijke muzikanten te sterken. Mijn linkerhand ruikt nog steeds naar look. Van de optredens heb ik enkel De Legende met Elvis Peeters gezien. Ik heb geen feedback gekregen over het eten dus ik zal geen oordeel vellen over de muziek. Fair is fair, Mémé beaamt per sms.

To my true love Elizabeth, I love you forever

2011-03-23T19:48:00.003+01:00

Om onduidelijke redenen zal ik nooit de achtste man van Elizabeth zijn. Om onduidelijke redenen zal ik nooit de achtgenoot van Elizabeth zijn. Om onduidelijke redenen heb ik maar één herinnering aan haar. Om onduidelijke redenen was ik op vakantie in Hongarije met de volksdansgroep van mijn moeder. Om onduidelijke redenen las ik er Ben Hur van Lew Wallace. Om onduidelijke redenen was het boek eerder uit dan de vakantie om. Om onduidelijke redenen vulde ik de laatste uren op het vliegtuig met de Dag Allemaal van een volksdanscollega van mijn moeder. Om onduidelijke redenen probeerde haar zoon later Mister Limburg te worden. Om onduidelijke redenen verhaalde die Dag Allemaal hoe Elizabeth geopereerd was aan een hersentumor. Om onduidelijke redenen stak Elizabeth een deel van de schuld op de haarverf waarmee ze haar lokken jarenlang ravenzwart had gehouden. Om onduidelijke redenen is het tussen mij en het Oostblok nooit meer goed gekomen.

De eerste dag van de Vierde Punische Oorlog

2011-03-21T09:03:00.000+01:00

some say the world will end in fire,
some say in ice
from what I've tasted of desire

Gisterdag speelde Pathetic Joe & Joscar Wilde in de Libertad. De affiche aan het raam sprak over chanson, punk en polka. Typisch het soort naam en omschrijving waar ik van denk: dat kan niet slecht zijn. Gans gemotiveerd maakte ik mijn gazet op tijd af en ging het hoekje om. Niet het beste idee van de laatste vijfentwintig jaar.

I hold with those who favor fire
but if it had to perish twice,
I think I know enough of hate

Pathetic Joe & Joscar Wilde bleek een trio te zijn dat verder uit Bob de Basser bestond. Een idioot met een synth en de dorpsgek die erover heen lult. Mongolen die zich aan dadaïsme wagen. Een komiek die zelf het hardst lacht met zijn grappen. Dit was caféhumor en ik ben gestopt met drinken.

to say that for destruction ice
is also great
and would suffice

Everybody knows this is nowhere

2011-03-17T12:18:00.001+01:00

"Once most singer/songwriters begin regarding themselves as serious "poets" their work slips into a steady decline," aldus Michael Sandlin in zijn review van Gung ho van Patti Smith. The Bony King of Nowhere loopt geen enkel risico in die val te trappen, zo bewees hij gisterdag in de Club van de AB. Zijne koninklijke hoogheid is druk bezig de heuvel van zijn kunnen te beklimmen.

De Benige Nergensvorst regeert vanuit een paleis waar de tijd stil is blijven staan. 's Mans liederen zijn eeuwenoud en toch piepjong. Met iets meer stof hadden ze uit the Great Depression kunnen stammen, met iets meer bloemenkracht uit de jaren zestig.

Ik ben geen royalist maar voor deze jongeling ben ik bereid het te worden. Ik wil weten hoe hij over twintig jaar zal klinken als zijn stem schor, gebroken en levensmoe is. Ik ben benieuwd wanneer hij rel zal schoppen door elektrisch te gaan, God te vinden of in China te spelen.

De hofhouding Balbaard zette een mooi voorprogramma neer. Twee jonkvrouwen en een ridder die met speelgoed, elektronica en instrumten een soundtrack brouwden bij unheimliche filmpjes. Al ooit iemand cello en kinderxylofoon tegelijk zien spelen? In het kasteel van Koning Knook kan dat allemaal.

The open-hearted many, the broken-hearted few

2011-03-16T13:36:00.005+01:00

Ricky Gervais: "I go to one of those comedy clubs. People get up there and go: "Does anyone smoke? Does anyhone smoke weed? You get the munchies, don't you?" I'm looking around and people are going: "Yeah, you do get the munchies!"

We mogen de integratie als een geslaagd project beschouwen: allochtone stand-upcomedy suckt even hard als inheemse.

Twee Marrokanen, een neger, een Turk, een dwerg en een racist komen een café binnen. Zegt die barman: "Wat is dit? Een grap?"

Gisterdag begon in de Leuvense binnenstad de Partycipation Week, een goedbedoeld doekje voor het bloeden in naam van de heilige diversiteit. Ik ging in aula Zeger Van Hee kijken hoe de helft van de Hakims of Comedy (de twee Marrokanen en de Turk) grappig wilde zijn.

Arbi El Ayachi: "Als je de Vlaamse cultuur wil leren kennen, moet je een Vlaams marginaal kindje adopteren."
Erhan Demirci: "Ik ben helemaal geen racist. Ik heb ze graag, de Belgen."
Latif: "Wil je een volk leren kennen, lees dan hun sprookjes."

Ik heb mij niet verveeld maar hard heb ik niet gelachen. Dat zegt even veel over mij als over de Hakims. De kolos naast me zat drie kwartier aan een stuk te schuddebuiken. De aardbeving die hij zo heeft veroorzaakt volgt later vandaag, de tsunami morgen, het Tsjernobil overmorgen.

Through every curve he's got me beat

2011-03-12T14:59:00.013+01:00

Een handeling die faalt, zegt weinig over de waarde van de poging. Likeur gieten op een vlam die niet wil doven. Brainstormen over films die nooit gemaakt zullen worden. Martin Scorsese citeren en moeten uitleggen wie Scorsese is. Over The wizard of Oz praten en gevraagd worden wie Louisa Devos is. Meedoen aan dagen zonder vlees maar te beleefd zijn om voorgeschoteld vlees te weigeren. Mailen met een Waals meisje, zij in bedlegerig Nederlands, ik in Frans met een horrelvoet. Een poging die faalt, zegt weinig over de waarde van de handeling.

I'm cleaning the fish with biodegradable pride

2011-03-09T12:00:00.003+01:00

Dat ik sinds jaar en dag Koning Alcohol laat voor wat hij is tijdens de voorjaarsklassieker die wij allen kennen als de Vasten zal wel geweten zijn. Nu vraagt de Bijbel 2.0. die wij allen kennen als Facebook mij ook het eten van vlees aan de kant te schuiven. "Het is de poging die telt," verzekert San F. Guilt Trip mij. "Niet geschoten, zeker mis," placht juffrouw Elza te zeggen op de lagere school. Vooruit dan maar.

Echter: waarom daar stoppen? Laat ik gefrituurd voedsel, ijsjes, de balts en de rock & roll ook negeren tot Paasmaandag. Geen sex & drugs & rock & roll meer. Ik zal het leven leiden van een monnik, de seut van de orde. Maar dan wel een seut die op Mardi Gras waardig afscheid heeft genomen van de decadentie.

Ik verzwolg zes Vedetts, een Duvel en een sloot appeljenever. Ik werkte een steak naar binnen met drie porties friet. Ik ging om een ijsje met twee bollen cookie. Ik knuffelde mijn lief zo hard dat ze au zei. Ik ging kijken hoe Daan met twee vriendjes van jetje gaf in de Leuvense Schouwburg.

Ik heb respect voor mensen die kunnen zondigen tegen hun principes. De Daan die ooit verkondigde: "Op mijn zestigste wil ik een verzamelplaat uitbrengen die helemaal geen steek houdt. Ik wil op een inconsequente carrière terugblikken. Het moet een plaat worden die niemand helemaal goed kan vinden" is zonder enige twijfel zo iemand.

Om te overleven moet je een charlatan zijn. Charisma, dat is iets denigrerends mompelen over de Internationale Vrouwendag, achtereenvolgens Wifebeater, Housewife en A man needs a maid spelen én ermee wegkomen. Ik las ooit in Deng dat Daan een toekomst à la Serge Gainsbourg wel ziet zitten. Wanneer komt Witney Houston naar De Laatste Show?

And I'll advertise it

2011-03-05T13:10:00.001+01:00

De enige twee dingen die we moeten vrezen zijn angst zelf en clowns op lsd met kettingzagen.

Vijf jaar geleden ging ik voor het laatst naar een professionele kapper. Een man met twee abonnementen op P-Magazine. Hij was zo kaal dat ik weinig vertrouwen had in zijn métier. Sindsdien duw ik juffrouwen uit mijn omgeving op tijd en stond een schaar in de pollen met het verzoek mijn kruin bij te knippen, in te korten of af te zetten. Verder heb ik van diy weinig kaas gegeten.

Het Hechtelse collectief I see clouds daarentegen is van kop tot teen opgetrokken uit doe-het-zelverij, andersglobalisme en obscure muziekskes. Het gezelschap heeft zich onlangs omgeschoold tot een heuse vzw en vierde dat gisteren in het voormalige jeugdhuis De Zonk met een heerlijk avondje getiteld Legalize it.

Cordiceps Unilateralis manipuleerde elektronische bliepjes tot er een storm ontstond en liet die puik contrasteren met cleane gitaarlijntjes. It takes two to tango deed ongeveer hetzelfde maar dan met live drums. Neglected Voice was hele schattige hardcore voor zestienjarigen van nu. Alufa bracht potige postrock. Six Hands besloot de avond (voor mij dan toch) met een funky best of en een aantal nieuwe liederen. Bij het laatste nummer werd percussie rondgedeeld. Even was ik de Jimi Hendrix van de ratel, de Anne Frank van de lepra.

Ik wandelde naar huis en verwijderde met een pincet de oordop die zich hardnekkig had vastgezet in mijn rechterschelp. Toen de clown toesloeg, had ik geen tijd meer om bang te zijn.

My house is to be turned into a trap

2011-03-03T18:34:00.001+01:00

Uiterst cool hangt Johnny Marco in het leven om aan het einde van Somewhere te beseffen dat zijn leven zo hol is als een lege whiskeyfles.

Vijf keer zo cool hangt Josse De Pauw in de Nederlandse taal. Niet de logica van de grammatica domineert Weg maar het ritme van zijn tong. Een stevige lap vlees die gulzig likt aan alle smaken, kleuren en stanken die ronddwalen tussen velden en in stegen.

Ik klapte tot mijn handen pijn deden.
Totaal uncool, totaal terecht.

The music's coming through me

2011-03-02T13:30:00.002+01:00

Of: drie liederen over gisterdag

DJ Shadow - Organ donar

Al sinds mijn tweede keer eerste kan luister ik naar Endtroducing..... Gisteren wende ik mij voor het eerst tot de Schaduw met een hoofdtelefoon. Alzo ontdekte ik een geheim luik in de plaat waarachter een dappere, nieuwe wereld zich schuil hield. Door kosmisch toeval meldde de almachtige GW mij juist op dat moment de komst van DJ Shadow naar de Vooruit in mei en of ik meeging? En of ik meega!

Del Amitri - Nothing ever happens

Sens Unique stelde zijn debuut-ep Envie voor in het Stukcafé. Leuke Franstalige folkpop. Inclusief Franse versie van deze toppie deun.

Joni Mitchell - Blue

De avond afgesloten in Cinema Zed met The kids are all right van Lisa Cholodenko. Over een lesbisch echtpaar en hun twee kinderen die willen weten waar het donorsperma vandaan kwam. Vermakelijk en met diepgang. Ik blijk een totaal ander gevoel voor humor te hebben dan het legioen lezzers in de zaal. Maar van Annette Benings versie van Blue kregen we allemaal kippenvel.

Messages reach us from another world

2011-03-01T12:41:00.003+01:00

Het Roemeense meisje vertelde dat één maart in haar vaderland een groot feest is ter ere van het begin van de lente. In sommige stukken Oostblok is de overstap van Juliaanse naar Gregoriaanse kalender niet helemaal correct verlopen, vermoed ik.

In Boekarest en omstreken moet je vandaag een stukje touw rond je pols binden. Aan het einde van de maand maak je het los en bind je het rond een boom. Dan mag je een wens doen die de schikgodinnen zullen inwilligen.

Zelf wens ik vooral meer tijd te hebben voor de schone kunsten. In februari heb ik maar één boek gelezen. Niet eens een echt boek maar een graphic novel, een stripverhaal met een dikke nek: Logicomix (2009) van Apostolos Doxiadis, Christos H. Papadimitriou, Alecos Papadatos & Annie Di Donna.

Qua film ben ik dubbel zo ver geraakt: Rundskop van Michael R. Roskam in Kinepolis met Ine Benzine aan mijn zijde, Love and death van Woody Allen op Mokkel haar kot met Klaas Vaak op mijn schouder.

Heeft er iemand een stukje touw voor mij?

I had to learn your ways and your habits

2011-02-27T19:02:00.002+01:00

Woensdag bezocht ik de koude Limburgse gouw voor de verjaardag van Mijn Geheime Halfzus. Moeilijk te geloven dat het kreng al vier is. Ik zie mij nog zo zitten in Brussel Noord met een broodje van de Panos toen Daddy belde met het nieuws. Ik weet nog hoe hij een dik half jaar eerder aankondigde dat er aan gezinsuitbreiding gedaan zou worden. En ik maar denken dat we een hond kregen.

Donderdag treinde ik terug naar Leuven met in mijn bagage een doosje wortelstomp van moeders hand. Het doosje was gehuld in een vel bubblewrap. Honderden soldaatjes van plezier opgesteld in een rangorde zo strak dat er geen veldslag mee te verliezen valt. Belachelijk snel waren alle belletjes ontploft onder mijn folterende vingers. Ik moest op zoek naar ander entertainment.

Alzo belande ik in gisterdag in Het Depot waar Triggerfinger twee dagen lang de tent mocht afbreken voor er verbouwd zou worden. Dit was geen optreden meer, dit was een jachtpartij. Als aangeschoten wild smeekte ik telkens opnieuw - de handen omhoog, de vingers tot duivelshoorns gevouwen - om een verse lading hagel. Voorprogramma De Staat was een vijftal puike drijvers maar ik ken de jobomschrijving van een drijver niet goed genoeg om die metafoor verder uit te werken.

Benieuwd hoe Triggerfinger, Het Depot én de rock & roll in het algemeen het over vier jaar zullen stellen. Kleine Zus zal dan acht zijn, de perfecte leeftijd voor bubblewrap.

Before punk, I was known as Oscar Milde

2011-02-20T17:45:00.004+01:00

Wat mij mateloos kan irriteren: gemiste oproepen van onbekende nummers en dat persoon X dan geen voicemailbericht heeft ingesproken. Ter countering heb ik onlangs mijn praatje aangepast.

"Hallo, met Geert. Ik kan even niet opnemen. Zo meteen gaat er een pieptoon en daarna mag u iets inspreken. Als u niets inspreekt, ga ik er vanuit dat het niet dringend is en zal ik u niet terug bellen."

Aan duidelijkheid laat het niet te wensen over maar het is eigenlijk al iets te fars naar mijn goesting. Ik ben nogal gehecht aan goede manieren. Onder anderen daarom ben ik nooit een goede punker geweest.

Desondanks ben ik gisterdag naar Het Depot gesloft voor het punkfeestje van de bejaardenbond. Het nadeel aan overjaarse punkers is dat je niet weet je of te maken hebt met een skinhead of een ouderwetse kaalkop.

First up: T.V. Smith & the Valentines. T.V. Smith zong eind jaren 70 bij the Adverts. Tegenwoordig bewijst hij lippendienst aan dat verleden met hulp en bijstand van the Valentines, een trio Italiaanse punks van minstens anderhalve generatie jonger. Als een hagedis die een keer te veel verveld is, kroop Bompa Punk over het podium. Ik zou gerust enige metaforen kunnen afspelen om de zieligheid te karakteriseren maar u bent beter af als u even naar Gary Gilmore's eyes luister. Best een leuk lied.

(Gary Gilmore was een moordenaar die in 1977 voor het vuurpeleton kwam. Zijn laatste woorden waren "no-one can take my freedom away", een citaat uit Una paloma blanca van George Baker Selection. Zijn laatste maal bestond uit koffie en melk. Zijn laatste wens was dat zijn ogen aan de wetenschap geschonken zouden worden. Luttele uren na 's mans dood werden ze getransplanteerd.)

Na het dutje mochten the Undertones het podium op. Legendarische Noord-Ieren van wie ik op voorhand juist één lied kende. Het onverslijtbare Teenage kicks. Originele zanger Feargal Sharkey is er al lang niet meer bij. Die zit A good heart the kwelen in het oldies-circuit. Zijn vervanger was een soort jongere broer van Morrissey maar dan dubbel zo flamboyant. The Undertones bleken waardiger ouder geworden dan T.V. Smith. Toppie optreden maar een dik kwartier te lang.

Bent u het eens met deze tekst of net niet? Wilt u commentaar leveren? Bel me dan. Ik zal niet opnemen. Er zal een pieptoon gaan en daarna mag u iets inspreken. Als u niets inspreekt, ga ik er vanuit dat uw mening niet relevant is en zal ik u niet terug bellen.

De wereld swingt als de pest en al de rest is gemompel van bedelaars

2011-02-18T10:07:00.000+01:00

Volgens de overlevering hangt er onder de maan een touwtje waar je aan kan trekken om het licht uit te doen. Mijn eeuwige queeste naar duisternis, bracht mij gisterdag tot in het rode pluche van de Leuvense schouwburg voor de eerste dag van Kulturama.

BRZZVLL is een gezelschap bleekscheten dat ondanks genetische beperkingen uiterst overtuigend aan funk doet. Een liedje heette Double joy maar zo hadden ze allemaal kunnen heten. Op enkele nummers kwam Gregory Fratteur van Dez Mona meezingen. De man klonk nooit eerder zo funky.

Flat Earth Society at als immer van twee walletjes tegelijk: waanzin én verfijning. Ook zij hadden een gast bij: de Nederlandse cellist Ernst Reijseger. De man mocht verdacht vaak de lead nemen. De manier waarop hij zijn cello misbruikte werd enkel overtroffen door de fucked up geluiden die hij eruit haalde. Driewerf puik, driewerf chapeau.

En de maan, hij scheen voort.

Footprints dressed in red and the wind whispers Maria Van Dam

2011-02-17T10:08:00.002+01:00

Toen ik nog een toekomst had, ging ik naar de hoeren. Toen ik nog een druiper had, ging ik naar de dokter. Toen mijn ziekteverlof voorbij was, deed ik stage bij Mezzo op Radio 1.

Op een mooie zomernamiddag mocht ik mee in de auto naar Antwerpen voor een sfeerverslag van de repetities van Dwaallicht van Braakland/ZheBilding. Deze bewerking van Het dwaallicht van Willem "Fons voor de vrienden" Elsschot werd opgevoerd in de wijk waar het verhaal zich afspeelt.

De repetitie gaf mij goesting te gaan kijken maar alle voorstellingen waren uitverkocht. Stomme Zomer van Antwerpen. Onderweg terug naar de Reyerslaan gaf mijn mentor mij de goede raad het boek te lezen. Dat deed ik maar ik was er niet meteen wild van.

Nu is Dwaallicht eindelijk tot in Leuven geraakt. (Dank u, Kulturama.) Ik mocht gisteren al even gaan piepen op de doorloop in het Wagehuys. Een doorloop is een soort generale repetitie die toch geen generale repetitie is.

Houd u vast voor mijn oordeel: Dwaallicht is misschien wel het beste dat ik al van Braakland/ZheBilding heb gezien. Het hoogtepunt was een dronken dansje van Warre Borgmans/Frans Laarmans op een duistere bluesversie van Der Mussolini van D.A.F.

De eeuwige San F. Yezerskiy gaat vrijdag op jacht naar Dwaallicht. Met oudejaar kreeg ik van hem voor mijn verjaardag Verzameld werk van Elssschot. Het dwaallicht staat erin. Pagina 703 tot en met 736. Ik moet het dringend herlezen. Binnenkort pak ik terug een week ziekteverlof. Dan komt het er zeker van.

Glue it together, it's quite easy to do

2011-02-16T11:27:00.000+01:00

Op de openingsreceptie van Artefact deed ik mijn connectie bij het VAF mijn nieuwe project, Boterhammen met kaas is maar vijf dagen per week legaal uit de doeken. Achteraf schoven we aan voor enkele performances en kon hij mij niet zeggen wat de juiste spelling van synopsis is.

Computermusic 1 bestond uit Hans W. Koch die een oude pc (Windows 98!) op de operatietafel drapeerde. Door hardware en ingewanden met pincetten en waterdruppels te bewerken ontstond er - nu ja - muziek. Klonk als een verhitte discussie tussen R2D2 en Aphex Twin, een laaiend debat over de juiste spelling van synopsis.

In Open core van deed Julie Marie ongeveer precies hetzelfde met een filmcamera. Een rommelige presentatie in schattig Franglais over knutselen met bewegend beeld. In mijn hoofd loopte een geluidsopname van een professor die Little boxes zong en achteraf wist ik nog steeds niet wat de juiste spelling van synopsis is.

't Is volgens mij niet de bedoeling dat we ongelofelijk nat worden

2011-02-15T10:04:00.001+01:00

Gisteren heb ik ontdekt dat ik improvisatiecomedy leuker vind wanneer ik de opdrachten niet ken en vanuit het acteren de bedoeling moet bijeenpuzzelen. De Lunatics stonden in het Stukcafé, ik was doodmoe, de presentator mompelde en had een slechte micro. Vandaar.

Halfway through the night everybody looks alright

2011-02-12T13:27:00.002+01:00

Antwerpen bezoeken is een cocktail drinken van gelijke delen thuis blijven en op vakantie gaan. Een verdacht mengsel dat makkelijk wegglijdt maar terugkeert met een kater, krols als de eerste dag van het paarseizoen.

Dankzij de lieve, lieve mensen van Kindamuzik mocht ik gisterdag naar het We are o'pen-festival in Trix. Een schier eindeloze reeks bandjes mocht zijn ding doen: een voor het geld, twee voor de show en drie voor het publiek. Wanneer we de - excuse le mot - Belpop van vandaag aanschouwen als een rijpe pompelmoes dan was het een puike dwarsdoorsnede. Een schoon overzicht van wat er reilt, zeilt, drinkt en zinkt in de Belgische rock.

Toen ik achteraf richting eerste trein huiswaarts strompelde, stonden in heel Antwerpen de gieren te trappelen van ongeduld om boven de kist van Marie-Rose te cirkelen.

Buffoon (Club). Reuzeleuke kaduke rammelpop die geweldig hard werd gefist door de mokerhamer van dondergod Dave Schroyen. Prachtige dame op bas maar daar zal ik verder niets over zeggen want dat is seksistisch en seksistisch is verkeerd.

The Galacticos (Zaal). U kent het verhaal: een tot trio uitgedunde groep omdat toetsenist Siegfried zich op Roadburg wil concentreren. Het gebrek aan synths heeft de sound gevoelig aangetast. Mijn reacties zwommen van "opgefokte Jimi Hendrix" naar "silly U2". Anderzijds bleef Humble crumble werken. Was ik Griek, filosoof en knapenschender tegelijk, ik zou mij met plezier vergrijpen aan the Galacticos. "'t Is fijn om terug te zijn," aldus frontman Thibault en ik spreek hem niet tegen.

Blackie & the Oohoos (Club). Twee duivelse sirenes die stoute kindjes vakoverschrijdende eindtermen als blues en mystiek proberen bij te brengen. Bonuspunten voor het snorretje van een der begeleiders.

The Sore Losers (Zaal). Gitarist Cedric: "'t Is goed voor Egypte maar 't is toch erg voor Gary Moore." De Slechte Verliezers kennen hun prioriteiten: eerst de blues, dan de problemen der wereld. De blues, jongen, die werd opgeblazen en rondgestrooid alsof het Disneyland was. Als Trix de O.K. Coral was, dan hadden de bandieten het duel gewonnen.

Flying Horseman (Club). Goede naam, een naam die nieuwsgierig maakt. In feite een jongen met een gitaar en ongeveer de volledige Blackie & the Oohoos als begeleidingsgroep. ~~Americana~~ Australiana à la Nick Cave.

Broken Glass Heroes (Zaal). Eindelijk een volledig optreden gezien van dit hemels verbond tussen Tim Vanhamel en Pascal Deweze! Dat maakte het vooral heel erg vreemd dat gitarist Sjoerd Bruil de ster van het optreden was. Schitterende show met de compacte popsongs van voor en de wilde jams vanachter. Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik zin hem om "fucking hell" uit het raam te roepen. "Het volgende nummer is een ander nummer. Het heeft ook een andere titel," logica volgens Pascal.

A Brand (Zaal). Wat een verschrikkelijk optreden! Wat een slechte teksten! "Fight the undertaker," what the fuck? Een hol skelet waarvan het rockend vlees is weggevreten. Al bleef Hammerhead best een leuke deun.

Zender (Bar). Vijf heren van verschillende leeftijden maar met soortgelijke ruitjeshemden die aan opgewekte rootsrock doen.

Star Club West (Club, met zo'n naam kun je moeilijk elders spelen). Heupwiegende droompop met uiterst passende mompelzang en occasionele noise-uitbarstingen. Excuus: occasionele noisy uitbarstingen.

Too many protest singers, not enough protest songs

2011-02-10T11:43:00.011+01:00

't Is hier enkele dagen doodstil geweest. De schuld van de media, niet de mijne. De Morgen heeft ontdekt dat drie à vier jaar geleden enige teksten op Onderhond zijn spookgeschreven door Siegfried Bracke.

Nu worden wij natuurlijk genadeloos aan de schandpaal gespijkerd door de linkse kerk. Het werk van de georganiseerde vrijzinnigheid, een complot van socialisten, liberalen en de duivel zelf. Het zijn harde tijden.

Enkel muziek heeft mij kunnen opvrolijken.

Zondag 06 februari Stuk Leuven

Rony Prince & Duffy Dave: Elke eerste zondag van de maand is er in het Stukcafé een café dansant just wie vroeger. Een man man met een accordeon en een man met een drumstel roffelen walsjes voor de ~~bejaarden~~ oudere jongeren en Teleromeo voor de jeugd van tegenwoordig. Ideaal vertier om een rondje te wiezen met Ine Benzine en haar posse. Mijn eerste abondance heb ik gehaald, mijn tweede net niet. Opmerkelijk: alles klinkt goed op een accordeon.

Starcheck: Later die dag was er ouderwets Jazz op zondag. Groovy laidback gedoe. Aangenaam geluidsbehang. Ik werd pas echt wakker toen ze Something van George Harrison deden.

Maandag 07 februari Stuk

James Husband had een gitaar en een gezelschapsdame. Samen maakten ze liedjes die net lang genoeg in de kelder van Lou Reed hebben gekampeerd.

Echo Beatty had ook een vriendje meegebracht maar wat daarvan precies de meerwaarde was, bleef mij onduidelijk.

Azure Ray zijn twee zusjes met een hoop begeleiders. Reuzemooie laidback country noir maar na een half uur saaier dan een koud geworden kop thee.

Dinsdag 08 februari Café Video Gent

Little Trouble Kids zijn twee kleine kindjes die de boel op stelten zetten en die stelten vervolgens tot splinters herleiden. Vroeger heetten ze Boston Tea Party maar toen kregen ze een identiteitscrisis. Hun muziek rafelt langs alle kanten maar blijft dankzij power en présence moeiteloos overeind. In deze White Stripesloze tijden moeten we Little Trouble Kids dubbel zo hard koesteren.

Woensdag 09 februari Stuk

Vinz was een man met een mooie gitaar en leuke liedjes. Kleine problemen en grote sores werden afgehandeld maar er zat ook één vrolijk deuntje in.

Spencer The Rover stelde zijn nieuwe plaat The accident & other love stories voor met hulp en bijstand van The Medical Emergency Chamber Ensemble. Dat resulteerde in heul veul volk op het podium. De plaat mocht er zijn, ik moest afwisselend denken aan Berlin en SMiLE. Stel u voor dat Neil Young een rockopera zou schrijven met Crosby, Stills & Nash. Heel mooi.

Sterkte, Siegfried.

Zelfs van nachtmerries weet niet één mens of ze zijn vrees onthullen of zijn wens

2011-02-06T10:30:00.001+01:00

"Als je goed eet, goed slaapt en goed drinkt, kun je gewoon rustig op stap altijd," dixit een van de grote denkers van onze tijd, Matsoe Matsoe. Alzo kwam het dat ik gisterdag een bordje warm eten serveerde aan GW.

Het grote voordeel aan op stap gaan met GW is dat je nooit de malloot van het gezelschap bent. Meneer Agenda dreef ons naar Het Depot waar de olijke langharigen van Orange Factory een labelnight organiseerden rond het Duitse label Elektrohash.

SardoniS schonk een lekker potje beuken zoals enkel broers met baarden dat kunnen. Ik heb een broer maar hij heeft nog minder baardgroei dan ik. Over vijf jaar misschien.

Sungrazer: Vriendelijke Nederlanders die iets toegankelijker lawaai maakten. Groovy rock die op de ritmus van de psychedelische projecties schipperde tussen wild en strak, tussen rustig en galop.

Rotor: Drie instrumentale Duitsers die voor mij het hoogste punt van de avond bereikten. Als ik ooit een deurenkomedie over een wiet paffende paranoïde privédetective draai in - ik zeg maar iets - Duits expressionistische stijl, dan bel ik Rotor voor de soundtrack. Dan sta ik daar de hoorn in de handen, de mond vol tanden. Ik spreek überhaupt maar één woord Duits.

Colour Haze was de brug te ver, de emmer die de druppel deed overlopen. De stoner werd illusionair, ik werd slaperig. In mijn bed had ik een semi-erotische droom over Selah Sue maar daar wil ik niemand de schuld van geven.

Nonsens is een serieuze stiel

2011-02-05T12:03:00.005+01:00

Vergeet het toilet van Elvis en de karabijn van Kurt Cobain. Negeer de vliegtuigen van Buddy Holly, Richie Valens, Otis Redding, John Denver, Lynyrd Skynyrd en Aaliyah. Denk niet aan Jeff Buckley, Dennis Wilson, Jim Morrison en de badkuipen, havens of rivieren waar zij verdronken. Rock & roll is gisteren gestorven toen ik Caroline Gennez spotte in de AB.

Arbeid Adelt! - want daarvoor was ik natuurlijk in de AB - gangbangde vervolgens het nog warme lijk op uiterst vrolijke wijze. Een circus met dubbele bodems, een labyrint van lachspiegels, een thé dansant vol flauwekul. Twee melodicasolo's tegelijk. Dani Klein die the Monkees tackelde. Twintig blazers die uit het niets verschenen. Een achtergrondkoortje dat uit Hormonia leek weggeplukt.

Dat alles werd ongelofelijk strak gedirigeerd door de manische veilingmeester Marcel Vanthilt. Het hoogtepunt was De Congostroom met een stomend gitaarduel tussen Luc Van Acker en Willy Willy. Een gitaarduel zonder duidelijke winnaar. Ja, Willy Willy strompelde als eerste weg maar het lied was gedaan en hij had nood aan een nieuwe whisky.

Tussen die extravagante parade viel David Salomon alias Jan Van Roelen het meest op. Vanthilts originele partner in crime toen Arbeid Adelt! nog een duo was. Een ingetogen kale man met een strikje, een saxofoon en een laptop. Een rationele Her Seele. Een onderzoeker in overheidsdienst, een wetenschapper uit Oost-Absurdistan.

I'm not an artist, I just work the hardest

2011-02-04T08:20:00.002+01:00

Nimmer afkerig van een verzetje hinkstapsprong ik gisterdag richting Stuk met weinig voorkennis en nog minder verwachtingen. Op het programma stond Chilly Gonzales Piano Talk Show. Zo'n mondvol heeft zelfs Jenna Jameson zelden te slikken gekregen.

Chilly Gonzales is een man met een piano en tussen liederen door babbelde hij zich te pletter. Dat leverde zo'n spektakel op dat de naamgeving nergens te bekritiseren viel. In een vlijmscherpe rhyme vergeleek de man zich met George Gershwin. Ik zou persoonlijk nog Randy Newman, Jerry Lee Lewis en Eminem in de vergelijking proppen teneinde wiskundig te bewijzen dat de man een beest van een performer was. Daarenboven namedropte hij Larry David in twéé verschillende liederen. Een avond die niet stuk kon.

Alsof het niets koste zweefde Chilly vlotweg van Ol' Dirty Bastard naar Richard Wagner en van The final countdown naar Hotel California. Kort maar krachtig: het eerste muzikale hoogtepunt van 2011 is binnen. Concurrentie, u kan maar beter gans sterk terugslaan of op vakantie gaan tot volgend jaar.

Things to do in Borgerhout when you're dead

2011-02-03T10:30:00.000+01:00

Het motief vandaag is mijn bekrompenheid. Dan weet u dat alvast.

Mij valt altijd op bij beelden van Ray Charles dat hij voortdurend rondkijkt. Alsof hij het verlies van zijn zicht wil compenseren door zijn andere zintuigen te maximaliseren. De echo's in elke hoek. De scheuren in het behangpapier. Niets ontgaat hem. Totale openheid, totale verwondering.

Gisterdag reikte de K.U.Leuven zijn eredoctoraten uit. Dit jaar was de Italiaan Claudio Magris een van de gelukkigen. Ik citeer even uit 's mans laudatio door zijn promotor, professor Bart Van den Bossche: "Claudio Magris schrijft graag en veel over reizen. (...) Reizen betekent immers voor even aanvaarden Niemand te zijn (...). Reizen is je weg zoeken in een weerbarstige mozaïek van microkosmi, heen en weer geslingerd worden tussen verte en nabijheid (...)."

Het mag u niet verbazen dat ik een slechte reiziger ben. Stel mij voor stad X of land Y te bezoeken en mijn eerste reactie is: "Waarom?" Paradoxaal genoeg ben ik graag onderweg. Er gaat niets boven dutten op de bus of lezen op de trein.

Gisterdag was de NMBS niet mijn vriend. Noch mijn trip naar Borgerhout, noch mijn terugkeer naar Leuven konden de mazen in het spoorwegennet vermijden. Ik vind niet dat ik het recht heb daarover te klagen. Ik struikel niet dagelijks over de valkuilen der vertraagde of afgeschafte treinen. Het merendeel van de tijd gedraagt de NMBS zich als een perfecte gentleman tegenover mij.

Als je voor de maatschappij bent, moet je dikke wijven neuken. Maar wat doe je als je voor de multiculturele maatschappij bent? Is het voldoende af te zakken naar De Roma, De Mooiste Zaal Aller Tijden voor de première van Child's play, het derde hersenkind van cabaretier Youssef El Mousaoui? Als het antwoord nee is, mag u zwijgen.

Na een half uur lauwe stand-upcomedy zat Youssef door zijn stem heen. Er volgde een geïmproviseerde korte pauze die maar bleef duren. Uiteindelijk kon Youssef nog net krassen dat de voorstelling werd verplaatst naar Paasmaandag. Alsof ik dan geen gazet te maken heb. Het voor de hand liggende grapje over allochtonen die half werk afleveren, maakt u zelf maar. Ik krijg het niet over mijn hart.

Wanneer men ruzie maakt kan ik geen boeken lezen

2011-02-02T08:47:00.002+01:00

Boekjes gelezen afgelopen maand:

De rinoceros / De kale zangeres / Jacques of de onderwerping (1964) van Eugène Ionesco
Ten oorlog (1999) van Tom Lanoye & Luc Perceval

Filmpjes gekeken afgelopen maand:

Primary colors (1998) van Mike Nichols
The science of sleep (2006) van Michel Gondry
A lot like love (2005) van Nigel Cole
Almost famous (2000) van Cameron Crowe
Hellboy II - The golden army (2008) van Guillermo del Toro
New kids turbo (2010) van Steffen Haars & Flip Van der Kuil
A clockwork orange (1971) van Stanley Kubrick
De bankroet jazz (2008) van Frank Herrebout & Leo van Maaren

Maak dat u wegkomt.

The poetry of drugs & promiscuous sex*

2011-02-01T10:31:00.002+01:00

Op 27 januari 2011, toen Geert Simonis in Antwerpen arriveerde, was hij zesentwintig, een prachtige leeftijd voor een man, werkelijk het hoogtepunt van de vrijgezellentijd. Ondanks de regeringscrisis was het een prachttijd voor Geert, die nu al te waardevol, te zeer een kapitaalinvestering was om per kanon afgevuurd te worden.

In het knusse buurtzaaltje 't Werkhuys slamde een Nederlandse jongen die Timothy heette maar zich Quentin liet noemen over zijn opleiding Gender Studies. Ter countering van het politiek correcte gezwets, stuurde Geert na 's mans set de dichtstbijzijnde vrouw achter een Duvel. Vertel een geheim over de radio, publiceer het in een roddelkrant, maar vertel het nooit aan iemand die meer dan drie of vier glazen per dag drinkt.

In de afwezigheid van de dame vroeg een pas binnengekomen man in kreupel Engels aan Geert of hij die taal machtig was. Dat was hij en de man informeerde naar Lode of Carmen. De Lode die Geert kende, was niet daar. De Carmen die hij kende, heette in het echte leven Loes. Daarop duwde de man Geert een uitnodiging in de handen voor de nieuwjaarsreceptie van de PVDA. In 't Werkhuys maar op vrijdag 28 januari 2011. Terwijl het donderdag 27 januari 2011 was, Gedichtendag zoals men placht te zeggen. Toen hij dat had verduidelijkt verdween de Anglofoon als communistische sneeuw voor de zon van 1989.

Geert zat in 't Werkhuys voor een tribute aan Paul Van Ostaijen maar veel Van Ostaijen kreeg Geert niet te horen in 't Werkhuys. Wel een Brugse rapper die Drop it like it's hot herdeed in het West-Vlaams en ermee weg kwam. Het was een werkelijk schandelijk feest. Een feest waar gevochten werd en ontrouw gepleegd en waar de mensen naar huis gingen met gekwetste gevoelens en vrouwen buiten westen raakten in het cabinet de toilette.

In amper twee uur had Geert zich alle donkere magie van de wereld toegeëigend, de blindmakende belladonna, de cafeïne die fysieke energie in nerveuze energie omzet, de alruin die harmonie oplegt. Intelligente mannen spelen vlak langs de lijn tussen wat kan en wat niet kan, omdat ze dat moeten - sommigen kunnen daar niet tegen en stappen er dan uit.

Die avond was er gelukkig wel Paul Van Ostaijen in De Roma. Een voormalige pornobioscoop, de schoonste concertzaal die Geert tot dan toe had gezien. Op het programma stond De Bankroet Jazz Live. Een onduidelijke mond vol. De Bankroet Jazz is een nagelaten manuscript van Van Ostaijen. Een dadaïstisch filmscenario dat die schreef toen hij op de vlucht voor de repressie naar Berlijn was getreind.

Meer dan tachtig jaar later hadden twee Kezen, Frank Herrebout en Leo van Maaren, het scenario verfilmd met archiefmateriaal uit het interbellum. Het liveaspect van de avond school erin dat een jazzbandje onder leiding van Wouter Van Bemmel gezwind musiceerde. Bovendien werden dialogen en andere geluiden ingesproken door de drukke Leopoldsburgenaar Marcel Vanthilt, de jazzzangeres Evi De Jean en de nobele onbekende Bert Apeldoorn.

Maar dat was de tweede helft van het programma. De eerste helft was drie kwartier prachtig muziektheater. De eerder vermelde Evi De Jean speelde Nachtvogel met hulp en bijstand van het eerder vermelde jazzbandje onder leiding van de eerder vermelde Wouter Van Bemmel. Evi vertelde als Emma Clément over haar leven met Van Ostaijen in Berlijn. Ze adoreerde hem omdat hij haar gered had - rampen die op het gebeuren hadden kunnen volgen, waren als een profetie door haar hoofd gegaan; en ze had in wilde aanbidding geluisterd naar zijn sterke, zekere, beleefde stem die het allemaal in orde bracht.

Later op de avond was er als derde helft van het programma een cursus charleston maar toen was Geert reeds vertrokken teneinde de laatste trein naar huis te halen. Op die laatste trein naar huis ~~schreef~~ schrapte hij een stiftgedicht en de wereld zou nooit meer dezelfde zijn maar de dada zou altijd dezelfde zijn.

* Deze tekst bevat samples uit Teder is de nacht van F. Scott Fitzgerald.

It beats as it sweeps as it cleans

2011-01-31T17:30:00.004+01:00

Geike Arnaert was everybody's sugar. She gave it all wherever it took her. They used her up before the sell-by date. To be so sweet was her only mistake.

In de tijden voor de tijden deed ik wel eens van écrivain public. Dat ik dan ergens aan een tafeltje zat en dat mensen mij om een gedicht verzochten. Zo ook op Influenza, een literair festival in de Brusselse Beursschouwburg in april 2004.

Naast mijn zielige gedoe waren er optredens. Mijn eerste kennismaking met Stijn. Mijn eerste encounter met Rick De Leeuw. (Over mijn tweede encounter met Rick De Leeuw vertel ik een andere keer.) Én mijn eerste ontmoeting met Geike.

Als ik mij niet vergis was het haar eerste optreden ooit zonder Hooverphonic. Gesteund door een strijkkwartet bracht ze een korte set met onder andere een cover van Cactus van de Pixies. Ik herinner me dat ik totaal overvallen was door haar sexyheid. Ze was geen seut!

Die avond eindigde met Duveltjes in De Monk. Toen kon dat nog. Het was lang voor Rik Torfs er vergroeide met de toogschimmel.

Net na de tijden voor de tijden stond ik eens in Schaarbeek naast Geike op een tram te wachten. Als ze mijn leven ooit verfilmen wordt het geheid de openingsscène.

Toen ging Geike weg maar nu is Hooverphonic terug. Met Noémie Wolfs, zangeres nummer vier alweer. Ik ging gisteren een kijkje nemen in de AB en werd op geen enkele manier verrast.

In The world is mine keelde het wicht dat de wereld van haar was. Geen kat die haar gelooft maar Hooverphonic mag ze gerust hebben. Dat werd duidelijk toen ze 2Wicky - Het Liedje Waar Het Allemaal Mee Begon - naar haar hand zette. Een hand die van naaldje tot draadje gedirigeerd werd door Alex Callier, De Grote Architect.

Een leuk concert maar Hooverphonic by numbers. Bovendien stoorde ik mij aan het veelvuldig gebruik van samples. Dat het duur is om overal strijkers mee te slepen begrijp ik heus maar het is toch niet onmogelijk om Mad about you zonder violen te doen?

Post scriptum: Marble Sounds was een puik voorprogramma. Elke keer we elkaar tegen het lijf lopen wordt hun muziek ietsje aaibaarder langs links en ietsje stekeliger langs rechts.

Post scriptum bis: Waarom is dat Hairglowproject van Alex Callier nooit iets geworden?

Never critique a critic, folks, they get very sensitive

2011-01-30T10:06:00.003+01:00

Gisteren mocht ik voor de tweede keer met den busch naar Den bosch om fun te maken in de finale van Brabant Gedicht, de enige poëziewedstrijd ter wereld die een taalfout in haar naam torst. Ik deed gewoon mijn ding maar de jury had zoiets van: wij vinden het niet kunnen wat die Simonis doet. Mijn woede en verdriet waren groot maar werden adequaat gecounterd door inheemse trippels, in spek gewikkelde stukjes kip en Bossche bollen.

Later bij het concertgebouw is er sprake van een knoop

2011-01-29T09:47:00.002+01:00

De gevreesde reüniekoorts is uitgegroeid tot een pandemie op deze muzikale aardkloot waar ik de kosmopoliet uithang. Tot nog toe bleken slechts drie groepen immuun te zijn: the Smiths, At The Drive-In en Soulsister. Drie gezelschappen met grote ruzie en een heldhaftige koppigheid.

Helaas is Soulsister bezweken. De melkboer en de filosoof hebben hun waarden verpand voor een zak duiten, een bak Duvel en een handvol categorische imperatieven. Door het dezer dagen begeleidingsgroeploos op een duobaan te houden, moeten Leyers en Michiels hun Judasloon slechts in twee delen. Die mannen hebben vast een goede boekhouder.

Ik ging gisterdag een kijkje nemen in Het Depot. Tot mijn verbazing werd The way to your heart als eerste nummer voor de leeuwen geworpen. Daarna hoorde ik toppie pop waar ik verrassend veel nummers van herkende. De teksten waren ietwat knullig maar dat gaf niet. De basic instrumentatie - veelal gitaar en toetsen - bleef verrassend goed overeind en hield de troepen van Generaal Bombast buiten de deur.

Een degelijk optreden heet dat dan. Niets om het enthousiasme van het publiek te rechtvaardigen maar toch. Dat publiek had de tand des tijds duidelijk minder goed doorstaan dan Soulsister. Veruit het lelijkste publiek dat ik ooit heb gezien in Het Depot. En ik ben er al naar metal geweest.

Het leukste moment was toen Polle Papa Paparazzi van Lady Gaga op een vleugel tokkelde. De leukste comment kwam van de mevrouw achter mij:

"Ze hebben geen uitgesproken stijl. Daarmee is hun muziek ook tijdloos. Er staat geen tijd op. Ge kunt er altijd naar luisteren."

Een vrouw kan in veel kerken binnen

2011-01-28T11:44:00.000+01:00

"Ik kan niet trouwen met een man zonder internationale bekendheid. Zo zit ik gewoon niet in elkaar." Alma Mahler (1879-1964) was een slet met ambitie. Als een kleuter met een willetje, kreeg ze al wat ze verlangde. Eens het nieuwe speelgoed op haar matje stond, verloor ze haar interesse.

Voor componist Gustav Mahler gaf ze haar eigen muzikale ambities op. Voor architect Walter Gropius gaf ze haar huwelijk met Mahler op. Voor de wilde expressionist Oskar Kokoschka gaf ze haar zekere bestaan met Gropius op. Voor de Joodse schrijver Franz Werfel zette ze haar antisemitisme op pauze. Voor haar onstuimige leven betaalde ze met een gruwelijke reeks miskramen en vroeg gestorven kinderen.

Annelies Verbeke - nog zo'n kleuter met een willetje - goot het leven van Alma in een toneelstuk: Almschi! Woensdag werd het in de Leuvense Schouwburg opgevoerd door SKaGeN en Octopus Solisten. Toen een man slechts gehuld in een lendendoek en een zender voor zijn microfoontje op een bankje ging liggen, wist ik dat het toneelstuk snor zat. De beste reactie die ik heb gehoord, was het ene schoolmeisje tegen het andere: "Gij zijt precies nog nooit naar het theater geweest."

Aan het einde had Alma het merendeel van haar mannen, het merendeel van haar kinderen, twee wereldoorlogen en een economische crisis overleefd. Toch hield ze vol: "Ik ga niet naar begrafenissen." Toen was Alma dood en verlieten de vleermuizen de klokkentoren.

Er is geen conclusie. Er is enkel een lied dat ik met u wil delen.

A special effect without a story is a pretty boring thing

2011-01-27T07:05:00.001+01:00

Gedichtendag is ons miezerige taalgebiedje dus Gedichtendag op mijn miezerige blogje!

beatnik bootcamp

doorheen de puinhopen van de nacht
kraaide ik een nieuwe ochtend bijeen
het was vroeg dag en ik schrok
toen ik de deur van de kroeg zag

thomas en de puzzelaar
maken elke middag ruzie daar
ze boemelen tot ze barsten
ze drinken koffie tot er een ramp gebeurt
ze ontbijten tot de avond valt

tussen foto's van mensen
die al dood zijn
en foto's van mensen
die nog leven

een eeuwige krant bij de hand
een sudoku die niet wil lukken
een sudoku die lijkt te lukken
een sudoku die mislukt

Je houdt ervan of je houdt er niet van, maar op mijn leeftijd nog van stijl veranderen, dat zit er niet in.

De nabije omgeving van de mens is de medemens

2011-01-26T11:06:00.008+01:00

Hello, and welcome to Jazz Club. Tonight: latin jazz. Mmmmm. Nice!

"Is het jazz? Is het pop? Is het afro? Is het latin? Is het lounge? Het Amsterdamse New Cool Collective is het allemaal tegelijk. Zolang het gezelschap, dat een grote bezetting (New Cool Collective Big Band) en een kleine (New Cool Collective) kent, het publiek maar kan laten dansen."

Aldus Tom Engelshoven in zijn artikel Op reis met New Cool Collective lang de zomerfestivals uit de Oor van oktober 2005. Fucking lang geleden zeg. Toen ik Brussel dumpte en met Leuven in bed kroop, fusioneerde Oor met Aloha. Het tweewekelijks tijdschrift werd een maandblad en ik sloeg aan het lezen.

Engelshovens artikel is mij altijd bijgebleven. Ik heb nimmer de honing van New Cool Collective op mijn tong mogen ervaren. Mijn fundamentele nieuwsgierigheid naar het combo dat genres met dansbaar resultaat in de blender kiepert, bleef echter sluimeren. Groter dan het boodschappenlijstje van Wouter Vandenhaute was dan ook mijn vreugde toen werd aangekondigd dat New Cool Collective vrijdag in het gezelschap van Jules Deelder naar Het Depot kwam.

Mijn favoriete anekdote over Deelder komt uit Brood en spelen van Bart Chabot. Een verslag van de theatertour Apocrief waarmee Chabot, Deelder en wijlen Herman Brood eind jaren negentig de Lage Landen aandeden.

"'Ik was bij Citroën vanmiddag om een nieuwe reclamecampagne te bespreken. Ik zeg tegen die gasten: "Wat zouen jullie ervan zeggen om het voortaan op "Maak nu een proefrit bij uw Citroën-deelder" te houen, in plaats van Citroën-dealer?'
"Ja, mijnheer Deelder, want...?"
"Kijk," zei ik, "om het woord dealer hangt toch ergens een vage associatie met drugs en..."
"O ja, mijnheer Deelder, dat zijn we helemaal met u eens."
Dus daar waren we snel uit. Het mooie is. Ik ben een van Nederlands bekendste amfetaminegebruikers, onderwijl dat die halleve zool van Chirac te pas en te onpas te hoop loopt tegen het Nederlandse drugsgedoogbeleid. En uitgerekend ik maak reclame voor het meest prestigieuze automerk van Franse origine."

De samenwerking vrijdag bestond voornamelijk uit een optreden van New Cool Collective. Deelder las af en toe een gedichie voor. Deelder zong af en toe een liedje. Zodoende haalde Deelder af en toe serieus de vaart uit het optreden. Anderzijds was hij wel de ster van de avond. The meaning of life, dat is Jules Deelder met een stel maracas in zijn klauwen.

"We hebben er eigenlijk een hekel aan, jazz. Behalve aan Art Blakey."

Aldus Benjamin Herman, saxofonist en leider van New Cool Collective, in het eerder vermelde artikel in Oor.

"If you feel like tapping your feet, tap your feet. If you feel like clapping your hands, clap your hands. And if you feel like taking off your shoes, take off your shoes. We are here to have a ball. So we want you to leave your worldly troubles outside and come in here and swing."

Aldus jazzlegende Art Blakey op Wikiquote.

Ik heb vrijdag met mijn voeten getapt. Ik heb vrijdag in mijn handen geklapt. Ik heb vrijdag mijn schoenen aangehouden. Ik heb vrijdag geswongen. De avond eindigde in een groot uitroepteken maar ik kan enkel afsluiten met enkele vragen. Wil er iemand met mij een collectief oprichten? Zou ik mezelf nachtburgemeester van Leuven kunnen noemen én ermee wegkomen? Komt gij hier vaak én drinkt gij iets van mij?

De grens tussen feest & epilepsie

2011-01-25T10:45:00.004+01:00

Na de volgende oorlog ben ik een veteraan. Ik had zaterdag een jas van twee meter aan. Ik droomde over grote avonden op plaatsen waar men mag samenscholen volgens de wet van Zweden en Perzen.

Ik volgde mijn droom naar de paradoxale hemel die mijn vader Borgerokko pleegt te noemen. Onder de vlag Mauroworld was in Trix een thema-avond opgezet rond Mauro Antonio Pawlowski. Nog steeds een van de weinige mannen ter wereld die ik desgewenst probleemloos zou pijpen.

(De andere man ter wereld die ik desgewenst probleemloos zou pijpen is Nick Cave. Mijn blowjobskills zijn goed tot zeer goed. Matig wanneer ik kebab heb gegeten. Zaterdag had ik chili con carne gegeten.)

NieuwZwart Trio produceerde enig puik kabaal om de avond op gang te trekken.
Hitsville Drunks is Mauro die in een achterkamer van een vervallen pandje op Heartache Avenue ruwe ballades schrijft over verlies, verlangen, verdriet en andere woorden die met "ver" beginnen.
Pawlowski is wat er gebeurt als je woeste reatards muziekinstrumenten geeft in plaats van ze vast te binden. Was ik minister van Volksgezondheid, ik zou dit subsidiëren.
Possessed Factory was abstract lawaai. Klonk als een soundcheck maar dan minder boeiend.
Mauro & the Grooms was de terechte afsluiter. Zelden rook de Antwerpse nacht zo naar seks. Er sijpelt nog steeds een kwakje zoute yoghurt uit mijn rechtermondhoek. Ik ga dadelijk mijn tanden poetsen.

Gay electronic jazz

2011-01-24T10:38:00.001+01:00

In sommige kringen is het toegestaan te vloeken om je woorden kracht bij te zetten. Tenzij ik beslis om mij voltijds te storten op het schrijven van een autobiografie zal ik dat vanaf nu dan ook doen, godverdomme.

Gisteren was een goede dag. Ik redde het land met 33.999 vriendjes. Ik dronk vier Duvels met twee Walen. Ik bezocht Lidlboj in het Stukcafé. Ik zou kunnen uitweiden over de Jazz op zondag maar ik citeer liever een stukje Ten oorlog.

Go find a klooster en houd u daar koest.
Let no gesnotter and no hysterie
Drive you insane en leg u enkel toe
On that in which a wijf de vent verslaat:
Zo zacht en zwanger zijn als een konijn.
O suger baby honeypop of mine:
How far I flee, wat ik ook moet doorstaan,
Zorg voor mijn modderfokking erfgenaam.

Ideas cost nothing & require zero risk

2011-01-15T13:53:00.003+01:00

Toen ik het concept stapelgedicht tegenkwam, wilde ik het ook eens uitproberen. Zo iemand ben ik nu eenmaal. Maar toen berichtte Het Belang van Limburg erover. Op slag was mijn goesting verdwenen. Zo iemand ben ik nu eenmaal.

Onlangs besliste juffrouw Bebatjof dat sinds die noodlottige dageraad genoeg almanakken zijn versleten om overnieuw te beginnen. Gescherpte griffels, gekuiste leien. Ik ben haar gevolgd. Zo iemand ben ik nu eenmaal. Bovendien een prima reden om na mijn cd-rek ook Mijnheer Boekenkast te fatsoeneren naar het nieuwe decennium toe.

Het resultaat:

Omgezet naar een iets leesbaarder medium geeft dat:

portret van een verloren jongeman

de laatste dichters
jongens onder elkaar
zes ruggen in duizend stukjes
en ééntje zag ze vliegen
dankzij de joden

microslaven doen
nog werk onderweg
zeven sloten
in het teken van de ram

boze jongens
de aanslag
hond bijt hond
de president is dood
moord op muziek
littekens in een gelooide stierenhuid
keizers sterven niet in bed

ik ben een ruwe pit
mijn ziel antwoordt in muziek
ik zal spuwen op jullie graf
binnen deze muren
op de grasgrens

plotseling gebeurde er niets

Je m'enferme dans la cuisine, il reste un peu de café

2011-01-14T15:33:00.005+01:00

Tussen twee tassen koffie door mijn cd-rek opgeruimd. Op volgende anomalie gestoten.

Waarom bezit ik in Gods naam twéé cd's van Billy Bob Thornton?

A pigsty of broken dreams

2011-01-12T10:11:00.007+01:00

Maandag twintig augustus 2007 slaagde ik voor het theoretisch rijexamen. Vrijdag twintig augustus 2010 verviel mijn voorlopig rijbewijs. Afgelopen maandag ben ik opnieuw geslaagd voor het theoretisch rijexamen. Benieuwd waar ik op vrijdag tien januari 2014 zal staan in dit leven. In de file of aan de bushalte, op een perron of aan een tankstation?

Lang leve Sinfest.

He's just being mental

2011-01-04T13:12:00.007+01:00

"Ik moet geopereerd worden. Ik heb een heel klein hersentumortje. Het is zo verholpen hoor. Hij zit helemaal aan de buitenkant. Ze hebben hem er in een paar minuten uit."
(J.D. Salinger - The catcher in the rye, 1951/2010, p. 83, vertaling Johan Hos, eigen parafrase.)

Opeens een bult. Plots een gezwel. Een nieuwjaarscadeau van mezelf aan mezelf. Achteraan mijn hoofd rechts. Niet pijnlijk maar wel gevoelig. Er voortdurend aankomen. Constant controleren. Groeit ze nog? Krimpt ze al?

Mijn vermoeden dreef onwillekeurig richting hersentumor. Een koekoeksei dat mijn brein overneemt tot ik langzaam cel voor cel rot word. Mijn persoonlijke builenpest. Een uitgepuurde bundel venijn. Het concentraat van een kwarteeuw twijfel en zwartgalligheid. Wat voor dood wil ik? Wat voor begrafenis wil ik?

In de film Trainspotting overlijdt het personage Tommy aan toxoplasmose. "It's like an abscess on your brain" veroorzaakt door kattestront. Mijn allergieën verbieden mij regelmatige omgang met een kat. Dat kan het dus niet geweest zijn. Mijn neuroses gebieden mij daaraan toe te voegen dat in het boek Trainspotting niet Tommy zo aan zijn eind komt maar Matty.

Zondagavond is de bult vanzelf ontploft als een kamikaze. Een puist die zichzelf uitdrukt. Een norse floep, een implosie van mijn brein, een vacuüm dat groter wordt. Het vrijgekomen prut verspreidde een ongelofelijk wanstaltige stank.

Haar en handen gewassen maar de nieuwsgierigheid liet zich niet wegspoelen. Mailtje naar het lief van mijn vader. Zij is gynaecologe, zij zet kinderen op de wereld alsof er grof geld mee te verdienen valt. Volgens haar was het "zeer waarschijnlijk een steenpuist." Goed ontsmetten was de boodschap "anders komt het snel terug."

Helaas was het helmboswuivende slagveld moeilijk te ontsmetten door mijn wilde haren. Gisterenavond belde mijn vader om er zeker van te zijn dat ik naar de apotheker zou gaan achter isobetadine. De vloeistof, niet de zalf. De mevrouw van de apotheek smeerde mij echter Hexomedine aan.

Bijwerkingen zijn volgens de bijsluiter: "prikkelingen, jeuk, branderigheid, droge huid. Uitzonderlijk kunnen allergische huidreacties en zelfs anafylactische reacties optreden."

Anafylaxie is volgens Wikipedia "een snelle systemische allergische reactie." Symptomen zijn onder andere: "ademhalingsmoeilijkheden, lage bloeddruk, flauwvallen, bewusteloosheid, galbulten, rode kleur, opgezwollen gelaat, tranende ogen, braken, jeuk, angst."

Ik ben bang en dadelijk ga ik wenen. Nu zit ik hier in zak en as met een krater achter mijn rechteroor die ik een week lang tweemaal daags moet ontsmetten. 2011 wordt het jaar waarin ik sukkel met mijn gezondheid.

De vraag naar boeken is zeker groot genoeg

2011-01-02T00:15:00.005+01:00

Mijn lectuurlijstje van december MMX is simpel: Stijloefeningen (1995) van Raymond Queneau. Mijn filmlijstje van december MMX zit iets complexer in elkaar. Vooreerst was er mijn bezoekje aan het Internationaal Kortfilmfestival Leuven.

De volgende (2010) van Barbara Raedschelders
Mouse for sale (2010) van Wouter Bongaerts
Entre toi et moi (2010) van Virginie Suriano
Filomenia (2010) van Julio C. Lopes
The craving of the scarecrow (2010) van Nathalie Bruyer
Looking for the sun (2010) van Daphné Van Gerwen & Frédéric Plumey
About a cat (2010) van Daan Cools
Yagmar duasi (2010) Eser Unal
Goed nieuws (2010) van Kris Mergan
Memee (2010) van Evelyn Verschoore

Daarnaast heb ik ook nog echte films gekeken.

22 mei (2010) van Koen Mortier
The social network (2010) van David Fincher
Psycho (1960) van Alfred Hitchcock
En waar de sterre stil bleef staan (2010) van Gust Van Den Berghe
The artist formerly known as Captain Beefheart (1997) van Elaine Shepherd
Tamara Drewe (2010) van Stephen Frears
Private parts (1997) van Betty Thomas
Telstar (2009) van Nick Moran

Een blogstukje van niets. MMXI kan alleen maar beter worden.

Duurzaamheid kan heel lang meegaan

2010-12-30T13:13:00.005+01:00

Lieve mama & papa,

Jullie zijn een bende mondige ego's voor wie het nooit goed is. Hoeveel schade kan ik aanrichten met mijn pen? Zullen we het even uittesten? 2010 was niet het jaar waarin ik mijn leven eindelijk volledig op de rails kreeg. 2010 was wel het jaar waarin ik een job vond en die geweldig deed.

Voor de rest is er niet al te veel veranderd. Het was een jaar van duisternis, nihilisme, woede, ontevredenheid, liefde, misantropie en psychose. Een jaar om nu rap rap in lijstjes te gieten en dan weg te kappen als een vergeten tas koffie. Koud, bitter, pikzwart, verspilde energie.

Compact disc van het jaar: De wereld mag zo zot zijn van The suburbs als ze zelf wil. Ik heb haar dertigduizend kansen gegeven en toch is er geen kwartje gevallen. Bij Grandchildren of the revolution van Broken Glass Heroes tuimelden mijn muntjes vanaf de eerste luisterbeurt de grond op. Het geld groeit pertang niet op mijn rug.

Concert van het jaar: Chronologische top vijf: Part Chimp op Rock Herk, Das Pop op Bruksellive, DJ Shadow in het Rivierenhof, Kyteman in de AB en No Means No in het Stuk. Op de reservebank zitten Dee Dee Bridgewater en Randy Newman uit te blazen van hun respectievelijke passages in de AB.

Film van het jaar: The ghost writer en Exit through the gift shop. Binnenlands leuk: Adem.

Boek van het jaar: Ik durf niet te zeggen dat ik Huis van de aanrakingen van Peter Verhelst heb begrepen maar het heeft mij wel gegrepen. Neem het mij niet kwalijk en ik zal het jullie niet kwalijk nemen.

Theatervoorstelling van het jaar: Het leven en de werken van Leopold II (KVS) maar dat telt eigenlijk niet mee. Tellen wel mee: Bezette stad (ook KVS) en De Kafka's (Theater Antigone). (San F. Yezerskiy verzamelt as we speak keien om mij te stenigen, moeder. Geen paniek, vader. Caroline Gennez verzamelt as we speak een regering om mij te beschermen tegen die wapensmokkelaar, die hobbykok, die millenniumstudent, die cafeïnekat.)

Voor 2011 heb ik twee goede voornemens. Ik wil de verkeerslichten van de natie zo ver krijgen dat ze naar mijn pijpen dansen. Ik wil het woord autosalonfähig in de Van Dale binnensmokkelen. Mijn realisme is licht als een veer, jullie geduld is zwaar als een berg. Ik bof maar met zulke ouders.

Verder zal ik musea bezoeken, literaire tijdschriften lezen en naar lezingen gaan. Het zal mij uit mijn moeilijkheden halen en mijn geest vormen. Binnen een jaar ben ik een ontwikkeld mens.

Jullie kapoen,

Geert

Money can't buy life

2010-12-29T15:29:00.003+01:00

Zullen we het tussen schuld, boete, misdaad en straf door even maar, heel even maar hebben over illegaal downloaden? Mijn broer downloadt tegenwoordig via BitTorrent. Dat levert hem muziek op per discografie. Het levenswerk van deze of gene artiest inclusief alle ep's, b-kantjes, demo's, bootlegs en vies ondergoed. Zelf bezig ik nu en dan Soulseek. Dat levert mij muziek op per plaat: het kunstwerk an sich, liederen in context.

Vroeger gebruikte ik Kazaa. Dat was downloaden per liedje en desgewenst de plaat zelf maar samenleggen als een puzzel van tien à vijftien stukjes. Op die manier kwam niet elke lied uit dezelfde bron en dat vloekte wel eens. Mijn exemplaar van Greendale van Neil Young bestaat voor de helft uit liveopnames. Ik heb altijd gedacht dat mijn al even illegale exemplaar van Trout mask replica een soortgelijk probleem kende. Er zitten vreemde klikken in het gedicht The dust blows forward 'n' the dust blows back. Ik ging ervan uit dat de mp3 geript was van een lp.

Nu vernam ik echter uit het Beefheart-in memoriam van The village voice dat de Kapitein die tekst regel per regel heeft ingesproken. Het geklik is het aan- en uitzetten van de taperecorder. Ik dank Onze Lieve Heer en Zijn plaatsvervanger hier op Aarde dat die plaat zo ondoorgrondelijk is dat deze opheldering niet voor ontluistering zorgt.

Ik las ooit dat John Frusciante in zijn tienerjaren elke ochtend naar Trout mask replica luisterde als garantie voor een dag vol creativiteit. Ik heb het geprobeerd. Ik heb het drie dagen geprobeerd en ben toen overgeschakeld op easy listening. Illegaal gedownloade easy listening.

Het is niet gemakkelijk mens te zijn, zeker niet als het winter is

2010-12-28T11:52:00.002+01:00

En waar En waar de sterre stil bleef staan stil bleef staan, bleef Geert Simonis stil staan. Rood pluche aan de voet van het witte doek. Vuile beelden, een kerstverhaal zoals Pietje de Leugenaar dat zou vertellen.

Misschien moet ik zelf maar een ster aan een latje nagelen en het volgen doorheen bos en polder. Een baken voor orde op zaken in dit richtingloos bestaan. Ik zal er niet bij zingen, de mensen zouden dat niet begrijpen.

Ik zal naar Brussel strompelen, ik zal naar Laken kruipen. Tot ik op audiëntie mag bij Albert II. Tot ik Hem kan vragen hoe Hij dat doet. Elk jaar weer Driekoningen in Zijn eentje overleven.

I don't torture chickens

2010-12-26T09:25:00.000+01:00

Na drie uur op vier treinen beloofde een bordje aan het buffet mij Provençiaalse saus. Het grapje over provincialisme maakt u zelf maar.

Na drie uur en vier gangen dompelde een vader de tutter van zijn baby even in zijn Duvel. De kleine kalmeerde niet. Elke alcoholist is ooit met melk begonnen maar dit kindje maakt de overstap wel heel vroeg.

Na drie uur en vier kaartspelen moest ik naar F.C. De Kampioenen kijken. Alle grapjes gingen over seks en er deden personages in mee die ik nog nooit had gezien.

Mistakes become motifs

2010-12-23T20:12:00.001+01:00

Beeld u in dat de film 1 april voor gevorderden bedolven wordt onder kilo's nuance. Nee wacht, ik zal het anders proberen uit te leggen.

Ik luister wel veel naar muziek - hiphop, Eminem, Red Hot Chili Peppers - maar dat is gewoon om bezig te zijn. En ondertussen zit ik wat te surfen. Ik doe écht niet veel. Ik teken wel veel maar dat trekt op niks. Schrijven, daar haal ik goeie punten op. Verhaaltjes verzinnen, dat lukt wel. In mijn hoofd gebeurt er dan meteen van alles. Als ik ergens aan begin, moet het in één keer af zijn, ander heb ik geen goesting meer. Ik heb niet veel geduld. Maar er is niet veel dat mij van streek brengt. Ik neem het leven zoals het komt. Nee wacht, ik had dat anders moeten uitleggen.

Vanmiddag zouden the Van Jets in het Pauscollege busken voor Music pro life. Ik wachtte drie kwartier en mijn tenen werden zwart. Toen kwam het bericht dat de tourbus tussen Brussel en Leuven vastzat in de sneeuw. Met de vijf euro die ik mentaal al richting dat aidswezen had gestuurd, ben ik gaan pokeren. Vierenzestig cent gewonnen. Nee wacht, ik zal het anders proberen uit te leggen.

In de promotiezaal van de universiteitshallen zong een koor tien liedjes die allemaal over Betlehem gingen. Daarna kreeg ik spuitwater, kaas, soep, peperkoek en glühwein van de vicerectoren van de universiteit. Het was de eerste keer dat ik glühwein dronk en het was de laatste keer dat ik glühwein dronk. Nee wacht, ik had dat anders moeten uitleggen.

Een wet van meten & persen

2010-12-23T10:15:00.002+01:00

Mensen zoals ik verdienen zo nu en dan een extra pauze. Helemaal niets doen en gewoon genieten. Ik heb gisteren echt gemààn veel cookie dough binnengespeeld op een tempo dat toch wel een beetje, ahem, bezwaarlijk te noemen was.

Heb ik 2010 onder de knie of heb ik 2010 niet onder de knie? Dat is de vraag. Heb ik 2010 nog niet onder de knie dan moet ik er over schrijven. Reflectie by proxy. Terugblikken per pen. Gisterdag werd in de Leuvense schouwburg het muzikale jaar samengevat door Luc Janssen: Dit was 2010! Muziek.

Afgaande op gisterenavond moet 2010 een enorm mak jaar geweest zijn, een richtingloos beekje dat gevaarlijk naar stilstaand water neigde. Tamme interviews van Luc, terminaal ongrappige terzijdes van Alex Agnew, een misplaatste ode aan haar laptop door Katia van Rock Ahoy.

Wil ik niet verzuipen in 2011 dan is pompen de boodschap. Liefst op de juist plaats. Positief denken als reddingsvest. Zal ik het nu al even aan de borst drukken? Ik heb drie muzikale goudklompjes opgevist uit de modder. Baby, don't worry van Broken Glass Heroes, Matchbox car door Guy Swinnen, The letter door De Laatste Showband.

Het laatste nieuws is het grootste nieuws: Timmetje Vanhameltje heeft gezegd dat hij in 2011 een nieuwe plaat voor Millionaire gaat schrijven. They say he can't but he does what he wants to! I'm on a high and I can't stop rolling.

Donker dansbaar dankbaar

2010-12-21T11:49:00.000+01:00

Gisterdag had ik goesting in een shot cultuur. Ik driekwartswaggelde naar het Stuk voor de dansvoorstelling Monsoon 2010. Daarin liet artist in residence Arco Renz een handvol Aziaten van jetje geven. De rest van de week mogen zij ad hoc samenwerken met Vlamingen. Donderdag zal het resultaat daarvan in datzelfde Stuk te zien zijn.

Gisterdag kregen we vier vignetten. In het eerste bestormde Eisa Jocson een Chinese mast. Dat is code voor: ze paaldanste. Toen viel ik in slaap. Ik werd aan het eind verdwaasd wakker. Ik had nood aan duiding en aan duiding bij die duiding. Ik kreeg enkel een glaasje cava. Daarmee was ik ook content.

Kroniek van een aangekondigde jood

2010-12-18T12:08:00.003+01:00

De ochtend volgde te snel op de avond. Hij sloft zijn werkhok binnen. Slordige nota's overal, de lucht zo muf dat hij tastbaar is, de piano onaangeroerd. Een half uur later sleept de componist zichzelf binnen. De opdrachten zijn duidelijk: een trage voor de crooner van de dag en een snelle voor het meidengroepje van volgende week. Gedachten en gepingel vloeien samen tot de twee liedjes klaar zijn. Niet geweldig maar ook niet slecht. Maakt toch niet uit. Over een maand fluit iedereen andere melodieën. Dan staat de hitparade boordevol ander bandwerk. Ook geschreven in een claustrofobische kubus door mannen met piano en potlood.

They say the neon lights are bright on Broadway. Op nummer 1619 van die straat staat the Brill Building. In de jaren vijftig en zestig werd er aan een razend tempo en op industriële schaal popmuziek geschapen. Een systeem dat ineen zakte toen het dogma Gij Zult Uw Muziek Zelf Schrijven op de hielen van Bob Dylan alles veranderde.

Achteraf is gebleken dat de wegwerppop van die dagen wel degelijk bestand was tegen de scherpste tand des tijds. Yakety yak, Save the last dance for me, The loco-motion, Viva Las Vegas. Liederen die minstens een keer per maand een blokje omlopen op het stratenplan van mijn hart.

De auteurs? Grote namen als Burt Bacharach en Hal David, Neil Diamond, Gerry Goffin en Carole King, Jerry Leiber en Mike Stoller, Barry Mann en Cynthia Weil, Doc Pomus, Neil Sedaka. Veel legendarischer kan je als m/v achter de schermen niet worden.

Zal ik mij alvast excuseren voor de knullige poging tot evocatie van het leven en werken aldaar in de eerste paragraaf? Waar ik uiteraard naar toe wil: ik, gisterdag, AB, Songs from the Brill Building.

They say there's always magic in the air on Broadway. Een tribute dus aan de songs van the Brill Building. Deuntjes die zijn blijven hangen terwijl de namen van de auteurs en de uitvoerders verbleekten tussen het woestijnzand. Zet Patrick Riguelle op een podium met John Terra. Vul aan met de halve Laatste Showband en enkele gasten. Het soort avondje dat niet meer stuk kan, toch?

They say the girls are something else on Broadway. (En ook wel: this is a man's world but it wouldn't be nothing without a woman or girl.) Het waren de dames die het hoogst scoorden gisterenavond. Lady Linn (Riguelle: "Mag ik Lady zeggen?") gooide een strike met Walk on by. Marie Daulne bracht Fever alsof ze slaapwandelde van koortsdroom naar nachtmerrie. Dany Caen heroverde It's my party met één welgemikte karateschop in de lever van Amy Winehouse.

Minpuntjes? Ik kan best verdraagzaam en ruimdenkend zijn maar zelfs in de martelkamers van Dachau lieten ze John Terra geen twéé Neil Diamond-medleys zingen.

De ballade van het drankorgel

2010-12-16T11:13:00.012+01:00

Zaterdag was ik voor de verandering aan het thuisfront. Zoals gepland heb ik Ik zat op het dak van Daniil Charms uit de boekenkast getrokken. De bladwijzer smaakte naar madeleine.

Een ticket voor het optreden van Arno in het Dommelhof in Neerpelt op twee november 2002. Een cadeau voor mijn achttiende verjaardag. Mijn rechterhand zat in een verband die avond. De dag ervoor was een bescheiden feestje fataal afgelopen.

Alcohol.
Hoogmoed in het aanschijn van de meerderjarigheid.
Gekloot met een brommertje.
Een brutale knuffel met het asfalt.
Een bezoekje aan de spoed.

Sindsdien ben ik aplenty bezopen geweest. Sindsdien heb aplenty domme dingen gedaan. Sindsdien ben ik nooit meer op de spoed beland. Een bevinding die mij gerust stelt. Acht jaar ouder, een greintje wijzer.

Gisteren passeerde meneer Hintjens in Het Depot. Ik ben als vanouds gaan kijken. Dom, dom, dom. De ontgoocheling smaakte naar madeleine. Waarom ga ik in Gods naam nog kijken? Omdat de achttienjarige in mij blijft hopen op de heropstanding van de gevallen engel.

The lonesome Zorro had exact tweeënhalve verrassing bij. De halve was dat we Oh la la la in de Balkanversie geserveerd kregen. De andere twee het opvissen van Watch out boy en Je veux nager. Dat de man tegenwoordig vier keer een liedje gezeten brengt, zegt iets over zijn leeftijd. Dat hij er mee wegkwam, zegt meer over zijn charisma. Toch kreeg Arno mijn ingewanden amper aan het borrelen.

Desondanks was de fles jenever een half uur later leeg. Ik stuikte ineen. Ik lag in de goot. Mijn ogen gefixeerd op de sterren. Een uitspansel waar Arno niet meer tussen blonk. Mijn vriend, ik ben niet boos. Ik ben een teleurgestelde achttienjarige, jij een gevallen held. Alcohol, hoogmoed, gekloot. Moet ik je naar de spoed dragen?

Koop u een boek & lees het

2010-12-14T14:05:00.002+01:00

De tekstjes op mijn blog zijn mooi maar ik sjoemel met de waarheid. Het stoort jullie maar jullie durven niet te klagen. Of toch? Wie zuigt de spits af?

Als de zon naar liefde ruikt dan waggel ik naar Alma 3 voor een spelletje Raad Je Avondmaal. Koud stoofvlees met een Westmalle erover gekapt. Wat zal ik spouwen vanavond? Angst, vernedering of hoop?

Ik wist niet wat handgeschept papier is. Nu weet ik het wel. Mokkel lachte mij gisterdag uit omdat ik niet wist wat handgeschept papier is. Dat was nadat ik haar had uitgelachen toen ze vroeg of de frase "Run, Forrest, run!" uit Saving Private Ryan kwam.

Dat was nadat we naar De Kale Zangeres van het Campustoneel waren geweest. De Koelisse, een zaaltje onder Alma 3. Heverlee, een dorpje onder Leuven.

Je moet bij een gesprek steeds het onderwerp in je achterhoofd houden. Absurd theater breekt breed glimlachend met die regel. Eugène Ionesco, schrijver van De Kale Zangeres, is samen met Becket de grote naam van het genre.

Ik verwachtte iets goed à heel goed. Het Campustoneel slaagde er echter in De Kale Zangeres te brengen als een tweederangsklucht van een KWB-afdeling uit de provincie.

Ik had het verzameld werk van Ionesco op voorhand uit de boekenkast geplukt. Wat maakt dat ik nu door drie boeken tegelijk wandel. Voor je het weet is het 2011 en sta ik nog geen meter verder.

Some of my best friends are journalists

2010-12-13T00:06:00.001+01:00

Elke dag is een avontuur in mijn kronieken. Pikzwarte inkt op perkament. Hardnekkig kippenvel op de armen. Kleine Zus is onlangs naar Haar Eerste Optreden geweest. Dat doet mijn hart gloeien van trots tot het in een straal van vijf meter rond mij lente is.

Het optreden in kwestie was K3. Ik kan dat spijtig vinden maar ik kan dat niet onverwacht vinden. Smaken verschillen en er is een generatiekloof. Desgevraagd antwoordde Kleine Zus dat de meiden van K3 alle liedjes hadden gezongen.

Zaterdag bracht een familieuitstap mij naar Palethe in Overpelt. Helder baken tussen de Limburgse nevelen. Tante Directrice had haar poorten opengezet voor Stijntje Meuris en zijn gevolg. De pijpgrage hoer van het toeval had mij zitplaats K3 toebedeeld.

Meurisfanschap stroomt bij ons door de bloedbaan. Het is verankerd in de diepste bodem van ons dna. Vader mag bij de open haard graag verhalen hoe hij Noordkaaps homecoming gig heeft gezien een week nadat ze de Rock Rally wonnen. Broeder mag graag plannen smeden tot het stencillen van Stijns smoelwerk op de muren van zijn slaapvertrekken. Ik mag 's mans frasen graag voor mij uitmompelen wanneer niemand luistert, wanneer iedereen luistert.

Achteraf wilde ik Kleine Zus vertellen dat ook Stijn alle liedjes had gezongen. Ze snurkte al achter de tralies van haar kleine kribbe. Over enkele weken krijgt ze een groot bed om in te slapen, een groot bed om uit te vallen. Over enkele jaren neem ik haar mee naar een optreden van Stijntje Meuris. Fanschap sluimert in haar bloedbaan. Pikzwarte inkt verankerd in de diepste bodem van haar dna.

Als er niemand komt, zijn jullie stout geweest

2010-12-11T04:45:00.003+01:00

Goedemorgen,

"Goedenavond, wij zijn Tommigun. Wij zijn van hier en wij gaan liedjes zingen." Ik heb al minder warme welkoms dan gisteren gekregen in de AB, eerlijk waar. Tommigun bouwde schijnbaar fragiele hutjes op stevige fundamenten van bas en drum. De occasionele wilde uitbarsting bewees dat de bouwsels toch tegen een stootje konden. Hier en daar zocht de saaiheid onderdak maar in het algemeen had ik weinig te klagen. Zangeresje Kaat schitterde bovendien als kindvrouwtje en zorgde er aldus voor dat ik Tommigun klasseer onder de i van In De Gaten Te Houden. Dat ze De Zus Van is, kan mij fuck all schelen.

Mintzkov herinnerde er uitgebreid aan dat ze tien jaar eerder op hetzelfde podium Humo's Rock Rally wonnen. Dat herinnerde mij er uitgebreid aan dat Mintzkov na drie albums zo zeer een eigen geluid heeft opgebouwd dat de eenvormigheid die ooit om de hoek loerde een goede buur is geworden. Een oplossing heb ik niet voorhanden maar snoeien in de lengte van de nummers zou zeker geen kwaad doen. Tweede punt van kritiek is dat Mimosa niet spelen om een tweede bisronde af te dwingen getuigde van extreme lafheid. Los daarvan piekte het optreden bij Opening fire en Gemini.

Wist gij dat ze in de pornowinkeltjes rond het Rogierplein tot negentig euro vragen voor Pirates II - Stagnetti's revenge? Ah, gij wist dat. Vindt gij dat normaal? Ik vind dat niet normaal. Vindt gij dat normaal?

Don't I know you from the cinematographer's party?

2010-12-10T10:36:00.007+01:00

Who likes short shorts?

Afgelopen week was die ene week per jaar dat heel Leuven kortfilms voelt, kortfilms ruikt, kortfilms hoort, kortfilms ziet en kortfilms spreekt.

Ik mocht tekenfilms gaan kijken met het gezin Yezerskiy. Mouse for sale - over een muis met grote oren die wordt gekocht door een jongetje met grote oren - was overheerlijke animatie geworden camembert. Verder was er elke dag een afsluitend concertje in de oase van fellatio beter bekend als het Stukcafé.

Hoeveel slackers heb je nodig om een blender aan te zetten? Drie. Als je in die blender weemoed, perfecte pop en een banjo smijt, krijg je Ma rble Sounds. Zij speelden dinsdag.

Woensdag kwam Liesa Van der Aa tot mij. Zelden iemand met een viool zoveel lawaai weten maken. Zelden zoveel zo een geslaagde combi van heul veul lawaai en mooie muziek weten te maken. 't Is dat ze haar vriendje bij had, anders had ik haar ten huwelijk gevraagd.

Who likes short shorts?
Ik niet. Echt niet.
Echt niet. Echt niet.

Dat zet geen doden aan de zeik

2010-12-07T14:23:00.004+01:00

Zie Hem hier zitten. De grootste schrijver van zijn generatie. Zelfbewust in wasserette De Wastrommel. Lakens plooien met een vreemde mevrouw. Het bankje minder comfortabel dan een sardineblikje. Chance dat Zijn generatie van niets weet.

Gisterdag zat Hij met Alexander in Den Bebop - officieel At The Bebop - naar No Angry Young Man te kijken. Aan het tafeltje rechts van hen hingen twee dames die om de beurt, vlak na elkaar naar het wc gingen. Anders zou het bèndje denken dat ze weggingen. Zouden de dames zelf geweten hebben hoe schoon dat was?

Zou Van Gogh geweten hebben dat hij de grootste schilder van zijn tijd was? Zou koningin Astrid geweten hebben dat ze leefde en stierf in het interbellum?

Ondanks een cursus van een jaar op het Yezerskiy Institute for Theatre Criticism is Hij geen gewaardeerd toneelkenner. Van de onlangs overleden Eric De Volder had Hij dan ook nog nooit gehoord. Uit het in memoriam bleef Hem vooral bij dat De Volder hield van kamermuziek uit het interbellum.

No Angry Young Man omschrijft zichzelf als kamerpop. Daar bedoelen ze mee dat ze veelal akoestisch spelen maar toch geen folk plegen. Hij vond hen enigszins sucken. Dat lag vooral aan de frontman. Even miscast als Jezus in Auschwitz. Brood willen vermenigvuldigen maar zelfs geen kruimeltje hebben om mee te beginnen. Het publiek kreeg twee covers te vreten. I shall be released, heerlijk verstild. Lucy in the sky with diamonds, rotslecht. Zelfs William Shatners versie was minder crappy.

In het café achteraf gingen de gesprekken over Ionesco en Britney Spears. En het interbellum, hij ploegde voort.

Onderwijs wordt al duurder met de dag

2010-12-05T12:00:00.000+01:00

Liefste biograaf,

Gisterenochtend. Het meisje was al lang verdwenen op bevel van haar agenda. Tussen opstaan en douchen zwierf ik in haar bed door Een aangename postumiteit, het vuistdikke brievenboek van Herman de Coninck. Zeer geschikt om muggen, kinderen en ander mormels richting Nirwana te meppen. Het loden besef sloeg toe dat ik dringend meer moet corresponderen als ik na mijn dood - maximaal vierentwintig jaar van nu - een soortgelijke turf wil vullen. Corresponderen als in: berichten langer dan vijftien woorden en inhoudelijk breder dan "Vergezel je me naar optreden X, film Y of café Z?"

Donderdag zag ik De Kafka's van Theater Antigone. Het proces heb ik op de middelbare school twee maal gelezen maar nooit begrepen. Ik kreeg van het toneelstuk geen aandrang het een derde kans te geven. Wel cadeau gekregen: het vage voornemen De gedaanteverwisseling eens te lezen en een urgente kopstoot van een opstoot om Ik zat op het dak van de Sovjetabsurdist Daniil Charms op te diepen uit de stoffige boekenkast aan het dito thuisfront.

In het laatste middelbaar heb ik er met twee medeaandeelhouders in misdaad een boekbespreking over geven. Simpele opgave: vijftien minuten vullen met lullen over wereldliteratuur. De prefix "wereld" gaf aan dat we verder moesten turen dan onze kerktoren, ons land en liefst ook ons werelddeel. Rusland was Verweggistan genoeg voor de leerkracht. Een kleine man met een baardje die Bolleke werd genoemd in de wandelgangen. Ook als hij er bij stond.

Die les zouden wij gevolgd door twee andere groepjes onze presentatie houden. Het derde groepje was niet goed voorbereid. Een van hen - een aardig meisje als ik het me goed herinner - vroeg me of ik hen tijd kon kopen door onze boekbespreking te rekken. Dat kon ik, dat deed ik. Ik toonde ter illustratie van Charms en het absurdisme fragmenten uit Lava. Die les kregen mijn klasgenoten tien minuten meer Lava dan oorspronkelijk gepland. Die les kregen mijn klasgenoten een boekbespreking minder dan oorspronkelijk gepland.

Op vaders videoband stond ook een stukje waarvan ik nooit precies heb geweten of het nu wel of niet bij Lava hoorde. Het betreft een relatief primitief filmpje van De Nieuwe Snaar dat destijds voor videoclip kon doorgaan. Ze zingen van: "Het gat in uw memorie / Zal niet lang een gat meer zijn / Want dit is De Préhistorie / De jaren vijftig na het refrein." Vervolgens vatten ze in de strofes de periode 1950-1985 We didn't start te fire-gewijs in sneltempo samen. Pas later heb ik ontdekt dat het een cover was van Bread and butter van the Newbeats.

Vorige week dwaalde ik toevallig de Fnac binnen. Ik kan cultureel correct JJ Records bezoeken zo veel ik wil, ik blijf een slaaf van de afprijsbakken van het establishment. Alzo stootte ik als een truffelvarken op Alle 40 goed van De Nieuwe Snaar. Op de tracklist prijkte De Préhistorie. Ik blij, ik kopen, ik luisteren, ik teleurgesteld. De Préhistorie op die cd bleek een ander lied,. Een cover van Everybody needs somebody to love van ~~the Blues Brothers~~ Solomon Burke.

Waar ik eigenlijk naar toe wil, is dat heel die Nieuwe Snaarcompilatie een vermoeiende boel is. Zijn de liedjes geen covers dan zitten ze vol knipoogjes. De teksten zijn te clever om echt grappig te zijn. Ik ben er mij wel degelijk van bewust hoe ironisch het is dat ik iemand anders knipoogjes en geforceerde cleverheid verwijt. Ik zal De Nieuwe Snaar een tweede kans geven, er nog eens goed over nadenken en je dan terugschrijven.

In afwachting van uw antwoord verblijf ik inmiddels,

Geert Simonis

The media always assume they can get in everywhere for free

2010-12-04T12:21:00.012+01:00

Bij de volgende pieptoon is het vijf voor half een.

Kafka, dat is seks en tetten. Wees zo goed uw bloesje uit te doen. Een witte onderbroek, ballen in mijn buik. Sla ik u dood met teksten? Inktvlekken op uw blauwe plekken? Een kadaver gaver dan het maagdelijk blad. Wat een schattige klauwtjes heb jij. Heb je geen handschoenen aan?

Bij de volgende pieptoon is het kwart na 't polske.

Kafka, dat is Sesamstraat in Absurdistan. Ik blokkeer uw wegen tot ik u doorlaat. Deze stad was beter met asbest. Vroeger woonde ik in de obscure provincie. Ik stal geld en was altijd dronken. Ik woonde naast een gehandicapte meneer. Zijn dochter had lelijke handdoeken.

Bij de volgende pieptoon is het vijf voor twaalf.

Kafka, zijn naam is al genoeg misbruikt. Zet je schrap, we gaan vier omkeringen van allianties meemaken. We wijken af, dat is niet erg. Ik ben maar van de koffie. Koffie gaat over meer dan over koffie alleen. Ik archiveer dus ik besta.

Bij de volgende pieptoon is het einde nabij.

Kafka, dat zijn schlemielen op een pleintje. Daar heb ik leren petanquen. Ik was een klein manneke maar ik mocht meespelen en met het balleke gooien. De bal moet draaien als je gooit. Zo. Niet zo. Echte ballen, metalen ballen. Als je wil, zal ik het je leren. De geheimen van het vak.

Bij de volgende pieptoon is het koffiepauze.

Bij de volgende pieptoon is uw tijd op.

(De Kafka's van Theater Antigone. Donderdag twee december anno Domini MMX. Soetezaal Stuk Leuven.)

Bij de volgende pieptoon is het veel te laat.

The lesbian film collective

2010-12-03T13:14:00.002+01:00

Ik had meer goede voornemens dan een Arabier. Toch heb ik afgelopen november slechts één boek gelezen. Maar wat voor één! Ik heb het uiteraard over Dwarskijker 1991-1998 van Rudy Vandendaele.

Qua films ben ik ein-de-lijk door de Spike Lee-dvd-box van wijlen Phumazz zaliger heen geraakt. Verder nog wat rondgehangen in Cinema Zed en omstreken.

Crooklyn (1994) van Spike Lee
Clockers (1995) van Spike Lee
Robin Hood (1973) van Wolfgang Reitherman
Jungle fever (1991) Spike Lee
Adem (2010) van Hans Van Nuffel
Exit through the gift shop (2010) van Banksy

Wat zijt gij, een cactus?

Please come on chatroulette when you read this so I can see your face

2010-12-02T10:31:00.000+01:00

Gisteren organiseerde Mokkel een avondje optredens in Fakbar Letteren. FFWD Live noemde ze dat geintje. Ik ging kijken en kreeg een Orangina omdat ik braaf was geweest.

Six Hands speelde hier en daar een tikje rommelig. Verder waren de drie heren nog steeds platonische seks voor eenzame rukkers, achtergrondmuziek voor mensen die van algebra houden.

Silk Sevens volgde als een braaf Arabisch cijfer. Classic rock drijvend op een wolk van enthousiasme. Spijtig dat de iets te volle sound de crappy geluidsinstallatie niet altijd overleefde. De heren coverden de Samsonrock. Wat moet/mag ik daar van vinden, lieve vrienden?

The horrible truth about geert simonis

2010-12-01T11:25:00.002+01:00

Vandaag doet heel je lichaam pijn omdat er gisteren een barst is gesprongen in je ziel. De blues, dat is je voor eeuwig en drie dagen afvragen wat er gisteren in Gods naam is gebeurd en je dan plots herinneren wat er gisteren in Gods naam is gebeurd. Je ging naar de kamer van je meisje, kroop bij haar in bed en probeerde in slaap te vallen tot je daadwerkelijk in slaap viel. Je dronk twee zwarte koffies met een deerne en nam daarna afscheid van haar. Je ging naar je werk en zette het oud papier buiten voor de dag erna. Je besloot je haar te laten groeien.

Het almachtige charisma van Jon Spencer hield de avond recht gelijk een loden erectie. Op de S-schaal scoorde the Jon Spencer Blues Explosion twee op drie: Show en Sound maar geen Songs. Het gezelschap kwam traagjes op gang maar explodeerde meer dan degelijk in de tweede helft. In Het Depot speelde voorprogramma the Experimental Tropic Blues Band zich aardig het bloed van onder de nagels. Je legde de deerne uit dat die drie Waalse heren tropisch noch experimenteel zijn en ook niet echt blues spelen maar wel een band vormen. Op weg naar Het Depot legde je haar uit dat the Jon Spencer Blues Explosion niet echt blues speelt maar wel een band is rond Jon Spencer en dat de naam dus drie vierde toepasselijk is.

Je ging de deerne afhalen op haar kot waar ze je liet kennismaken met Love song van Cruel Black Dove. Je belde haar om te vragen of ze meeging en ze hapte toe. Je belde een gozer om te vragen of hij meeging maar hij nam niet op. Je belde een grietje om te vragen of ze meeging maar ze was te moe. Je bereidde je voor op een rustig avondje maar kreeg onverwacht een last minute ticket voor the Jon Spencer Blues Explosion in Het Depot in de schoot geworden.

Je las in Humo dat Silvio Berlusconi ooit "een escort uitlegde dat ze meer met zichzelf moest spelen, opdat ze meer van seks zou kunnen genieten" en dat vond je best wel geestig. Je at je in de McDonald's anderhalve hartverzakking op kosten van de zaak. Je kreeg te horen dat je binnenkort een nieuwe pas moet halen op het gemeentehuis. Je ging met een vriend mee naar de tandarts om hem te steunen en las daar in de Story een interview met Karel Deruwe. Je werd wakker op de kamer van je meisje en had geen tijd meer om te douchen waardoor je kapsel heel de dag op een depressieve vetkuif leek.

De mensen op straat worden al donker

2010-11-30T12:14:00.006+01:00

Ergens buiten onze wil om krijgt de taal gestalte. Als er geen regering is, doen wij onze goesting. Wij weten wat leven is, wij doen het elke dag. Wij kunnen ons verstand niet op nul zetten, daarvoor hebben wij te veel verstand. Wij spelen met taal gelijk met woorden.

Een stiekemerd gluurt telkens naar de tv. Een oprecht man bezoekt het Stukcafé op maandag terwijl het buiten sneeuwt. Een oprechte vrouw tekent haar momentane en niet-momentane Lust in het Stukcafé op maandag terwijl het buiten sneeuw. Een oprechte vrouw doe geen gorilla na in het Stukcafé op maandag terwijl het buiten sneeuwt.

The Lunatics improviseerden voor de pauze en wij lachten een keer of vijf. Bert Gabriëls lulde na de pauze en wij lachten een keer of vijfentwintig. Wij drinken nog maar wij zuipen niet meer.

Hipsters don't like to scream

2010-11-28T23:11:00.013+01:00

(Deze tekst wordt u aangeboden door de Zionistische Lobby.)

Juffrouw Mokkel - Zij Die Nooit Nee Zegt - heeft een kapster bezocht en nu lijkt ze op een knaap. Ze vindt het verre van amusant dat ik dat met jullie deel. Vroeger deden wij altijd leuke dingen. Tegenwoordig maken wij enkel nog ruzie en eten.

Verbaast het u dat ik menige concertzaal heb afgeschuimd gewapend met een zak brood en een bak ajuin? Verbaast het u dat ik als een dolle hond het eerste het beste optreden naar de keel vloog op zoek naar een vette halsslagader?

Zaterdag 20/11 - Sojo Kessel-Lo

Black Harvest. Een relatief nieuw groepje met de zanger van Sludge Phenomenon. Ik moest af en toe aan Black Flag denken. Ik vond dat niet erg. Aan Black Flag denken is een hobby waar ik te weinig aan toe kom.

Break Of Day. De zanger had een dag eerder een auto-ongeluk gehad maar leefde zich als vanouds uit als een gymnast met anderhalve kan koffie achter de kiezen. Ik heb weinig tegen Break Of Day maar een paar ons meer ademruimte zou hun sound ten goede komen.

PN. Ik heb uit Asterix & De Belgen geleerd dat de garde zich nooit overgeeft. Toch was dit de laatste charge van een elite-eenheid. Feller dan een patrouille dronken Kozakken die een bolsjevistische betoging uiteenranselt met de blanke sabel. Heerlijkste moment: een bijna-veertiger sleurt zijn puberende zoon mee de mosphit in. Heren PN, né Portie Nootjes, het was een eer jullie gekend te hebben. Reünieoptredens over een jaar of vijf?

Maandag 22/11 Sprekende Ezels De Metafoor Leuven

Ik mocht enkele gedichtjes balken en mensen meldden achteraf dat ze hadden moeten lachen. Daarna was er een resem grietjes met gitaartjes die liedjes als Crazy, Bad romance, Under the bridge en - hoe kon ie ontbreken? - You don't know kweelden. De avond werd gelukkig gered door Groef en Lotte Dodion. Sommige dagen zijn goede dagen en net dan val je in slaap.

Dinsdag 23/11 Stuk Leuven

Motek stelde zijn nieuwe plaat Dragons voor. Een uur lang heb ik niet op mijn gsm gekeken. Dat is helaas een grotere verdienste dan het klinkt. Tevens had Motek de beste visuals aller tijden bij.

Foto: Jochem Thyssen

Woensdag 24/11 Stuk Leuven

Pack AD: een manwijf en een tomboy maken samen lawaai op drum en gitaar. Zelfs als de Blood Red Shoes door al de duivels van de hel werden geassrapet, zouden ze zo fokswild niet klinken. In de tragere nummers klonk Pack AD als een in drie gebroken cd van Muddy Waters die terug aan elkaar gelijmd in de speler gepropt wordt. Mijn innerlijke leerkracht - de bebaarde luilak van het vierde leerjaar - trok bovendien punten af voor de vermoeiende metabindteksten genre "I will now look at my cymbal while Becky changes guitar."

No Means No zijn oude punkers en hun publiek eigenlijk ook. Woensdag was die ene dag per jaar dat combovers zonder toekomst veranderen in hanenkammen met een verleden. Beeld u in dat het lef, het talent, de chops en de snedigheid van een dozijn punkbands uitgepuurd worden in drie grijsaards met een buikje. Beeld u in dat de zelfrelativering van een gros punkbands zijn weg vindt naar ditzelfde triumviraat. Beeld u in dat de bassist jazz en polka vrolijk door elkaar liet huppelen als geitjes in de eerste weide van de lente. Zo klinkt No Means No. De conclusie leen ik bij Craig Ward: I guess that's why I hope I get old before I die.

Donderdag 25/11 Het Depot Leuven

Amatorski vertolkte ijsmooi het oog van een sneeuwstorm. Elke keer ik hen zie, lijken ze trager te worden. Dat het gauw winter wordt, seizoen dat me ligt. Zangeres Inne was opvallend goedgemutst.

Tortoise. Zeg altijd Tortus, zeg nooit Tortwaas. Het huisorkest van de meest abstracte nachtclub aller tijden speelde gemaan ten dans. Junglemuziek voor apen met een monocle en slangen met een buishoed.

Vrijdag 26/11 Alma 1 Leuven

Gitaarman wilde mijn kleingeld, ik vroeg of hij iets van Neil Young kende. Hij knikte wild van ja, ik stak twintig cent in zijn potje. Hij rammelde gedurende tien seconden iets uit zijn gitaar waarin ik in de verste verte niets van Ome Neil herkende. Twintig cent well spent.

Vrijdag 26/11 Stuk Leuven

The Neon Judgement. De vleermuizen hadden de klokkentoren verlaten, de zwartfrakken de post-nucleaire vestiaire. Een heel vreemd optreden waarin niets herinnerde aan de dreiging die dit infernale duo in de vroege jaren tachtig waarschijnlijk/hopelijk uitstraalde. De jaren tachtig was geen gemakkelijke periode om in te leven. Dit was een amusant optreden om in te leven.

(Eretz Yisrael Hashlemah dankt u voor uw tijd en aandacht.)

Een politiek correcte fles rode wijn voor wie de brontekst herpuzzelt richting geertsimonisatgmaildotcom

2010-11-19T10:03:00.001+01:00

’t ’t
a a aanwezigheid al al al als als als alwaar ander
bajonet begijnhof ben betalen betalen betalen bilding bilding braakland braakland bruidschat
correct
dag dansen dansen dansen dat dat dat dat de de depot die drinken drinken drinken
een een een een eens eerst en en
gaan gelukkig geperst geweest gezien gezien gisterdag gisterdag gisterdag goed goed groepjes
haar heb heb heel het het het het het het het
ik ik ik ik ik ik ik ik ik ik ik in in is is
jong jong
kapel kent klavier krijg
lang lang lawaai
maakte maar maar maken man meer meer meisje meisje met mijn mijn misschien mocht mocht moest moeten mokkel mokkels mooi
naar naar net niet niet niet niet niet
obscure opgevoerd opzoeken over
samen schriftelijk schrijven sfeer smijt stout straf stuk stuk stuk
te tekstjes tekstjes toen toneelstuk toneelstuk twee
u uit
van van van veel verhaal vijand vormen vrienden vriendin
was was werd
zal ze ze zhe zhe zijn zo zo zonder zouden

Aaneensluitend geraaskal

2010-11-15T10:49:00.004+01:00

Het regent pijpenstelen
En regent het geen pijpenstelen
Dan gaat het pijpenstelen regenen

Er zijn drie gelijkenissen tussen Herman Van Veen en De Jeugd Van Tegenwoordig. Ze knoeien water over hun publiek. Ze torsen het epitheton ornans "zo professioneel." Ze rommelen maar wat aan op het podium en hun publiek ziet daar geen graten in.

Zaterdagmiddag moest ik mij aanmelden in de Minnepoort om Herman Van Veen een kwartier te interviewen. Ik had niet direct een idee wat ik de man moest vragen. Uiteindelijk had de man niet eens vragen nodig om drie kwartier lang te monologeren. Achteraf hoorde ik van het personeel van de Minnepoort dat hij na het interview zei onder de indruk te zijn. Nog achteraffer vertelde hij er zelfs over tijdens zijn optreden zaterdagavond.

Ik kan zeker niet zeggen dat het optreden is tegengevallen maar wild was ik er niet van. Alsof 's mans werk te los stond van mijn referentiekader. Zijn teksten waren melige poëzie. Zijn mopjes gegarandeerde successen in het cafetaria van rusthuis De Negensprong. Kortom: ik kan Herman Van Veen krijgen maar hij mij niet. Hij is de last man standing van een uitstervende generatie Nederlandstalige chansonniers. Dat zeg ik niet enkel omdat hij Laat me van Ramses Shaffy heeft gecoverd.

In dat opzicht zag ik donderdag de voorhoede van een nieuwe generatie Nederlandstalige chansonniers van jetje geven in Fakbar Letteren. Arne Vanhaecken - u hopelijk niet bekend van Zo is er maar één - was energiek op een geforceerde manier en grappig op een adhd-manier. Of omgekeerd. In ieder geval kwam hij er dat half uur op die plek en met dat publiek grandioos mee weg.

Nog steeds in diezelfde metafoor is het peloton, de hoofdmassa van het leger der Nederlandstalige chansonniers voor mij nog steeds Spinvis. (Luister gerust naar Spinvis op de radio terwijl u dit leest.) Woensdag zag ik Adem van Hans Van Nuffel. Met soundtrack van Dorleac alias Spinvis plus Geike Arnaert. De muziek was niet Nederlandstalig maar hij deed mij wel afvragen wanneer Spinvis nog eens de baan op trekt. Geen slechte film trouwens.

Als nagedachte wil ik daar aan toevoegen dat ik vooralsnog geen enkele mening whatsoever heb over de nieuwe zangeres van Hooverphonic.

Ben jij de fotograaf van de geheime plekjes?

2010-11-13T10:38:00.023+01:00

Tijdens het eerste Vijfjarenplan had mijn vader stapels videobanden met zo goed als alle afleveringen van People's Century. Ik zag hoe Vladimir Lenin orakelde dat de cinema een belangrijk revolutionair wapen was. Hoe Sergei Eisenstein daarmee aan de slag kon.

Tijdens het tweede Vijfjarenplan volgde ik hoger onderwijs in twee steden. In de eerste stad nodigde iemand mij uit voor een festival in de rimboe. Ik plofte er mijn eerste wankele kleuterpasje in de muziekjournalistiek. Het was het holst van de nacht en na twee minuten was het geduld van Buscemi op.

In de tweede stad volgde ik Filmgeschiedenis en leerde over Eisenstein als gevolg van oorzaak Dziga Vertov. Ik viel in slaap bij Kino Glaz en las over Man with a movie camera. Op het examen verbasterde iemand die laatste film tot Man with a video camera. Zelden zo gelachen op een examen.

Bekomen kocht ik in de Bilbo Cinematic Orchestra's soundtrack bij Man. Eisensteins wens dat zijn Pantserkruizer Potjomkin elke twintig jaar een nieuwe soundtrack zou krijgen, krijste als zure wind door de barsten in mijn schedel.

Dankzij de economische sprong voorwaarts van het derde Vijfjarenplan kon ik gisteren in de Leuvense schouwburg kijken hoe Buscemi & the Michel Bisceglia Ensemble hun eigen soundtrack bij Man with a movie camera knutselden. Minder dansbaar dan de gewoonlijke Buscemi. Denk een beetje aan Gotan Project.

(Hoe zou het nog zijn met Gotan Project? Gesneuveld in de burgeroorlog? Weggezuiverd? Naar Siberië gestuurd? Naar Mexico gevlucht? IJspriem door de kop?)

Hoogtepunt: een meisje steekt sigaretten in pakjes op een ritmische soundscape. Ondanks de film bleef de klemtoon op de muziek rusten. Alzo werd het narratieve tot stof herleid zodat een bijna absurd schimmenspel overbleef. Bewegingen zonder kader, reacties zonder verband.

Ik heb geen poging gedaan Buscemi te interviewen. Ik ben maar een klein beetje in slaap gevallen. Soms leer ik uit het verleden, soms niet. De videobanden van mijn vader zijn al lang gedigitaliseerd. Het vierde Vijfjarenplan zet in op vervreemding.

In dit half huis ben ik half thuis

2010-11-12T08:44:00.003+01:00

Twee jaar geleden schreef ik over de eerste Leuvense kotroute van AmuseeVous: "De avond was gevarieerd, sexy en rommelig. Een beetje zoals ons kot. De volgende keer blijven we daadwerkelijk thuis." Dit jaar heb ik woord gehouden. In de taal die ik spreek, wil gastvrijheid zeggen dat ik de mensen een zjat koffie aanbied. In mijn hart heet ik iedereen welkom, mijn kot echter zit achter slot, grendel en Cerberus. Ik gebruik het om te neuken, te slapen en te douchen. Niet noodzakelijk in die volgorde. Mensen die veertig jaar op het containerpark hebben gewerkt, omschrijven mijn kribbe als een rommeltje.

Dinsdag echter heb ik de vlag der gastvrijheid gehesen aan de hoogste mast van de parel van mijn armada. Voor de tweede Leuvense kotroute werd ik van reservegastheer geüpgrade naar echte gastheer. Het thema was burlesque. Dat wil zeggen naakte vrouwen met pluimen in hun gat. Ten minste dat dacht ik. Ik zag mijzelf al à la Hugh Hefner de perfecte gastheer spelen. Helaas had de droogkuis mijn zijden pyjama geruïneerd. Ik hield het maar bij een comfy kloffie van jeans, hemd en All Stars. Toch was mijn kot heel even the Playboy Mansion in het diepst van zijn gedachten. What happens op de koer, stays op de koer.

Mij werden twee artiesten toebedeeld. De Amsterdamse fotograaf Frank Wiersema en het West-Vlaamse muziekduo Silent Alarm. Toen ik mijn onderkomen zo leeg mogelijk had gemaakt, was er net genoeg plaats om een geluidsinstallatie binnen te pleuren. Vervolgens belde Frank Wiersema aan, meer gothic dan de Oost- en de Westgoten tezamen. Na het strijken van een zwart doek en het goochelen met duct tape sierden twee fotoseries mijn kot. Elfjes in een dromerig paleis en sexy pirates op een schip van de Vereenigde Oostindische Compagnie.

Net op tijd verscheen Jozefien, de cellohelft van Silent Alarm, op het appel. Ter introductie zei ze dat ze vergeten was hoe ik noem. Ik kan mij betere basissen voor een samenwerking inbeelden. De kist van haar fijnbesnaard instrument torste stickers van toffe jongelingen als the Beatles, Foals, Arctic Monkeys en Kaiser Chiefs. Muse was helaas ook van de partij. Bij navraag bleek de cello van Jozefien geen Stradivarius te zijn. Teleurstelling alom. Met Sofie, de pianohelft, was het gezelschap compleet. Silent Alarm speelde zachte, gevoelige meisjesmuziek die mij deed denken aan Joni Mitchell maar zelf Tori Amos als voorbeeld vermeldde. Sommige liedjes duurden te lang en de eenvormigheid loerde om de hoek maar lang niet slecht.

De bummer van de avond was dat mijn kot net iets te ver uit het centrum lag om gargantueske volksmassa’s op de been te brengen. Slechts dertig bezoekers kreeg ik over de vloer. Had ik daarvoor opgeruimd? Ondanks alles nauwelijks slechtgeluimd, trok ik naar de afterparty in het Stukcafé waar Up High Collective ten dans speelde tot het tijd werd om te gaan slapen. Onderweg naar huis vroeg een vreemd meisje of ze mijn zakdoek even mocht gebruiken. Dat mocht ze. Ze was buitengegooid op de Schaats-TD van Ekonomika omdat ze op het ijs een joint aan het rollen was. Blijkt dat enkel Friezen en Zweden mogen blowen op bevroren water.